यदा जनाः कर्मचिन्तया मोहितचित्ताः विषयासक्ताः लोभेन संनद्धाः भवन्ति, तदा त्वं, हे मृत्युः, सदा जागरूकः, तान् अप्रत्याशितं यथा सर्पः मूषिकां जिह्वया ग्रसते, तथा सहसा गृह्णासि। तव पादपद्मं त्यक्तुं कः प्राज्ञः इच्छेत्? यत्र गौरवविनययोः निवासः, यं भयात् चतुर्दश मनवः, अस्माकं पूज्याः आचार्याः, स्वपदपातभयेन त्वां सम्पूजयन्। अतः, हे ब्रह्मन्, परमात्मन्, त्वमेव विदुषां शरणं, रुद्रभीतस्य जगतः त्वं निर्भयाश्रयः। तस्मात्, हे राजपुत्राः, शुचयः सन्तः, स्वधर्मपालनपराः, मनः श्रीभगवति समर्प्य, एतद् शृणुध्वं, भवतु वः कल्याणम्। तं आत्मानं पूजयध्वं, यः सर्वेषु भूतेषु स्थितः, स्वात्मनि च निवसति, हरिम् अनुवन्दध्वं, सदा ध्यायध्वं च। योगोपदेशं प्राप्य, मुनिव्रतानि धारयन्तः, एकचित्ताः श्रद्धया एतत् आचरन्तु। पुरा सृष्टिपतिः भगवान्, भृग्वादिपुत्रोत्पत्त्यर्थं, सृजनकाङ्क्षिभ्यः च अस्मभ्यं एतद् उपदिशत्। वयं सर्वे प्रजापतयः, प्रजासृष्टौ न प्रेरिताः, किन्तु अस्योपदेशस्य प्रभावेन, तमः निहत्य, नानाप्रजाः स्रष्टुम् इच्छामः। यः सदा श्रद्धया एतद् पाठयति, स शीघ्रं वासुदेवभक्तः उत्तमं श्रेयः प्राप्नोति। अत्रैव परमं ज्ञानं सर्वेषां श्रेयः, ज्ञाननावया दुःखसागरं सहजं तरति। यः श्रद्धया मया कीर्तितं भगवत्स्तोत्रं जपेत्, स हरिं दुराराध्यं सुलभं पूजयति। मदीयं गीतं श्रेयःप्रियं यः पठति, स यद् यद् इच्छति तत् तत् शीघ्रं लभते। यः प्रातःकाले कृताञ्जलिः श्रद्धया शृणोति वा पठति, स कर्मबन्धनात् विमुच्यते। हे नरदेवपुत्राः, मया कीर्तितं एतत् परमात्मनः स्तोत्रं, मनसा एकाग्र्यं कृत्वा जपध्वं, महत्तपः इति आचरध्वं, अन्ते च कामान् प्राप्स्यथ। इन्द्रः कोपात् गवां जनस्य रक्षार्थं, गोवर्धनधारणाय, गदाप्रवर्षमिव वर्षं ववर्ष। स कोपयुक्तः संवार्तकनामा घनान् प्रेरयामास, आज्ञापूर्वकं वाक्यम् अवदत्—"हा! व्रजवासिनां गौरवं महत्त्वं च, ये कृष्णे मर्त्ये आश्रिताः, देवान् अवज्ञाय, मद्गौरवं न मानयन्ति। यथा केचित् तत्त्वविचारं विहाय, प्रबलकर्मनामभिः सागरं तर्तुम् इच्छन्ति, एवं गोपाः कृष्णम्—बालिशं, वाचालं, दर्पयुक्तं, अज्ञानिनं, आत्मज्ञानीति मन्यन्ते—माम् अवमानितवन्तः। एते स्वसंपद्भिः मूढाः, कृष्णेन गर्विताः, संपद्गर्वं नाशयन्ति, पशून् च विनाशयन्ति। अहं