श्रीनारदः उवाच—यः कश्चन श्रद्धया मया गीतेन हरिं स्तौति, स दुराराध्यं हरिमेव सम्यगर्चयति। एतत् मया गीते स्तोत्रं श्रेयःपरं प्रियं यः पठति, स इच्छितं शीघ्रं प्राप्नोति। यः प्रातःकाले समुत्थाय कृताञ्जलिः श्रद्धया शृणोति वा पठति वा, स कर्मबन्धनात् विमुच्यते। हे नरदेवपुत्राः, एतन्मया गीते स्तोत्रं परमात्मनः स्तवं महत्तपः समाहितचित्ताः पठत, आचरत, तदन्ते स्वाभिलषितं फलम् अवाप्स्यथ। एवं नारदेन हरिं स्तुत्वा, तस्य स्तोत्रस्य माहात्म्यं निवेद्य, कथा पुनः वृन्दावनवासिनां रक्षायै गोवर्धनधारणाय च इन्द्रकृतं महाप्रलयमिव वृष्टिप्रवाहं प्रवृत्तम्। तदा कोपात् इन्द्रः, संहारकारिणः सांवर्तकनामकान् मेघान् प्रेरयामास, तान् आज्ञापयामास च। स इन्द्रः, गोपानां श्रीकृष्णाश्रयणं दृष्ट्वा, तेषां देवेषु अवमानं मनसि कृत्वा, क्रुद्धः प्राह—“हा! एते गोकुलवासिनः, कृष्णे मर्त्ये आश्रिताः, अस्मान् देवतान् अवज्ञाय स्वयम् गर्वं दर्शयन्ति। यथा केचित् वितर्कविद्याम् उत्सृज्य, कर्मनामधेयबलैः यज्ञैः संसारसागरं तर्तुमिच्छन्ति, तथैव एते कृष्णम् बालिशं वाचालं दर्पितं मूढं पण्डिताभिमानिनं आश्रित्य मयि अपराधं कृतवन्तः। एते स्वसमृद्ध्यन्धाः कृष्णेन दर्पिताः, तेषां श्रीसमुत्थं गर्वं नाशयिष्यामि, पशूनां च विनाशं करिष्यामि। अहं ऐरावतं समारुह्य, प्रबलेन वायुदेवगणेन सह, नन्दगोकुलं नाशयितुम् यास्यामि।” एवं इन्द्रेण प्रेरिताः मेघाः, बन्धनविमुक्ताः, नन्दगोकुलं तीव्रवृष्ट्या पीडयितुम् आरब्धवन्तः। विद्युद्भिः स्फुरद्भिः, गर्जितैः मेघनादैः, प्रचण्डवातप्रेरिताः, तीव्रं जलवृष्टिं शिलावृष्टिं च पातयामासुः। स्थूलसूक्ष्मनद्यः अविरतं पर्वच्छिद्रेषु प्रवहन्त्यः, पृथ्वी अपि जलौघैः सम्प्लाविता न दृष्टा, न नीचं नोच्चं किमपि अवशिष्टम्। अत्यधिकवातवेगेन पशवः कम्पमानाः, गोपाः गोप्यश्च शीतार्ताः, गोविन्दम् शरणं जग्मुः। शिरः शिशून् च स्वदेहैः छादयन्त्यः, वृष्ट्युपद्रवेण व्याकुलाः, कम्पमानाः, भगवत्पादमूलं समुपेताः। ते सर्वे “कृष्ण कृष्ण महाभाग, भगवन्, गोकुलं तव शरणं गतं, भक्तवत्सल, अस्मान् देवकोपात् त्रातुमर्हसि!” इति प्रार्थयामासुः। भगवान् हरिः, जीवेषु शिलापातेन निपात्यमानेषु, इन्द्रक्रोधजन्यं तदुपद्रवमवगच्छन्, उवाच—“अस्माभिः यज्ञविघातेन इन्द्रः अस्मद्विनाशाय, अतिविशिष्टां घोरां शिलावृष्टिं प्रचण्डवातं च प्रेषयति। अहमिदानीं स्वयोगबलात् सम्यगेतत् प्रतिकरोमि; ये लोकनाथत्वमात्मन्यभिमन्यन्ते, तेषां दर्पं मोहात् नाशयिष्यामि। ये देवाः सत्पथं चरन्ति, तेषां