कृष्णः स्वयमेव व्रजवासिनां रक्षणाय प्रतिज्ञां कृत्वा, "एषां गोपग्रामस्य, यः मय्याश्रितः, मां स्वामीति मन्यते, मया च आत्मीयत्वेन स्वीकृतः, योगबलात् रक्षां करिष्यामि—एषा मम प्रतिज्ञा," इति सन्ददर्श। एवं उक्त्वा, भगवान् कृष्णः एकेनैव हस्तेन, बालकः इव छत्रम् उत्थापयेत्, तद्वत् गोवर्धनगिरिम् अल्पप्रयत्नेनोत्क्षिप्य स्थितवान्। ततः स भगवान् गोपग्रामवासिभ्यः प्रोवाच—"अम्बः, पितरः, व्रजवासिनः, स्वैः स्वैः पशुभिः सह यथायोग्यम् गिरिगुहां प्रविशत।" पुनः अवदत्—"मत्करात् गिरिपतनस्य वा वातवृष्ट्योः वा भयम् अत्र नास्ति; रक्षां हि कृतवानस्मि।" एवं भगवान् कृष्णेन आश्वासितचित्ताः व्रजवासिनः स्वधनधान्यपशुपुत्रबान्धवैः सह, यथासम्भवम् अन्तरगुहां प्रविश्य स्थिताः। तत्र ते भूख्षुत्पिपासादुःखसुखेच्छाः परित्यज्य, सप्तदिनानि अपि, कृष्णस्याचलितपदस्य गिरिधारणं सस्मितम् अपश्यन्। एवम् असाधारणं योगबलं श्रुत्वा, इन्द्रः विस्मितः, मोहाविष्टः, संकल्पभङ्गं प्राप्य, मेघान् निवर्तयामास। यदा आकाशं विशदं जातम्, सूर्यः प्रकाशमानः, तीव्रवातवृष्टिः उपशमिता, तदा गोवर्धनधारिणा भगवता गोपग्रामवासिभ्यः प्रोक्तम्—"निरभयाः सन्तः, भार्याधनपुत्रैः सह बहिः गच्छन्तु; वातवृष्ट्युपशमे नद्यः अपि शान्ताः।" ततः ते गोपाः स्वस्वपशुवाहनसम्पद्भिः, स्त्रीबालवृद्धैः सह शनैः शनैः निर्गताः। भगवान् अपि सर्वेषां साक्षात् गोवर्धनं पूर्ववत् स्थाने सस्मितम् न्यवेशयत्। तदा व्रजवासिनः, प्रेम्णा परिपूर्णाः, सान्तःकरणम् उपसृत्य, कृष्णं परिष्वज्य, स्त्रियो मुदिताः दधिक्षीराक्षतान् समर्प्य, सततं शुभाशीर्वचनानि चक्रुः। यशोदा, रोहिणी, नन्दः, बलरामः च, स्नेहाविष्टाः, कृष्णं परिष्वज्य, हृदयपूर्वकं आशीर्वादान् ददुः। स्वर्गे अपि देवाः, सिद्धाः, साध्याः, गन्धर्वाः, चारणाः च हृष्टाः, तम् स्तुत्वा, पुष्पवृष्टिं कृतवन्तः। शङ्खदुन्दुभिनिनादः दिवि प्रवर्तितः; गन्धर्वाधिपतयः तु तुम्बुरुना सह गीतानि गायन्तः। ततः स हरिः, प्रियगोपैः परिवृतः, बलरामेण सह स्वगोकुलं प्रत्यागच्छत्; गोप्यः तु तदद्भुतकृत्यानि गायन्त्यः, हर्षपूर्णहृदयाः, अनुगच्छन्त्यः। एवं दशमस्कन्धस्य प्रथमोर्ध्वभागे पञ्चविंशोऽध्यायः समाप्तः। ततो भगवान् उपदिशत्—"ये गुणेषु सङ्गं त्यक्त्वा, मय्येव मनः निवेशयन्ति, ते ज्ञानी, संयतात्मानः, जाग्रतः, मां पूजयन्तु। साधुः सत्त्वगुणस्याभ्यासेन रजस्तमसी नुदति; ततः सत्त्वमपि