ऐरावतं समारुह्य, वायुदेवैः सह, नन्दस्य व्रजं नाशयितुम् यास्यामि।" शुक उवाच—एवं मागधेनाज्ञप्ताः मेघाः, बन्धनमुक्ताः, नन्दगोकुलं तीव्रवर्षेण पीडयामासुः। विद्युद्भिः दीप्ताः, गर्जितगम्भीराः, प्रचण्डवातप्रेरिताः, जलवृष्टिं शिलावृष्टिं च चक्रुः। स्थूलसूक्ष्मवृष्टयः सततम् अन्ध्रेषु पतन्त्यः, भूमिः जलप्रवाहैः प्लाविता, न अधः नोपरि दृश्यते स्म। अतिवायुवेगेन पशवः कम्पन्ते स्म; गोपाः गोप्यश्च शीतदुःखपीडिताः, गोविन्दमाश्रयन्। शिरः पुत्रांश्च शरीरैः आच्छाद्य, तेन प्रचण्डवर्षेण क्लिश्यमानाः, कम्पमानाः, भगवत्पादमूलम् उपजग्मुः। "कृष्ण, कृष्ण, महाभाग, प्रभो, गोकुलं तव रक्षायाम्; त्वं भक्तवत्सल, देवकोपात् अस्मान् त्रातुम् अर्हसि।" इति। जीवान् शिलापातेन म्लानान् दृष्ट्वा, भगवान् हरिः, एतत् इन्द्रकोपजन्यं मनसाकल्पयत्। "यतोऽस्माभिः यज्ञो विघटितः, इन्द्रः नाशाय अस्माकं, एतद् अद्भुतं तीव्रं शिलावर्षं प्रचण्डवातं च प्रेषयति।" "अत्र मम योगबलात् एतत् सम्यक् प्रतिवर्तयिष्ये; ये लोकनाथाः इति मूढाः, तेषां दर्पं नाशयिष्यामि।" "सुराणां सद्भावेषु भगवति न विस्मयः, किन्तु अशुभेषु दर्पभङ्गः शमाय कारणम्।" "अतः एतद् मदीयं गोकुलं, यत् मयि शरणं गतं, मां स्वामीति मन्यते, मया स्वीकृतं च, मम योगबलात् रक्षिष्ये; एष मे व्रतम्।" एवं उक्त्वा, कृष्णः एकेन हस्तेन, अल्पप्रयासेन, गोवर्धनगिरिं यथा बालः छत्रं धारयेत्, तथा उद्धृतवान्। ततः भगवान् गोपान् उवाच—"अम्ब, तात, व्रजवासिनः, स्वपशुभिः सह गिरिगुहां प्रविशध्वम्, यथायोग्यम्।" "नात्र गिरिपतनभीतिः, न वातवर्षभीतिः, रक्षणं हि व्यवस्थितम्।" कृष्णेन मनः प्रोत्साहिताः, व्रजवासिनः, स्वधनपरिवारपशुदासैः सह, यथासम्भवम् अन्तराले प्रविशन्। क्षुधातृष्णादिदुःखाभिलाषान् त्यक्त्वा, व्रजवासिनः सप्तदिनानि, अपादानं कृष्णं गिरिं पश्यन्तः तस्थुः। कृष्णस्य योगशक्तिं श्रुत्वा, इन्द्रः विस्मितः, स्तम्भितचित्तः, निश्चयभङ्गेन, मेघान् निवर्तयामास। व्योम्नि निरभ्रत्वे, सूर्यप्रकाशे, भयानकवातवर्षनिवृत्तौ, गोवर्धनधारकः गोपान् उवाच—"निष्क्रमत, भयम् उत्सृज्य, गोपाः, स्त्रीधनपुत्रैः सह; वातवर्षं समाप्तम्, नद्यः शमिताः।" ततः गोपाः स्वस्वपशुभिः, रथैः, द्रव्यैः, स्त्रीबालवृद्धैः सह शनैः शनैः निर्जग्मुः।