सर्वे प्रजापतयः स्म, यत्र प्राणिनां सृष्ट्यर्थं प्रेरणा न प्राप्ता, किन्तु तस्य कृते तमो नष्टे, विविधानि प्राणिनि सृजनं इच्छामः। यः कश्चन सततं, श्रद्धया, एकाग्रचित्तः, अस्य स्तोत्रस्य पाठं करोति, स शीघ्रं वासुदेवभक्त्या परमं श्रेयः प्राप्नोति। अत्र हि परमविद्या सर्वेषां परमकल्याणं, ज्ञाननावेन दुःखसागरं सहजं तरति। यः श्रद्धया मया गीतं भगवतो स्तोत्रं पठति, स हरिं पूजयति, यः अन्यथा दुराराध्यः। अस्मात् गीतात्, मया गीयमानात्, यः इच्छति स यथाकामं शीघ्रं लभते, यत् परमकल्याणप्रियं। यः कश्चन प्रातःकाले, अञ्जलिं कृत्वा, श्रद्धया पूरितः, अस्य शृणोति वा पठति, स कर्मबंधनात् विमुक्तः भवति। हे नरदेवपुत्राः, एतत् गीतं, परमात्मनः स्तोत्रं, मया गीतं; एकचित्तया तपोमयीं पाठं कुरुत, आचरितुं प्रयत्नं कुरुत, अन्ते यथाभिलषितं फलम् अवाप्स्यथ। इन्द्रः कोपात्, व्रजवासिनां रक्षणाय, गोवर्धनधारणाय, गदाप्रवर्षं वृष्टिं स्रष्टुम् आरभत। स कोपितः, संहारकान् साम्वर्तकान् मेघान् प्रेरयामास, आज्ञापूर्णं वचनं च उवाच। अहो! व्रजवासिनां गौरवम्, ये कृष्णे—मर्त्ये—निरुपेक्ष्य देवांश्च, स्वाधीन्यं दर्शयन्ति। यथा केचित्, अन्वेषणविद्यां त्यक्त्वा, कर्मनाम्ना, बलात्, भवसागरं तर्तुं इच्छन्ति। व्रजवासिनः कृष्णे—वादिने, बालिशे, गर्विते, अज्ञे, स्वयम् पण्डिते—आश्रित्य, मम अपराधं कृतवन्तः। एते, स्वधनमोहात्, कृष्णेन गर्विताः, समृद्धिजन्यं गौरवं नाशयन्ति, गोपश्च गोश्च विनाशयन्ति। अहं ऐरावतं समारुह्य, वायु-देवैः सह, नन्दस्य गोपग्रामं संहाराय गमिष्यामि। शुकः उवाच—एवं मघवता आज्ञप्ताः मेघाः, निर्बद्धाः, नन्दग्रामं वृष्ट्याः प्रकोपेन पीडयामासुः। विद्युत्प्रभाः, गर्जनैः, तीक्ष्णवातैः प्रेरिताः, जलं शिलासहितं च प्रवर्षयामासुः। तदा सघन-सुषिरवृष्ट्याः, सततम्, भूमिं जलप्रवाहैः आवृत्य, न अधः नोच्चं दृश्यते। तीव्रवायुप्रभावात् पशवः कम्पिताः, गोपाः गोप्यः च शीतदुःखेन, गोविन्दं शरणं गत्वा। शिरः शिशून् च शरीरैः आवृत्य, वातेन संतप्ताः, कम्पन्तः, भगवत्पादं समाश्रित्य। "कृष्ण, कृष्ण, महाभाग, हे भगवन्, गोकुलं तव रक्षणे स्थितम्; देवकोपात् रक्षयस्व, भक्तप्रिय!" इत्युक्त्वा। भगवान् हरिः, शिलापातेन जीवेषु पतितेषु दृष्ट्वा, इन्द्रस्य कोपजन्यं