कः पण्डितः स्यात्, यो भगवतः कमलायतचरणौ, यत्र कीर्तिः विनयश्च निलयमुपगच्छतः, त्यजेत्? भयात् एव हि, चतुर्दश मनवः, ये अस्माकं पूज्याचार्याः, भगवन्तं समर्चयन्, स्वस्थानात् पतनं न युञ्जीरन्। अतः हे ब्रह्मन्, परमात्मन्, त्वमेव बुधां शरणं; जगति रुद्रभयेन सम्पीड्यमाने, त्वं निर्भयाश्रयः। अतः, हे राजपुत्राः, शुचयः सन्तः स्वधर्मपालनपूर्वकं, भगवति मनः समर्प्य, एषां श्लोकानां पठनं कुरुत, भवतु वः सर्वमङ्गलम्। स एव आत्मा, आत्मनि स्थितः, सर्वेषु भूतेषु व्याप्य स्थितः, सदा हरिं स्तुवन्तः, ध्यानं कुर्वन्तः, पूजयन्तः च सम्यक् उपास्यः। योगविद्यां प्राप्य, मुनिव्रतानि धारयन्तः, एकचित्ताः सन्तः, श्रद्धया एतदाचरन्तु। पुरा, स सृष्टिकर्ता भगवान्, भृग्वादीनां सुतानां सृष्ट्यर्थं, अस्मान् एवं शिक्षयामास; ये च सृष्टुकामिनः, तेषामपि। वयं सर्वे प्रजापतयः, स्वयमेव सृष्टौ प्रेरिताः नास्म; किन्तु एषा विद्या तमो निहन्त्री, येन वयम् इच्छामः विविधाः सृष्टुम्। यः कश्चिद् एतत् श्रद्धया पठति, स शीघ्रं वासुदेवभक्त्या परमं श्रेयः लभते। अत्र हि परा विद्या, सर्वेषां परमं हितम्; ज्ञाननावया दुःखसागरं सुगमतया तरति। यः श्रद्धया मया कीर्तितं हरिस्तुतिं पठति, स दुस्तरं हरिं पूजयति। यः यत्कामः स्यात्, स यथाश्रुतं मदीयगीतस्य प्रियत्वात् शीघ्रं तत् लभते। यः प्रातःकाले, कृताञ्जलिः श्रद्धया युतः, शृणोति वा पठति वा, स कर्मबन्धनैः विमुक्तः स्यात्। हे नरदेवपुत्राः, एषा मया गीता भगवत्स्तुतिः, परमात्मनः स्तोत्रम्; एकचित्तेन पठन्तु, महान् तपः इति आचरन्तु, अन्ते च कामान् प्राप्तुम्। एवं सति, कदाचित् इन्द्रः क्रुद्धः, व्रजवासिनां रक्षार्थं, गोवर्धनधारणार्थं, गदापातवर्षं सृष्टवान्। इन्द्रः, कोपसमन्वितः, संवार्तकनामकान् मेघान् प्रेरयामास, च आदेशपूर्णं वचनमुवाच। "हा! गोपानां गर्वो महत्त्वं च, ये कृष्णे—मर्त्ये—आश्रित्य, देवान् अवमन्यन्ते। यथा केचन, तत्त्वविचारं परित्यज्य, कर्मनामरूपदृढैः यजनैः संसारसागरं तरितुमिच्छन्ति, तथैव गोपाः, कृष्णम—वादिनं, बालिशं, दर्पयुक्तं, अज्ञं, स्वयमात्मानं पण्डितं मन्यमानं—आश्रित्य, मम अपकारं कृतवन्तः। एते, स्वधनदर्पेण मूढाः, कृष्णेन समुन्नद्धाः, स्वसमृद्धिजातं गर्वं नाशयन्ति, गावः च क्षयाय यान्ति। अहं, ऐरावतं समारुह्य, वायुदेवैः सह, व्रजं गच्छामि, महाबलयुक्तः, नन्दस्य