संसारसागरस्य पारं गन्तुमिच्छन्ति केचित्, विज्ञानमार्गं परित्यज्य, कर्मबलनामा-समाराधनैः; तथैव गोपाः, कृष्णमाश्रित्य—यः बालिशः, वाचालः, गर्वितः, अज्ञानः, स्वयमेव बुद्धिमान् इति मन्यते—माम् अन्यथा कृतवन्तः। एते धनमोहिताः, कृष्णप्रेरिताः, समृद्ध्याः गर्वं नाशयन्ति, पशून् विनाशयन्ति। अहं, ऐरावतं समारुह्य, वातदेवसमूहैः सह, महाबलयुक्तः, नन्दस्य गोष्ठं विनाशयितुम् व्रजं गमिष्यामि। इत्येव, मागवान् आज्ञापयामास, तदनन्तरं शुकः उवाच—मघवतः आज्ञया मेघाः, बन्धनमुक्ताः, नन्दगोष्ठं वर्षवृष्टिभिः उपद्रवयितुम् आरभन्त। ते मेघाः विद्युत्प्रभाभिः दीप्ताः, गर्जनैः निनादयन्तः, तीव्रवायुसंवाहिताः, जलवृष्टिं शिलावृष्टिं च अविरतं स्रष्टुम् आरभन्त। स्थूलसूक्ष्मवृष्टयः सततं खण्डेषु पतन्ति, पृथिवी जलप्रवाहैः आवृता, न अधः न ऊर्ध्वं दृश्यते। अत्यधिकवायुवेगेन पशवः कम्पिताः, गोपाः गोप्यः च शीतक्लेशेन पीडिताः, गोविन्दम् शरणं ययुः। शिरांसि, शिशून् च स्वशरीरैः आवृत्य, तुफानात् संतप्ताः, कम्पमानाः, भगवत्पादमुपगम्य शरणं ययुः। "कृष्ण, कृष्ण, महाभाग, भगवन्, गोकुलं तव संरक्षणे स्थितम्; त्वं नो देवक्रोधात् रक्ष, भक्तवत्सल!" इति प्रार्थयन्ति। भगवान् हरिः, शिलापातेन जीवितहीनान् प्राणिनः दृष्ट्वा, इन्द्रक्रोधसम्भूतं इदं विपाकं बुबोध। "यज्ञविघ्नात्, इन्द्रः, नाशाय, असाधारणं तीव्रं शिलायुक्तं वर्षं वायुवेगं च प्रेषयति," इति भगवान् विचारयामास। "एतत् योगबलात् सम्यक् प्रत्युत्पादयिष्यामि; ये लोकनाथत्वे मूढाः, तेषां गर्वं नाशयिष्यामि।" "सुराणां सतां भगवति न विस्मयः; किं तु, असाधूनां गर्वभङ्गात् शमः जायते।" "अतः, गोष्ठं, मयि शरणं प्राप्तम्, माम् अधिपं मन्यते, मया स्वीकृतम्, योगबलात् रक्षिष्ये; एष मे व्रतम्।" इत्युक्त्वा, कृष्णः एकेन हस्तेन गोवर्धनं शैलं, बालः छत्रं यथा धारयेत्, सहजं उत्थापयामास। ततः, भगवान् गोपान् उवाच—"मातः, पितः, व्रजवासिनः, पशुभिः सह, शैलगुहाम् प्रविशत, यथा युष्माकं अनुकूलम्।" "मम हस्तात् शैलपातस्य, वायोः वर्षस्य च, यत्र भयम् नास्ति; संरक्षणं कृतम्।" इति कृष्णवाक्येन आश्वासिताः, व्रजवासिनः, धनैः, कुटुम्बैः, अनुयायिभिः सह, गुहायां प्रविशन्ति यथा स्थानम्। ते भूख्षायादिव्यथां सुखेच्छां च त्यक्त्वा, सप्तदिनानि, कृष्णस्य शैलधारणं पश्यन्ति, तस्य चरणौ न चलन्ति। कृष्णस्य अद्भुतं योगबलं श्रुत्वा, इन्द्रः विस्मितः, स्तब्धः, निश्चयभङ्गः, मेघान् निवर्तयामास। यदा व्योम स्पष्टं, सूर्यः