इदं तत्त्वं अवगच्छत्। "यतः यज्ञः अस्माभिः विघ्नितः, इन्द्रः नाशाय, असाधारणं तीव्रं शिलावृष्टिं वायुसहितं प्रेषयति।" "अत्र अहं योगबलात् प्रतिकारं करिष्यामि; ये स्वं जगदीश्वरं मन्यन्ते, तेषां मूढत्वात्, अहं गर्वं नाशयिष्यामि।" "सुराणां, यथार्थधर्मिणां, भगवति विस्मयः नास्ति; किंतु अधमेषु, गर्वभङ्गः शमाय उपपद्यते।" "अतः, गोपग्रामं, यः मयि शरणं गतः, यः मां स्वं प्रभुं मन्यते, यं च अहं स्वं मन्ये, योगबलात् रक्षिष्यामि; एष मे व्रतम्।" एवं उक्त्वा, कृष्णः, एकेन हस्तेन, सहजं, गोवर्धनगिरिं छत्रवत् बालः इव उद्यम्य स्थितवान्। ततः भगवन् गोपान् उवाच—"मातः, पितः, व्रजवासिनः, गाः सहिताः गुहायां प्रविशन्तु, यथायोग्यं।" "मम हस्तात् गिरिपातस्य, वातवृष्ट्याः वा, भयम् नास्ति; रक्षणं कृतं।" एतद्वाक्येन आश्वासिताः, व्रजवासिनः, धन-परिवार-आश्रितैः सह, गुहायां प्रविश्य, यथासम्भाव्यं स्थिताः। तदा तृष्णादुःख-सुखेच्छां त्यक्त्वा, सप्तदिनानि, कृष्णं गिरिं धारयन्तं, पदं न चलयन्तं, सस्मितं पश्यन्तः। कृष्णस्य योगशक्तिं शृत्वा, इन्द्रः विस्मितः, स्तब्धः, धैर्यं हतं, मेघान् प्रत्याहारयत्। दिशः शुद्धाः, सूर्यः प्रबभूव, वातवृष्टिः समाप्ता, गोवर्धनधारकः गोपान् उवाच—"बाहिः गच्छन्तु, भयम् त्यजन्तु, गाः, स्त्रियः, धनं, शिशवः सहिताः; वृष्टिः, वातः, नदीः शान्ताः।" ततः गोपाः, स्वं गाः, रथान्, वस्तूनि, स्त्रियः, शिशवः, वृद्धाः सहिताः, शनैः निर्गच्छन्ति। भगवन् अपि, गिरिं पूर्ववत्, सर्वजीवदृश्ये, लीलया स्थापयामास। व्रजवासिनः, प्रेमबलात्, कृष्णं समीपं गत्वा, आलिङ्गनं च, गोप्यः, हर्षपूर्णाः, दधि, अक्षतान्, नित्याशिषः च ददुः। यशोदा, रोहिणी, नन्दः, रामः च, कृष्णं, प्रेमवशात्, आलिङ्ग्य, हृदयाशिषः ददुः। दिवि, देवाः, सिद्धाः, साध्याः, गन्धर्वाः, चारणाः, प्रसन्नाः, स्तुतिं कृत्वा, पुष्पवृष्टिं च कृतवन्तः। शङ्ख-भेरीः दिवि निनदन्ति, देवैः प्रेरिताः; गन्धर्वेश्वरः तुंबुरुश्च गीतं गायन्ति। ततः, गोपैः प्रेम्णा परिवृतः, हरीः बलरामसहितः, स्वं गोपग्रामं प्रत्यागच्छत्; गोप्यः, तस्य अद्भुतकृत्यं गायन्त्यः, हर्षपूर्णाः, हृदयैः अनुगता। एवं पञ्चविंशतितमोऽध्यायः, दशमस्कन्धस्य पूर्वार्धे, श्रीमद्भागवतमहापुराणे, परमवैराग्यशास्त्रे, समाप्तः।