वैराग्येण शमेन च जयति; एवं गुणातीतः जीवः मां प्राप्नोति, व्यक्तित्वं परित्यज्य।" "यदा जीवः अन्येषु जीवेषु च गुणोत्पन्नेषु कामेषु च मुक्तः, तदा मयि पूर्णः, न बहिः न च अन्तः सञ्चरति। ये मम मायेश्वर्यं, अष्टैश्वर्ययुक्तं जानन्ति, लक्ष्मीपदं अपि न स्पृहयन्ति; ते मम परमं पदं प्राप्नुवन्ति। मयि प्रियतमे आत्मवत्सखे बन्धौ गुरौ हिते दैवतवत्तुल्ये, ये शान्ताः भक्ताः, कालस्य शस्त्रं तान् न स्पृशति।" "इदं जगत्, परं च, जीवः च, सर्वं च यत् स्वकीयम् इह—धनं, पशवः, गृहाः च—सर्वं परित्यज्य, केवलं मां सर्वव्यापिनं भक्त्या पूजयन्, अहं तान् मृत्योरपि पारं नयामि। अन्यत्र मयि परमेश्वरे प्रपञ्चाधिपतौ, भीतः आत्मा न निवर्तते। मत्तः भयात् वायुः वाती, सूर्यः प्रकाशते, इन्द्रः वृष्टिं ददाति, वह्निः दहति, मृत्युः सञ्चरति। योगिनः ज्ञानवैराग्ययुक्ताः भक्तियोगेन मम अभयपादपद्मं प्रविशन्ति।" "एवमिह जनानां परमं श्रेयः एतत्—मयि दृढभक्त्या चित्तं स्थिरं कर्तुम्। सप्तोर्ध्वद्वाराणि, द्वे पुरतः, द्वे अधः; तत्र विषयगमनाय द्वाराणि, तेषु च एकः स्वामी वसति। पञ्च द्वाराणि पूर्वे, एकं दक्षिणे, एकं उत्तरतः, द्वे पश्चिमे; तेषां नामानि वक्ष्यामि।" "पूर्वद्वारे द्वे, पिङ्गलाकृतिसदृशे, यत्र द्युमत्सखः प्रविश्य भूमिं प्रकाशयति। अन्ये द्वे द्वारे, नलिनी-नालिनी नाम्नी, यत्र अवधूतसखः सुरभिगन्धप्रदेशं प्रविशति। अग्रे मुख्याद्वारं, विपणिभिरन्ननौकाभिश्च सम्युक्तम्; तत्र नगराधिपः व्यापारीभिः सह प्रविशति। दक्षिणद्वारे पितृहू नाम्नि, पुरञ्जनः दक्षिणपञ्चालप्रदेशं ज्ञानवाहनैः सह प्रविशति। उत्तरद्वारे देवहू नाम्नि, स एव उत्तरपञ्चालदेशं ज्ञानवाहनैः सह प्रविशति। पश्चिमद्वारे आसुरी नाम्नि, ग्रामकप्रदेशं दर्पेण सह प्रविशति। पश्चिमद्वारे निरृति नाम्नि, वैशसप्रदेशं लोभेन सह प्रविशति।" "अन्धावमिषे नाम्नी द्वे द्वाराणि मूकौ च कौशलिनौ च; तयोः स्वामी दृष्टिमान् प्रविश्य क्रियाकलापं करोति। यदा सः विशूच्याः सह अन्तरकक्ष्यां प्रविशति, तदा स्वपत्नीपुत्रजन्यं मोहसुखानन्दं अनुभवति। एवं कर्मसु प्रवृत्तः, कामवशः, मोहितः, अज्ञानवान्, स्वपत्नीया यद् इच्छ्यते, तत् अनुवर्तते। कदाचित् सा पिबति चेत्, सः अपि मद्यं पिबति; सा खादति चेत्, सः अपि खादति; सा रममाणा चेत्, सः अपि तया सह रमते।" एवं भागवते महापुराणे दशमस्कन्धस्य प्रथमोर्ध्वभागे पञ्चविंशोऽध्यायः समाप्तः।