प्रकाशः, वायुवर्षे समाप्ते, गोवर्धनधारी भगवान् गोपान् उवाच—"निःशङ्कम् बहिः निष्क्रमत, गोपाः, पत्न्याः, धनैः, शिशुभिः सह; वायुवर्षे समाप्ते, नद्यो अपि शान्ताः।" ततः, गोपाः, स्वपशून्, रथान्, वस्तूनि, स्त्रीशिशुवृद्धैः सह, शनैः बहिः निर्गच्छन्ति। भगवान् अपि, गोवर्धनं पूर्ववत्, सर्वजीवनेत्रेण, लीलया स्थापयामास। प्रेमबलात्, व्रजवासिनः, तं कृष्णं समीपं गत्वा, आलिङ्गनं च कृतवन्तः; गोप्यः, स्नेहपूर्णाः, हर्षेण पूजयन्ति, दधि अक्षतं च अर्पयन्ति, सततं आशीर्वादं ददाति। यशोदा, रोहिणी, नन्दः, रामः च, बलिनां श्रेष्ठः, कृष्णं आलिङ्ग्य, स्नेहात्, हृदयाद् आशीर्वादं ददुः। दिवि, देवाः, सिद्धाः, साध्याः, गन्धर्वाः, चारणाः, तुष्टाः, स्तुतिं कृतवन्तः, पुष्पवृष्टिं च भूमौ कृतवन्तः। शङ्खाः, नगाडाः च, दिवि निनादयन्ति, देवैः प्रेरिताः; गन्धर्वनाथाः, तुंबुरुप्रमुखाः, गीतं गायन्ति। ततः, प्रेमयुक्तैः गोपैः परिवृतः, हरिः बलरामेन सह, स्वगोष्ठं प्रत्यागच्छत्; गोप्यः, तस्य अद्भुतकृत्यं गायन्त्यः, हर्षेण अनुगच्छन्ति, हृदयैः स्पृष्टाः। एवं, श्रीमद्भागवतमहापुराणस्य प्रथमस्कन्धस्य दशमभागस्य पञ्चविंशः अध्यायः समाप्तः, परमहंससंहितायाम्। भगवान् उवाच—"ये धीराः, प्रकृतिगुणासक्तिं त्यक्त्वा, माम् उपासन्ति; विद्वांसः, निरासक्ताः, संयताः, जाग्रतः, माम् उपासन्तु।" "मुनिः, सत्त्वोपासनेन रजस्तमः जयति; ततः, सत्त्वमपि वैराग्यशमेन विजित्य, गुणातीतः आत्मा माम् प्राप्तः, व्यक्तित्वं परित्यज्य।" "आत्मा, अन्यात्मभ्यः, गुणजवासनाभ्यः विमुक्तः, मयि पूर्णः भवति; न बहिः न अन्तः गच्छति।" "मम मायाधिपत्यं, अष्टैश्वर्ययुक्तं, यः जानाति, स लक्ष्मीसमृद्धिं अपि न स्पृहयति; स मम परमं पदं प्राप्नोति।" "मद्भक्ताः, शान्तस्वभावाः, नश्यन्ति न कदाचित्; कालचापि तान् न स्पृशति। येषां अहं आत्मवत्, पुत्रवत्, मित्रवत्, गुरुवत्, हितवत्, प्रियदेवतावत् च प्रियम्।" "इदं लोकम्, परलोकम्, आत्मा यः तयोः मध्ये गच्छति, यत् स्वं इह मन्यते—धनं, पशवः, गृहः वा—" "सर्वं परित्यज्य, माम् एव सर्वव्यापिनम्, अनन्यभक्त्या उपास्य, मृत्योः पारं तान् अहं वहामि।" "मयि एव, सर्वभूताधिपे, प्रकृतिपतौ, आत्मनः महाभयः निवारणम् अस्ति; अन्यत्र न।" "मम भीतिः, वायुर्गच्छति, सूर्यः प्रकाशते, इन्द्रः वर्षं प्रेषयति, अग्निः दहति, मृत्युर्विचरति।" "योगिनः, ज्ञानवैराग्ययुक्ताः, भक्तियोगेन, मम भयशून्यपादं प्रविशन्ति, हितार्थम्।" इति श्रीभगवतः दिव्यकथा।