सूतेन कथितम्—एवं वदन्तः ते कुमाराः नारदेन सह शीघ्रं गङ्गातटं प्रति जग्मुः भगवन्निवृत्तकथारसपानाय। तटमुपेत्य, तदा लोकेषु, देवलोके, ब्रह्मलोक एव च महान् कोलाहलः समजनि। श्रीभागवतामृतपानलालसया सर्वे तत्र समाययुः, तेषु च वैष्णवाः अग्रे समुपस्थिताः। तत्र भृगुर्वसिष्ठश्च्यवनः गौतमः मेधातिथिर्देवलः देवरातः रामः गाधिसुतः शाकलः मृकण्डुतनयः अत्रिः पिप्पलादश्च एते महर्षयः समुपाजग्मुः। योगविदां श्रेष्ठौ व्यासः पराशरः छायाशुकः जाजलिः जह्नुश्च, तेषां शिष्यपुत्रभार्यायुक्ताः समूहाः स्नेहेन पूर्णाः तत्र समागताः। वेदान्ताः, वेदाः, मन्त्राः, तन्त्राणि, साकाररूपेण, दश सप्त च पुराणानि, षड् वेदाङ्गानि अपि तत्र आगतः। गङ्गाद्याः नद्यः, पुष्कराद्यः सरः, तीर्थानि, सर्वदिक्, दण्डकाद्यः वनानि अपि तत्र समुपस्थितानि। पर्वतानि च अन्यानि, देवाः, गन्धर्वाः, दानवाश्च आगतः; तेषां गुरुत्वात् भृगुणा उपदिश्य तत्र समानीयन्ते। नारदेन दीक्षिताः, उत्तमासनं दत्तम्, सर्वैः पूजिताः कुमाराः कृष्णे ध्यानपरायणाः उपाविशन्। वैष्णवाः, विरक्ताः, त्यागिनः, ब्रह्मचारिणश्च अग्रे स्थिताः, नारदः तेषां पुरतः स्थितः। ऋषिगणाः एका दिशि, देवसंघाः अन्यत्र, वेदोपनिषदः अन्यत्र, तीर्थानि अन्यत्र, स्त्रियः अन्यत्र स्थिताः। तत्र जयध्वनयः, नमस्काररवाः, शङ्खनिनादाः अभवन्; लाजपुष्पवृष्टिः अपि महती जाताः। दिव्ययानान् आरोह्य, देवश्रेष्ठाः कल्पद्रुमपुष्पैः समागतान् सर्वान् सिञ्चन्ति स्म। एवं, एकाग्रचित्तानां मध्ये, श्रीमद्भागवतस्य माहात्म्यं महात्मने नारदाय स्फुटं कथितम्। कुमाराः ऊचुः—अद्य वयं शुकशास्त्रसम्भूतां कीर्तिं वक्ष्यामः, यस्य श्रवणमात्रेणैव मोक्षः हस्तगतः स्यात्। श्रीभागवतस्य कथा नित्यं सेव्या, नित्यं सेव्या; श्रवणमात्रेण हरिः हृदयमाश्रित्य तिष्ठति। अष्टादशसहस्रश्लोकमिदं शास्त्रं द्वादशस्कन्धक्रमेण विन्यस्तम्; परिक्षित्शुकयोः संवादरूपं एतत् भागवतम् शृणु। हे प्रिय, संसारचक्रे यावत्क्षणमपि शुकशास्त्रशिक्षा कर्णयोर्न प्रविशति, तावत् जनः अज्ञानवशेन भ्रमति। किमर्थं बहूनि शास्त्राणि पुराणानि वा श्रोतव्यं ये केवलं भ्रमं जनयन्ति? एकमेव भागवतम् मुक्तिदं घोषयति। यत्र गृहे शुकशास्त्रकथा प्रतिदिनं भवति, तत् गृहम् तीर्थरूपं, तत्र वासिनां पापानि नश्यन्ति। सहस्राश्वमेधशतानि, वाजपेयशतानि वा, शुकशास्त्रकथाफलस्य षोडशांशं न प्राप्नुवन्ति। हे तपस्विनः, यावत् भागवतं सम्यक् न शृण्वन्ति, तावत् पापानि देहे तिष्ठन्ति। न गङ्गा, न गया, न काशी, न पुष्करं, न प्रयागः अपि शुकशास्त्रकथाफलस्य तुल्यं फलं ददाति। यदि परमपुरुषार्थमिच्छसि, तर्हि स्वमुखेन प्रतिदिनं अर्धश्लोकं वा पदचतुर्थांशं वा भागवतसम्भूतं पठ। वेदाः, वेदमाता, पुरुषसूक्तं, त्रैविद्यं, भागवतं, द्वादशाक्षरमन्त्रम्, द्वादशात्मा, प्रयागः, संवत्सररूपः कालः, ब्राह्मणाः, अग्निहोत्रम्, कामधेनुः, द्वादशी, तुलसी, वसन्तऋतु, परमपुरुषः—एतेषु पण्डिताः भेदं न मन्यन्ते। यो भागवतशास्त्रं ज्ञात्वा दिनरात्रं पठति, स कोटिजन्यपापानि नाशयति—अत्र न संशयः। यः प्रतिदिनं अर्धश्लोकं वा चतुर्थांशं वा पठति, स राजसूयाश्वमेधयोः समं पुण्यं प्राप्नोति। भागवतस्य नित्यपारायणं, हरिस्मरणं, तुलसीसेवनं, गोसेवनं च तुल्यं स्मृतम्। यः मरणकाले भक्त्या शुकशास्त्रवचनं शृणोति, तस्मै गोविन्दः वैकुण्ठं ददाति। यः भागवतं सुवर्णसिंहासनयुक्तं वैष्णवाय ददाति, स कृष्णसायुज्यं प्राप्नोति। यदि कश्चित् जन्मना कपटी भागवतकथारसं नास्वादयति, स चाण्डालवत् वा गर्दभवत् जीवति; तस्य जन्म व्यर्थं, जननी च व्यर्थं श्रममाप्नोति। यः पापकर्मा, शुककथां किञ्चित् अपि न शृणोति, स प्रेतसंज्ञकः, पशुसमः, पृथिव्यां भाररूपः इति स्वर्गे देवसभायां मुख्याः वदन्ति। श्रीमद्भागवतसम्भूता कथा लोके दुर्लभा; कोटिजन्यपुण्येनैव लभ्यते। तस्मात्, हे बुध, एष योगनिधिः प्रयत्नेन श्रोतव्यः; कालेषु न कश्चिद् नियमः—सर्वदा श्रवणं शस्यते। सर्वदा श्रवणं शस्यते, सत्येन ब्रह्मचर्येण च; किन्तु कलेः काले अशक्त्याऽत्र शुकप्रदत्तं विशेषणं बोध्यम्। चित्तनिग्रहः, नियमपालनं, दीक्षा च दुर्निवार्याः; अतः सप्ताहश्रवणं शस्यते। यः श्रद्धया प्रतिदिनं विशेषतः माघमासे शृणोति, तेन लभ्यते फलं यत् शुकेन सप्ताहश्रवणेन प्राप्तम्। चित्तविजयाशक्त्या, व्याध्युपद्रवात्, आयुषः ह्रासात्, कलिदोषबहुलत्वात्, सप्ताहश्रवणं विशेषतः उपदिश्यते। इति श्रीमद्भागवते महापुराणे, भागवतश्रवणमाहात्म्यकथनं कुमारनारदसंवादरूपे सम्यक् प्रवृत्तम्।