स्वं आत्मानं सर्वभूतेषु स्थितं सदा हृदि वर्तमानेन हरिणा सह स्तुत्या ध्यानपूर्वकं पूजयेत। योगोपदेशं प्राप्य, मुनिव्रतानि पालनं कृत्वा, एकचित्ताः भवन्तः श्रद्धया एतत् आचरन्तु। पुरा सृज्येच्छया भगवान् भृगुपुत्रादीन् च सृष्टुकामान् प्रति एतद् अस्मभ्यं प्रोवाच। वयं सर्वे प्रजापतयः, सृष्टौ न प्रेरिताः स्म; किन्तु एतदुपदेशेन तमो निहत्य, विविधाः प्रजाः स्रष्टुम् इच्छामः। यः कश्चन एतत् स्तोत्रं श्रद्धया जपति, स वासुदेवभक्त्या शीघ्रं परमं श्रेयः प्राप्नोति। अत्र हि परं ज्ञानं सर्वेषां परमं हितं; ज्ञाननौकेन दुःखसागरं सहजं तर्तुं शक्यते। यः श्रद्धया मया कीर्तितं भगवत्स्तोत्रं पठति, स कठिनोपास्यं हरिं पूजयति। मदीयं गीतं श्रेयःप्रियं यः पठति, स यद् इच्छति तत् शीघ्रं प्राप्नोति। यः प्रातःकाले समाहितचित्तः कृताञ्जलिः श्रद्धया शृणोति वा पठति वा, स कर्मबन्धात् विमुच्यते। नरदेवपुत्राः! मया परमात्मनः स्तोत्रगीतं गेयमिदं कृतम्; एतत् महत्तपः समाहितचित्तैः पठन्तः आचरत, अन्ते च कामान् प्राप्स्यथ। एवं, कदाचित् इन्द्रः कोपात् व्रजवासिनां रक्षायै गोवर्धनधारणाय च गदावृष्टिं पपात। कोपसंयुक्तः इन्द्रः संहारकमेघान् साम्वर्तकान् प्रेरीतवान्, आज्ञापूर्वकं वचनं च प्रोवाच। "हा! वने वसन्तः गोपालाः कृष्णमात्राश्रयाः, मर्त्ये स्थिते, देवान् अवमान्य स्वगौरवं प्रकटितवन्तः। यथा केचन जिज्ञासाशास्त्रं परित्यज्य, द्रव्यकर्मनाममात्रेण संसारसागरं तर्तुम् इच्छन्ति, तथैव। एते गोपालाः कृष्णमात्राश्रयाः—बालिशः, वाचालः, गर्वितः, अज्ञः, आत्मन्येव बुद्धिमान् मन्यते—माम् अवमानितवन्तः। स्वसंपद्भिः मूढाः, कृष्णेन पूरितगर्वाः, स्वसमृद्धिजातं मदं विनाश्य, स्वगवां नाशं करिष्यन्ति। अहम् एरावतं समारुह्य, वायुदेवैः सह, व्रजं गच्छामि, नन्दगोपग्रामं विनाशयितुम्।" शुक उवाच—एवं मघवता आज्ञापिताः मेघाः, संयमं विहाय, नन्दगोपग्रामं वर्षवृष्ट्या पीडयितुम् आरब्धवन्तः। विद्युत्सम्प्रभाः, गर्जितैः कम्पमानाः, तीव्रवातप्रेरिताः, जलवृष्टिं तुषारवृष्टिं च पातयामासुः। स्थूलसूक्ष्मधाराः निरन्तरं गुहासु प्रवहन्त्यः, पृथ्वी जलौघैः पूरिता, न अधस्तात् नोपरिष्टात् दृश्यते। प्रचण्डवातात् पशवः कम्पमानाः, गोपगोप्यः शीतार्ताः, गोविन्दशरणं जग्मुः। स्वशिरांसि पुत्रांश्चाङ्केनाच्छाद्य, तुहिनवातपीडिताः, कम्पन्तः, भगवत्पादमुपजग्मुः। "कृष्ण! कृष्ण! महाभाग! गोकुलं