यदा तत्र वेदान्ताः, वेदाः, मन्त्राः, तन्त्राणि, तेषां मूर्तयः, दश सप्त च पुराणानि, षट्शास्त्राणि च समागतानि, तदा सर्वेऽपि दिव्याः प्रवृत्तयः तत्रैव उपस्थिताः। गङ्गाद्याः सर्वाः नद्यः, पुष्कराद्यः सर्वे सरांसि, पुण्यस्थानानि, सर्वदिशः, दण्डकाद्याः काननानि च तत्र समाययुः। पर्वतानि चान्ये च तत्र आगताः, देवाः, गन्धर्वाः, दानवाश्च अपि; किन्तु तेषां गुरुत्वात् भृगुः तान् उपदिश्य, तत्र समानीयत्। नारदेन दीक्षिताः, उत्तमासनं दत्तम्, सर्वैः पूजिताः कुमाराः कृष्णे मनः समाहितवन्तः उपाविशन्। वैष्णवाः, विरक्ताः, त्यागिनः, ब्रह्मचारिणश्च अग्रे स्थिताः, तेषां पुरतः नारदः तिष्ठन्। एकस्मिन् स्थले मुनिगणाः, अन्यत्र देवगणाः, अन्यत्र वेदाः उपनिषत्सु, अन्यत्र पुण्यस्थानानि, अन्यत्र स्त्रियः स्थिताः। जयशब्दाः, नमःशब्दाः, शङ्खनिनादः च समुत्थितः; महती लाजपुष्पवृष्टिः अभवत्। दिव्ययानैः समारुह्य, बहवः देववर्याः कल्पद्रुमपुष्पैः सर्वान् उपस्थितान् अवाकिरन्। एवं तेषु एकाग्रचित्तेषु, श्रीमद्भागवतस्य माहात्म्यं महात्मने नारदाय स्पष्टं व्याहरन्। ततः कुमाराः ऊचुः—शुकशास्त्रसम्भूतं यशो वक्ष्यामः, यस्य श्रवणमात्रेणैव मोक्षः हस्तगतः भवति। श्रीभागवतस्य कथा नित्यं सेव्या, नित्यं सेव्या; तस्य श्रवणमात्रेण हरिः हृदयमाश्रित्य तिष्ठति। अष्टादशसहस्रश्लोकमेतत् शास्त्रं द्वादशस्कन्धसमाहितम्; परिक्षित्शुकयोः संवादरूपं भागवतं शृणु। अस्मिन्संसारे, यावत् शुकशास्त्रस्य उपदेशः कणमपि कर्णयुगले न प्रविशति, तावत् जीवः अज्ञानवशात् भ्रमति। बहूनि शास्त्राणि पुराणानि च यः शृणोति, तेषां श्रवणस्य किमर्थम्? एकमेव भागवतम् मुक्तिदायकं गर्जति। यत्र गृहे भागवतस्य कथा प्रतिदिनं भवति, स एव तीर्थरूपः, तत्र वासिनां पापानि नश्यन्ति। सहस्राश्वमेधयज्ञस्य शतवाजपेयस्य च पुण्यं, शुकशास्त्रकथायाः षोडशांशं न भवति। आश्रमिणः, यावत् भागवतं सम्यक् न श्रूयते, तावत् पापानि अस्मिन्शरीरे तिष्ठन्ति। न गङ्गा, न गया, न काशी, न पुष्करं, न प्रयागः अपि, शुकशास्त्रकथाफलस्य तुल्यं न भवति। प्रतिदिनं स्वमुखेन अर्धश्लोकमपि, पादमपि भागवतसम्भूतं पठ, यदि परमपुरुषार्थं इच्छसि। वेदाः, वेदमाता, पुरुषसूक्तं, त्रैविध्यं वेदं, भागवतं च, द्वादशाक्षरमन्त्रश्च—एतेषां मध्ये भेदं न पश्यन्ति पण्डिताः। द्वादशात्मा, प्रयागः, संवत्सररूपः कालः, ब्राह्मणाः, अग्निहोत्रं, कामधेनुः, द्वादशी, तुलसी, वसन्तऋतुः, परमपुरुषः—एषां मध्ये भेदः नास्ति। यो भागवतं बोधपूर्वकं दिनरात्रं पठति, स कोटिजन्मार्जितपापं नाशयति—नात्र संशयः। यः प्रतिदिनं अर्धश्लोकं वा पादमपि पठति, स राजसूयाश्वमेधयोः पुण्यं लभते। भागवतश्रवणं, हरिस्मरणं, तुलसीसेवनं, गोसेवानं—सर्वं समं स्मृतम्। अन्तकाले यः शुकशास्त्रवचनानि भक्त्या शृणोति, तस्मै गोविन्दः वैकुण्ठं ददाति। यः भागवतं सुवर्णसिंहासनयुक्तं वैष्णवाय ददाति, स कृष्णसायुज्यं अवाप्नोति। यः जन्तुः जन्मना मिथ्याचारी, शुकशास्त्रकथारसास्वादनं न कृतवान्, स चाण्डालवत् वा गर्दभवत् जीवति; तस्य जन्म निष्फलं, जननी च व्यर्थं दुःखम् आप्नोति। यः पापकर्मा, शुककथाकणं अपि न श्रुतवान्, स जीवन्मृतकः, पशुसमानः, भूमिभारः इति दिविसदां श्रेष्ठाः वदन्ति। श्रीमद्भागवतसम्भूता कथा लोके दुर्लभा; कोटिजन्मार्जितपुण्येन एव लभ्यते। तस्मात् हे बुध, योगरत्नमिदं श्रवणीयम् यत्नेन; कालस्य नियमो नास्ति, सर्वदा श्रवणं शस्यते। सत्येन ब्रह्मचर्येण च, सर्वदा श्रवणं शस्यते; किन्तु कलेः समये, अशक्तत्वात्, शुकस्य विशेषादेशः अत्र बोध्यः। मनोनिग्रहः, नियमपालनं, दीक्षा च दुःसाध्या; अतः सप्ताहश्रवणं विशेषतः शस्यते। यः श्रद्धया प्रतिदिनं, विशेषतः माघमासे, शृणोति, स एव फलं सप्ताहश्रवणेन शुकः प्राप्तवान्। मनोनिग्रहे अशक्तत्वात्, रोगेण, आयुषः ह्रासात्, कलीदोषसम्भवात्, सप्ताहश्रवणं शस्यते। तपसा, योगेन, ध्यानमात्रेण च यद् फलं न लभ्यते, तत् सर्वं सुलभं सप्ताहश्रवणेन लभ्यते। सप्ताहश्रवणं यज्ञात् श्रेष्ठं, व्रतात् श्रेष्ठं, तपसः श्रेष्ठं, तीर्थात् श्रेष्ठं, योगात् श्रेष्ठं, ध्यानज्ञानाभ्यां श्रेष्ठम्; पुनः पुनः सर्वात् श्रेष्ठम्। शौनकः उवाच—एषा कथा अद्भुता, ज्ञानादिधर्मान् परित्यज्य, कथं भागवतपुराणं, परमश्रेयोमार्गदर्शकम्, योगादिमार्गप्रदर्शकम्, अभवत्? सुतः उवाच—यदा कृष्णः, पृथिवीं त्यक्त्वा स्वधाम गन्तुम् उद्यतः, तदा एकादशभ्यः शृण्वन्, उद्धवः तं प्रति जगाद।