भगवति विस्मयः नास्ति; परन्तु अधमेषु गर्वभङ्गः शमाय भवति। अतः एतत् मदाश्रितं, मां स्वामीति मन्यमानं, मया स्वीकृतं गोकुलं, योगबलात् रक्षिष्ये; एष मे प्रतिज्ञा।” एवं उक्त्वा श्रीकृष्णः, एकेन करेण, बालकः इव छत्रमुत्क्षिपन्, गोवर्धनं गिरिं सुलघुना भावेन उत्पाट्य धृतवान्। ततः स भगवाञ्जनन्यैः पित्रा गोकुलवासिभिः च प्रोवाच—“अम्ब, पितः, व्रजवासिनः, गवां सहिताः गिरिगुहां प्रविशत, यथारुचि। मम हस्तात् पर्वतपातस्य, वातवृष्ट्योरपि, भयम् अत्र नास्ति; रक्षा हि व्यवस्थिताऽस्ति।” एवं कृष्णेन आश्वासितचित्ताः व्रजवासिनः, द्रव्यपशुपरिवारसहिताः, यथासम्भवम् अन्तरगुहां प्रविश्य स्थिताः। ते सर्वे, क्षुधातृष्णाद्युपशान्ताः, सुखाभिलाषं त्यक्त्वा, सप्ताहम् अपि, कृष्णस्य पर्वतधारणं अपश्यन्, तस्य पादौ न चलितौ। कृष्णस्य योगैश्वर्यं श्रुत्वा, इन्द्रः विस्मितः, स्तब्धः, संकल्पभङ्गमवाप्य, मेघान् निवर्तयामास। नभः शान्ते, सूर्ये प्रकाशिते, वातवृष्ट्योः उपशमे, गोवर्धनधारी भगवाञ्जनन्यादीन् गोपान् प्रोवाच—“निःशङ्काः निर्गच्छत, हे गोपाः, भार्यापुत्रधनैः सहिताः; वातवृष्ट्यः उपशमिताः, नद्यः शान्ताः।” ते गोपाः, स्वगवां रथद्रव्यसहिताः, स्त्रीबालवृद्धैः सह शनैः शनैः बहिः निर्गताः। भगवानपि, सर्वभूतदृष्टेः, पूर्ववत् गोवर्धनं स्थाने स्थापयामास, लीलया। ततो व्रजवासिनः, स्नेहबन्धनबलात्, तं गूढस्मितैः आलिङ्ग्य, गोप्यः प्रेम्णा सन्दधानाः, हर्षेण दधिदध्यान्नैः पूजयित्वा, नित्यं मङ्गलमशंसन्। यशोदा, रोहिणी, नन्दः, बलरामः च, स्नेहस्निग्धचित्ताः, कृष्णं आलिङ्ग्य, हृदयसम्भूतं आशीर्वचनं ददुः। दिवि देवगणाः, सिद्धाः, साध्याः, गन्धर्वाः, चारणाः च, तुष्टाः, स्तुतिभिः स्तुत्वा, पुष्पवृष्टिं कृतवन्तः। शङ्खदुन्दुभिनिनादः दिवि प्रवर्तितः; गन्धर्वपतयः तु तुम्बुरुप्रमुखाः गीतानि गायन्तः हर्षम् अवापुः। एवं, गोपसङ्घेन परिवृतः, हरिः बलरामेण सह स्वगोकुलं प्रतिनिवृत्तः; गोप्यः, तस्य अद्भुतकर्मगानं गायन्त्यः, हृष्टमनसः, तं अन्वयुः। एवं श्रीमद्भागवते महापुराणे, दशमस्कन्धस्य पूर्वार्धे, पञ्चविंशोऽध्यायः समाप्तः। भगवान् पुनः उपदिशति—“ये बुद्धिमन्तः प्रकृतिगुणासक्तिं त्यक्त्वा, निरासक्ताः, जितेन्द्रियाः, जागरूकाः, मां पूजयन्ति। साधुः सत्त्वाभिवृद्ध्या रजस्तमसी जयति; ततो वैराग्यशमाभ्यां सत्त्वमपि जयति; एवं गुणातीतः जीवः मय्येव आत्मानं प्राप्नोति, व्यक्तिभावं परित्यज्य। आत्मा, अन्यजीवात् गुणैः जातैः कामैश्च विमुक्तः, मयि पूर्णः, न बहिर्नान्तः सञ्चरति।