एकदा इन्द्रः क्रोधितः, व्रजवासिनां रक्षणार्थं गोवर्धनं उत्थापयितुं काष्ठवत् वर्षणं प्रक्षिप्तवान्। इन्द्रस्य क्रोधे सः संहारकाणां मेघानां, यानां नाम सांभरतका, प्रचण्डं वाक्यम् उपदिशन्। "अहा! गोपालानां गर्वः, यः कृष्णं, एकं मनुष्यं, आश्रिताः, देवतानां अपमानं कृतवन्तः।" इत्येवम् इन्द्रः मनसि विचारयामास। यथा कश्चित् ज्ञानविज्ञानं त्यक्त्वा बलवान् कर्माणि च नामानि च कृत्वा जीवनस्य महासागरं पारं गन्तुमिच्छति, तथा गोपालाः कृष्णं, एकं चातकं, बालकं, गर्वितं, अज्ञं, यः आत्मनं ज्ञानीति मन्यते, उपेक्षां कृतवन्तः। ते आत्मनां धन्यतां दृष्ट्वा, कृष्णेन उन्नताः, गर्वं नाशयन्ति, तेषां गोवंशं च विनाशं गच्छन्ति। "अहं ऐरावतं गजम् उपरि चढ़ित्वा व्रजं गच्छामि, वायु-देवतानां सह, नन्दस्य गोपालग्रामं नाशयितुं तत्प्रयत्नः।" इत्येवम् इन्द्रः आदेशं ददाति। तदनन्तरं, मेघाः नन्दग्रामं जलवृष्ट्या दुःखं ददन्ति, आकाशे वृष्टिपातः, गर्जनं च, प्रचण्डवायुः च तत्र प्रवृत्तः। वृष्टिपातेन भूमिः जलमयः जातः, न च स्थूलं न च सूक्ष्मं दृष्टं। अत्यधिकवायोऽभ्यस्तं, पशवः कम्पन्ति; गोपालाः च गोपालिन्यः, शीतदुःखेन कष्टिताः, गोविन्दं शरणं गच्छन्ति। "कृष्ण, कृष्ण, भाग्यशाली, हे प्रभो, गोकुलं तव रक्षणे अस्ति; त्वं अस्मान् देवतानां क्रोधात् रक्षतु!" इत्येवम् ते गोविन्दस्य चरणयोः शरणं गच्छन्ति। कृष्णः तान् दृष्ट्वा, हेमपातकं पतितं जीवाणां, इन्द्रस्य क्रोधं ज्ञात्वा, "यतः अस्माकं यज्ञं व्यतिक्रान्तं, इन्द्रः अस्माकं नाशाय एषः अद्भुतः, प्रचण्डः, पाषाणयुक्तः वर्षणं प्रेषयति।" "अहम् आत्मनं योगशक्त्या तस्मिन् प्रतिकृत्य, अहं गर्वं नष्टं करिष्यामि, यः आत्मनं जगतः स्वामी मन्यते।" "सत्यं, अहं एषां गोपालानां रक्षणं करिष्यामि, यः मां शरणं गताः, यः मां स्वामी मन्यन्ते, यः च अहं आत्मनं स्वीकृतवान्।" इत्युक्त्वा, कृष्णः एकहस्तेन गोवर्धन पर्वतं बालकस्य छत्रवत् उपादाय उठापयामास। "हे मातरः, हे पितरः, हे व्रजवासिनः, पर्वतेन सह गच्छन्तु, यथासुखं।" इत्युक्त्वा, तेषां मनः शान्तं कृत्वा, व्रजवासिनः, तेषां धन्यतां, परिवारं च गोवर्धनस्य गह्वरं प्राविशत्। ते भूखां, तृषां, दुःखं च त्यक्त्वा, कृष्णं सप्तदिवसानि पर्वतं धारयन्तं दृष्ट्वा तस्मिन् स्थगिताः। इन्द्रः कृष्णस्य अद्भुतं योगशक्तिं श्रुत्वा विस्मितः, संकोचितः, तस्य मेघानां वापि प्रतिकृत्यं च। आसमानं शुद्धं, सूर्यः प्रकाशं प्राप्य, दुष्करवायुः च वृष्टिः च थमः जातः, गोवर्धनधारणकर्ता कृष्णः गोपालानां प्रति उवाच, "गच्छन्तु, भयमुत्सृज्य, हे गोपालाः, पतिव्रता, धन्यं च; वायुः च वृष्टिः च थमः जातः, नदियाँ च प्रतिगच्छन्ति।" गोपालाः तेषां गोवंशं, रथं, चित्तं च, स्त्रियः, बालकाः च, वृद्धाः च, शान्तिपूर्वकं गच्छन्ति। कृष्णः अपि पर्वतं पूर्ववत् तत्र स्थापितवान्, सर्वस्य दृष्टिपृष्ठे, क्रीडया कृतम्। व्रजवासिनः प्रेमशक्त्या तं चुप्तं गच्छन्ति, आलिंग्यन्ति च; गोपालिन्यः, स्नेहपूर्णा, तं हर्षेण पूजयन्ति, दधि च अन्नं च समर्पयन्ति, चिरकालं आशीर्वादं ददन्ति। यशोदाऽपि, रोहिणी, नन्दः, रामा च, बलवानां मध्ये, कृष्णं आलिंग्य, स्नेहवशात् तं हृदयपूर्वकं आशीर्वादं ददन्ति। स्वर्गे देवगणाः, सिद्धाः, साध्याः, गन्धर्वाः च, संतुष्टाः, तं स्तुवन्ति, पुष्पवृष्टिं च पृथिव्यां वर्षयन्ति। शङ्खाः च कर्णाट्टाः च आकाशे गूञ्जन्ति, देवगणानां प्रेरणया; गन्धर्वाणां स्वामी, तुंबुरुः, गानं करोति। तदनन्तरं, प्रेमयुक्ताः गोपालाः, हे राजन्, कृष्णः बलरामं सह स्वग्रामं गच्छति; गोपीः, तस्य अद्भुतकृत्यं गानं कृत्वा, हर्षेण, हृदयं स्पृशन्ति। इति श्रीमद्भागवते महापुराणे दशमस्कन्धे पञ्चविंशतिः अध्यायः समाप्तः। ज्ञानीः, गुणानां आसक्तिं त्यक्त्वा, मां पूजयेत्; विद्वान्, आसक्तिविहीनः, आत्मनियंत्रितः च, मां पूजयेत्। ज्ञानीः रागं च तमः च गुणानां साधनं कृत्वा, सत्त्वं च साधयित्वा, स्थिरः, गुणं च त्यक्त्वा, मनः शान्तं कृत्वा, आत्मनं प्राप्तुं यत्नं करोति। अतः, ये मां मायापतिं ज्ञात्वा, अष्टसिद्धिसंपन्नं, न च लक्ष्मी देवीं अपि अभिलषन्ति; एषां लोकं, तं महत्तमं प्राप्तुं यत्नं करोति। यः मां भक्ति युक्तः, शान्तस्वभावः, कदापि न नश्यति; कालः तं न स्पृशति। यः आत्मनं प्रियं, पुत्रं, मित्रं, आचार्यं, शुभेच्छुकं, च प्रियतमं मन्यते। एषः लोकः, परलोकः, आत्मा च यः इदं सर्वं, धनं, गोवंशं, गृहं च, स्वस्वं मन्यते। सर्वं त्यक्त्वा, केवलं मां पूज्य, सर्वत्र व्याप्तं, विशुद्धभक्त्या, अहं तान् मृत्युः पारं गमिष्यामि।