ऋषयः योगविद्यां प्राप्य, मुनिव्रतानि सम्यग् आचरन्तः, एकचित्ताः, श्रद्धया तां साधनां कुर्वन्तु इति उपदेशः कृतः। साक्षात् सृष्टिपतिना भगवान् पुरा अस्मभ्यं एषा विद्या उपदिष्टा, यदा सः भृगुपुत्रादीनां सृष्ट्यर्थं, सृजितुम् इच्छुकानां च, अभिलाषेण इमां कथां अवोचत्। वयं सर्वे प्रजापतयः तदा प्रजासृष्टौ प्रेरिताः नास्म; किन्तु अनेन उपदेशेन तमः निहतम्, विविधाः सृष्टयः कर्तुम् इच्छामः। यः कश्चन एतत् स्तोत्रं नित्यं श्रद्धया पठति, स वासुदेवभक्त्या शीघ्रं परमं श्रेयः प्राप्नोति। अत्र परा विद्या सर्वेषां श्रेयसि श्रेयान्; ज्ञाननावया दुःखसागरं सहजं तर्तुं शक्यते। यः श्रद्धया मया गीयमानं भगवत्स्तोत्रं पठति, स हि दुर्लभं हरिं यथावत् आराधयति। यद् इच्छति, तत् शीघ्रं लभते, यः मया गीयमानं श्रेयस्करं गीतं पठति। यः प्रातःकाले, कृताञ्जलिः, श्रद्धया युक्तः, शृणोति वा पठति वा, स कर्मबन्धनात् विमुक्तः भवति। मनुष्यदेवाः, एष गीतिः, एष स्तवः परमात्मनः, मया कीर्तितः; एकचित्तेन तं जपन्तः, महत्तपः इव, साधयन्तः, अन्ते वाञ्छितं फलम् अवाप्स्यथ। एवं काले, इन्द्रः कोपात्, व्रजवासिनां रक्षार्थं, गोवर्धनधारणाय च, गदाप्रख्यं वर्षं सन्ददौ। इन्द्रः, रोषेण, संहारकान् संवर्तकनिविडान् मेघान् प्रेरयामास, आज्ञापूर्वकं वाक्यं च अवदत्। "हा! व्रजवासिनां गौरवमदः—ये कृष्णे, मर्त्ये, आश्रित्य, देवान् अवज्ञायन्ते। यथा केचन, तर्कविद्यां परित्यज्य, दृढकर्मनामधेयैः यज्ञैः संसारसागरं तर्तुम् इच्छन्ति, एवं ते गोपालाः कृष्णे—वादिनि, बालिशे, गर्विते, अज्ञे, आत्मानं पण्डितं मन्यमाने—माम् अवमानितवन्तः। एते स्वसम्पदाभिमानिनः, कृष्णप्रेरितगर्विणः, स्वसमृद्धिजं मदं नाशयन्तु, पशून् च नाशयन्तु। अहं ऐरावतं समारुह्य, वायुदेवैः सह, महाबलेन, नन्दस्य गोष्ठं विनाशयितुम् व्रजं गमिष्यामि।" इति। शुक उवाच—एवं मघवता आज्ञप्ताः मेघाः, निरोधमुक्ताः, नन्दगोष्ठं घोरवर्षेण पीडयामासुः। विद्युत्प्रभया दीप्ताः, गर्जितैः कम्पमानाः, प्रचण्डवायुप्रेरिताः, जलवृष्टिं शिलावृष्टिं च वर्षयामासुः। स्थूलसूक्ष्मधाराभिः वर्षं सततम् अधोगिरं प्रवहन्त्यः, पृथ्वी जलौघैः आवृता—न अधः, नोपरि किञ्चिद् दृश्यते। अत्यधिकप्रचण्डवायोः कारणात् पशवः कम्पमानाः, गोपाः गोप्यः च शीतक्लेशेन पीडिता, गोविन्दं शरणं जग्मुः। शिरांसि शिशून् च स्वशरीरैः छादयन्त्यः, तुच्छवातेन क्लिष्टाः, कम्पमानाः, भगवत्पादमूलम् उपजग्मुः। ते