तव शरणम्; त्वं नः सुरकोपात् त्रातुम् अर्हसि, भक्तवत्सल!" इत्येवं वदन्तः। तदा, पतिततुषारपीडितान् प्राणिनः विलोक्य, भगवान् हरिः इन्द्रस्य कोपकारितं इति ज्ञात्वा, उवाच—"यतः अस्माभिः यज्ञविघातः कृतः, तस्मात् इन्द्रः अस्माकं विनाशाय, एषा अद्भुतं तीव्रं शिलावृष्टिं प्रचण्डवातं च प्रेषयति।" "अत्र अहं स्वयोगबलात् प्रतिकर्तुम् अर्हामि; ये स्वं जगदाधिपतित्वं मन्यन्ते तेषां मूढतया जातं गर्वं नाशयिष्यामि। ये देवाः सत्पथगामिनः, तेषां भगवति न विस्मयः; किं तु, अधमेषु गर्वभङ्गः शमाय भवति। अतः, एषां गोपग्रामस्य—मयि शरणं प्राप्तस्य, माम् ईश्वरं मन्यते, मया च स्वीकृतः—योगबलात् रक्षां करिष्यामि; एष मे व्रतम्।" एवं उक्त्वा, कृष्णः एकहस्तेनैव, शिशुरिव छत्रं धारयन्, गोवर्धनं पर्वतम् अल्पेन प्रयासेन उद्धृतवान्। ततो भगवान् गोपान् उवाच—"अम्ब! पितरौ! व्रजवासिनः! स्वगवां सहिताः पर्वतगुहां प्रविशध्वम्, यथासुखम्। नात्र पर्वतपातभयं, न वातवृष्टिभयं, रक्षां हि कृतवान् अस्मि।" एवं कृष्णेन समाश्वासितचित्ताः व्रजवासिनः, स्वधनधान्यपरिवारैः सह, यथायोग्यं गुहां प्रविश्य स्थितवन्तः। क्षुधातृष्णादुःखसुखकाङ्क्षां परित्यज्य, सप्ताहकालं पदं न चलयन्तं कृष्णं पर्वतधारिणं पश्यन्तः स्थितवन्तः। कृष्णस्य योगैश्वर्यश्रवणेन इन्द्रः चकितः, स्तम्भितचित्तः, संकल्पभङ्गं प्राप्य, स्वमेघान् निवार्य निवृत्तवान्। दिवि निर्मले, सूर्ये प्रकाशिते, प्रचण्डवातवृष्ट्यौ शान्ते, गोवर्धनधारिणा भगवान् गोपान् उवाच—"निष्क्रान्ताः भूत्वा, भीतिं त्यजध्वं, गोपाः! भार्यापुत्रधनैः सह; वातवृष्ट्यौ नष्टे, नद्यः शमिताः।" ततो गोपाः स्वगवां, रथान्, द्रव्याणि, स्त्रीबालवृद्धान् च गृहीत्वा शनैः शनैः निर्गच्छन्। श्रीभगवान् अपि, सर्वजनसाक्षिणा, पर्वतं पूर्ववत् स्थाने स्थापयित्वा, लीलया तद् अकरोत्। तत्पश्चात्, व्रजवासिनः प्रेमवशात् सान्त्वपूर्वकं कृष्णमुपगम्य, आलिङ्गनादिभिः सन्ददृशुः; गोप्यः प्रेमपूर्णाः, हृष्टाः, कृष्णं पूजयित्वा दधिसिद्धान्नं च अयाचन्, नित्यं चाशिषः प्राददुः। यशोदा, रोहिणी, नन्दः, रामश्च—बलिनां श्रेष्ठाः—कृष्णमालिङ्ग्य, स्नेहविह्वलाः, हृदयेन आशीः प्रादुः। दिवि देवगणाः, सिद्धाः, साध्याः, गन्धर्वाः, चारणाः च, तुष्टाः, तम् स्तुत्वा, प्रमुदिताः पुष्पवृष्टिं भूमौ पातयामासुः।