गोष्ठं नाशयितुम्।" शुक उवाच—एवं, माघवेन आज्ञापिताः मेघाः, बन्धनविमुक्ताः सन्तः, नन्दगोष्ठं वर्षवृष्ट्या पीडयामासुः। विद्युद्भिः दीप्ताः, गर्जितैः कम्पमानाः, प्रचण्डवायुभिः प्रेरिताः, जलवृष्टिं तुषारवृष्टिं च प्रावर्षुः। घनस्रवाः स्रुताः, सानूनि चिरं वर्षन्ति; जलप्रवाहैः भूमिः सम्पूर्णा, न अधस्तात् नोपरिष्टात् दृश्यते। वातप्रचण्डेन, पशवः कम्पमानाः; गोपाः गोप्यश्च शीतक्लेशेन पीडिताः, गोविन्दं शरणं जग्मुः। शिरांसि बालान् च शरीरैः आवृत्य, वायुवर्षपीडिताः, कम्पमानाः, भगवत्पादमुपेयुः। "कृष्ण, कृष्ण, महाभाग, प्रभो, गोकुलं तव पालयित्वा स्थितम्; त्वं नः त्रातुमर्हसि, देवक्रोधात्, भक्तवत्सल!" जीवान् तुषारपातेन स्रवमाणान् दृष्ट्वा, भगवान् हरिः, इन्द्रकोपजन्यं एतदिति अवगच्छत्। "यतोऽस्माभिः यज्ञविघ्नः कृतः, तस्मात् इन्द्रः अस्माकं नाशाय, अतिविशिष्टं प्रचण्डं तुषारयुक्तं वर्षं वातं च प्रेषयति।" "अत्राहं स्वयोगबलात् सम्यक् प्रत्युत्तरं दास्यामि; ये लोकनाथा आत्ममदेन मूढाः, तेषां गर्वं विनाशयामि।" "सुराणां यथार्थगुणयुक्तानां भगवति विस्मयः न; परन्तु अधमेषु, गर्वभङ्गः शमाय भवति।" "अतः, एषा मम प्रतिज्ञा—य एते मयि शरणं गताः, मां स्वामीति मन्यन्ते, मया स्वीकृताः गोपाः, योगबलात् रक्ष्यन्ते।" एवं उक्त्वा, कृष्णः एकहस्तेन, अल्पेन प्रयत्नेन, छत्रमिव शिशुर्भवन्, गोवर्धनं पर्वतं उद्धृत्य स्थितवान्। ततः, भगवान् गोपान् प्रति उवाच—"अम्ब, तात, व्रजवासिनः, गवां सह पर्वतगुहां प्रविशध्वम्, यथारुचि।" "नात्र पर्वतपतनं, न वातवर्षयोः भीतिः; रक्षणं हि सम्यक् व्यवस्थितम्।" एवं, कृष्णेन संतोषितचित्ताः व्रजवासिनः, स्वधनकुटुम्बपशुजनैः सह, यथायोग्यं गुहां विविशुः। तेषां, क्षुधातृष्णातपवेदनाभिलाषं त्यक्त्वा, सप्ताहानि अपादानं स्थितस्य कृष्णस्य पर्वतधारणं सस्मार। कृष्णस्य योगबलं श्रुत्वा, इन्द्रः विस्मयाकुलः, स्तम्भितचित्तः, मेघान् निवर्तयामास। दिवि विशुद्धे, सूर्ये स्फुरति, प्रचण्डवातवर्षयोः उपशमे, गोवर्धनधारिणा भगवान् गोपान् प्रति उवाच—"निःशङ्काः बहिर्गच्छध्वं, गोपाः, स्त्रीभिः, धनपुत्रैः सह; वातवर्षयोः शमः, नद्यः अपि उपशमिताः।" ततः, गोपाः, स्वगावः, रथान्, धनानि, स्त्रीबालवृद्धैः सह शनैः निर्गताः। भगवानपि, सर्वभूतदृश्यमाने, पूर्ववत् गोवर्धनं सानन्दं स्थापयामास।