सर्वे "कृष्ण कृष्ण, महाभाग, प्रभो, गोकुलं तव शरणम्; त्वं नः देवक्रुद्धात् रक्षासि, भक्तवत्सल!" इति शरणं ययुः। भगवान् हरिः, जीवेषु शिलापातेन निपात्यमानान् दृष्ट्वा, इन्द्रकोपजन्यं इति बुबोध। "यतोऽस्माभिः यज्ञः विघटितः, तस्मात् इन्द्रः अस्माकं विनाशाय, एतादृशं अद्भुतं, प्रचण्डं, शिलावृष्टियुतं वर्षं, बलवद्वातं च सन्ददाति। अहम् अत्र योगबलात् सम्यग् प्रत्युत्तरं दास्यामि; ये स्वं जगदाधिपतित्वं मन्यन्ते, तेषां मूढानां मदं नाशयिष्यामि। सुराणां हि साधूनां भगवति विस्मयः न; अधमेषु तु मदभङ्गः शमाय एव भवति। अतः, एषां मम शरणं गतानां, आत्मन्यधीनानां, मया स्वीकृतानां, गोष्ठस्य रक्षणं योगबलात् करिष्ये; एष मम व्रतः।" इति। एवमुक्त्वा, कृष्णः एकहस्तेनैव, गोवर्धनगिरिं बालकः छत्रमिव सुलभं समुत्तोल्य स्थितवान्। ततः, भगवान् गोपान् प्रति उवाच—"अम्ब, तात, व्रजवासिनः, स्वगोपैः सह गिरिगुहां यथायोग्यं प्रविशध्वम्। मम हस्तात् गिरिपतनभीः, वा वातवृष्टिभयम्, अत्र नास्ति; रक्षणं कृतमेव।" एवं कृष्णेन प्रोत्साहितचित्ताः, व्रजवासिनः, स्वधनैः, स्वजनैः, स्वपशुभिः सह, यथासम्भवम् अन्तरगुहं प्रविश्य स्थिताः। तृष्णाभिक्षुतदुःखसुखेच्छाः त्यक्त्वा, व्रजजनाः सप्तदिनेभ्यः अपि, कृष्णस्य गिरिधारणं पश्यन्तः, तिष्ठन्तः, न चलितपादाः। कृष्णस्य अद्भुतं योगबलं श्रुत्वा, इन्द्रः विस्मितः, स्तम्भितः, संकल्पभङ्गेन, मेघान् प्रतिनिवर्तयामास। दिशः प्रकाशमुपागताः, सूर्यः विराजमानः, वातवृष्टिः शान्ता, गोवर्धनधारिणा भगवान् गोपान् प्रति उवाच—"निःशङ्काः बहिः निर्गच्छत, गोपा: स्त्रीभिः, धनैः, बालकैः सह; वातवृष्टिः शान्ता, नद्यः अपि स्रविताः।" ततः, गोपाः स्वस्वगोपैः, रथैः, सामानैः, स्त्रीबालवृद्धैः सह शनैः बहिः निर्जग्मुः। भगवान् अपि, सर्वभूतदृशां साक्षात्, पूर्ववत् गिरिं स्वस्थाने विन्यस्य, लीलया तं न्यवेशयत्। व्रजवासिनः, प्रेमबलात्, कृष्णं समीपं गत्वा आलिङ्गनं चक्रुः; गोप्यः प्रेम्णा हृष्टाः, दध्यक्षतान् समर्प्य, नित्यं मङ्गलाशिषः ददुः। यशोदा, रोहिणी, नन्दः, बलरामः च, कृष्णं स्नेहेन आलिङ्ग्य, हर्षविह्वलाः, शुभाशिषः प्रयच्छन्। स्वर्गे देवगणाः, सिद्धाः, साध्याः, गन्धर्वाः, चारणाः च, संतुष्टाः, कृष्णं स्तुत्वा, हर्षेण पुष्पवृष्टिं चक्रुः। दुन्दुभ्यः शङ्खाः च दिवि निनदन्ति; तु गन्धर्वपतयः तु तुम्बुरुप्रमुखाः गानं कुर्वन्ति, राजन्।