श्रीभागवतामृतस्य पानलालसा अपि सर्वे ततः शीघ्रं तत्र समागताः, तेषु वैष्णवाः अग्रे प्राप्तवन्तः। तत्र भृगुः, वसिष्ठः, च्यवनः, गौतमः, मेधातिथिः, देवलः, देवरातः, रामः, गाधेः सुतः, शाकलः, मृकण्डुसुतः, अत्रिः, पिप्पलादश्च समुपस्थिताः। योगेश्वरौ व्यासः पराशरश्च, छायाशुकः, जाजलिः, जाह्नुश्च, तेषां मध्ये श्रेष्ठः—एते सर्वे मुनिगणाः पुत्रैः शिष्यैः पत्निभिः सह स्नेहपूर्णमनसः आगताः। तत्र वेदान्ताः, वेदाः, मन्त्राः, तन्त्राणि, तेषां मूर्तिरूपाणि, दश सप्त च पुराणानि, षड्दर्शनानि च आगतवन्ति। गङ्गाद्याः नद्यः, पुष्कराद्याः सरांसि, पुण्यस्थलानि, सर्वदिशः, दण्डकाद्याः वनानि च तत्र समुपस्थितानि। पर्वतादयः अपि तत्र आगताः, देवाः, गन्धर्वाः, दानवाश्च; किन्तु तेषां गुरुत्वात् भृगुणा उपदिष्टाः सन्तः समानीयन्ते। नारदेन दीक्षिताः, उत्तमासनं दत्तं च, कुमाराः सर्वैः पूजिताः कृष्णे ध्याननिमग्नाः उपविविशुः। वैष्णवाः, विरक्ताः, त्यागिनः, ब्रह्मचारिणः च अग्रे स्थिताः, तेषां पुरतः नारदः स्थितः। एकस्मिन्नेव भागे मुनिगणाः, अन्यत्र सुरगणाः, अन्यत्र वेदोपनिषदः, अन्यत्र तीर्थानि, अन्यत्र स्त्रियः आसन्। जयध्वनयः, नमस्काररवः, शङ्खनिनादः च उदभवन्; लाजपुष्पवृष्टिः महती अभवत्। दिव्ययानानि आरूढाः बहवः सुरश्रेष्ठाः कल्पवृक्षपुष्पैः सर्वान् समागतान् अवाकिरन्। सूतः उवाच—एवं तेषां एकाग्रचित्तानां मध्ये, ते श्रीमद्भागवतस्य माहात्म्यं महात्मने नारदाय स्पष्टं व्याहरन्। कुमाराः ऊचुः—अद्य वयं शुकशास्त्रसमुत्पन्नं यशः वर्णयामः, यस्य श्रवणमात्रेण मोक्षः हस्तगतः भवति। श्रीभागवतस्य कथा नित्यं सेव्या, नित्यं सेव्या; तस्य श्रवणमात्रेण हरिः हृदयमाश्रयति। एषा भागवतशास्त्रं अष्टादशसहस्रश्लोकयुक्तं द्वादशस्कन्धसमन्वितं, परीक्षित्-शुकसंवादरूपं—इदं भागवतं शृणु। प्रिय, अस्मिन्संसारे यावत् किञ्चिदपि शुकशास्त्रोपदेशः कर्णयोः न प्रविष्टः, तावत् जनः अज्ञानरूपेण भ्रमति। बहूनि शास्त्राणि पुराणानि श्रुत्वा किम्? एकमेव भागवतं मुक्तिदं घोषयति। यस्य गृहे भागवतस्य कथा प्रतिदिनं भवति, स एव तीर्थरूपः, तत्र वासिनां पापविनाशनं भवति। सहस्राश्वमेधयज्ञाः शतवाजपेयाश्च अपि शुकशास्त्रकथायाः षोडशमांशफलं न लभन्ते। हे तपस्विनः, यावत् भागवतं सम्यक् न श्रूयते, तावत् देहे पापानि तिष्ठन्ति। न गङ्गा, न गया, न काशी, न पुष्करं, न प्रयागः—एते शुकशास्त्रकथाफलस्य तुल्यं न भवन्ति। यः परमं पदं इच्छति, सः प्रतिदिनं स्वमुखेन भागवतसमुत्पन्नं अर्धश्लोकं वा पादमेकं वा पठेत्। वेदाः, वेदमाता, पुरुषसूक्तं, त्रयी, भागवतं, द्वादशाक्षरीमन्त्रः, द्वादशात्मा, प्रयागः, संवत्सररूपः कालः, ब्राह्मणाः, अग्निहोत्रं, कामधेनुः, द्वादशी, तुलसी, वसन्तऋतुः, पुरुषोत्तमः—एषां मध्ये भेदं न पश्यन्ति बुधाः। यो भागवतशास्त्रं ज्ञानपूर्वकं दिनरात्रं पठति, सः कोटिजन्मार्जितपापानि विनाशयति—नात्र संशयः। प्रतिदिनं अर्धश्लोकं वा पादमेकं वा पठन्, सः राजसूयाश्वमेधयोः समं पुण्यं लभते। भागवतस्य नित्यपाठः, हरिस्मरणं, तुलसीसेवनं, गवां सेवा—एते समाः। मृत्युकाले यः भक्त्या शुकशास्त्रवचनं शृणोति, तस्मै गोविन्दः वैकुण्ठं ददाति। यो भागवतं सुवर्णसिंहासनयुक्तं वैष्णवाय ददाति, सः निश्चितं कृष्णसायुज्यम् आप्नोति। यः जन्मतः कपटचित्तः शुकशास्त्रकथारसास्वादं न कदापि कृतवान्, सः चाण्डालवत् वा गर्दभवत् जीवति; तस्य जन्म व्यर्थं, जननी च निष्फलप्रसवा। यः मृतवत् उच्यते, पापकर्मा, शुककथां किञ्चिदपि न श्रुतवान्, सः पशुसमः, भूमिभारः—एवं दिव्यसभा-श्रेष्ठैः कथ्यते। श्रीमद्भागवतसमुत्पन्ना कथा लोके दुर्लभा, सा कोटिजन्मार्जितपुण्येनैव लभ्यते। तस्मात् हे विद्वन्, एष योगनिधिः प्रयत्नेन श्रोतव्यः; दिननियमो नास्ति—सर्वदा श्रवणं शंस्यते। सत्येन ब्रह्मचर्येण च सर्वदा श्रवणं शंस्यते; किन्तु कलेः काले अयोग्यतया, अत्र शुकदत्तं विशेषोपदेशं ज्ञातव्यम्। मनोनिग्रहः, नियमपालनं, दीक्षा च दुष्कराणि; अतः सप्ताहश्रवणं शंस्यते। श्रद्धया प्रतिदिनं, विशेषतः माघमासे, यः शृणोति, सः फलं लभते यत् शुकेन सप्ताहश्रवणेन प्राप्तम्। मनोनिग्रहाभावात्, व्याधिपीडया, आयुषः ह्रासात्, कलिकाले दोषाधिक्याच्च, सप्ताहश्रवणे उपदेशः कृतः। यद् तपसा योगेन ध्यानवापि न लभ्यते, तत् सप्ताहश्रवणेन सहजं सम्पूर्णं लभ्यते। सप्ताहश्रवणं यज्ञाद् अधिकं, व्रतान् अधिकं, तपः अधिकं घोषयति, तीर्थात् अपि नित्यमधिकं। एवं श्रीमद्भागवतस्य माहात्म्यं सर्वैः पूज्यं, श्रवणीयं, सेवनीयम् इति।