एकदा भगवतः श्रीकृष्णस्य महिमानं वर्णयन्तः मुनयः तं परमपुरुषं एव प्रपद्यन्ते स्म। स एव आदिपुरुषः, यस्य शक्तिः स्वयमेव सुप्तवत् स्थित्वा, रजः-सत्त्व-तमांसि विभागयति। तस्मात् महत् अहंकारः, आकाशः, वायुः, अग्निः, आपः, पृथिवी, देवा, ऋषयः, सर्वाणि च भूतानि उत्पन्नानि। स एव स्वशक्त्या सृष्ट्यन्तरं प्रविश्य, आत्मांशरूपेण चतुर्विधे देहे वसति; तं पुरुषं मनीषिणः अन्तः स्थितं मधु इव इन्द्रियगोचरं भोक्तारं विदुः। स एव कालरथः सर्वलोकान् अपरिहार्यबलः आकर्षति। यथा मेघसमूहाः तत्त्वानि केवलं अनुमान्यन्ते, तथैव स वायुवत् दुःसहः। जनाः कर्मचिन्तया मदन्विताः विषयेषु लोभेन निमग्नाः सन्तः, स तु सदा जागरूकः, तान् सर्पः मूषिकां यथा सहसा गृहीत्वा हन्ति, मृत्युरूपेण। यस्य पदपद्मे श्रेयः-नम्रतेः च निवासः, तस्य व्रजन्ति केन धीरः? चतुर्दश मनवः अपि, भीत्या, भगवन्तं नमतः, स्वस्थानात् पतनभीत्या। अतः हे ब्रह्मन्, परमात्मन्, त्वमेव प्राज्ञानां शरणं; रुद्रभीते जगति, त्वमेव निर्भयं आश्रयः। अतः हे राजपुत्राः, शुचिव्रताः स्वधर्मपालिनः सन्तः, मनोवृत्तिं भगवति समर्प्य, एतन्मन्त्रं पठन्तु, सर्वं शुभं भवतु। तं आत्मानं सर्वभूतेषु स्थितं, स्वात्मनि च स्थितं, हरिं नित्यं स्तुवन्तः ध्यानं कुर्युः। योगोपदेशं लब्ध्वा, मुनिव्रतानि पालयन्तः, एकचित्ताः, श्रद्धया एतदाचरन्तु। पुरा सृष्टिकामः भगवान् भृगुपुत्रादीन् सृजितुम् इच्छन् अस्मभ्यं योगोपदेशं दत्तवान्। वयं सर्वे प्रजापतयः, प्रजासृष्टौ प्रेरिताः नास्म; किन्तु अनेन अज्ञानं निहत्य, नानाप्रजाः सृष्टुम् इच्छामः। यः कश्चित् एतन्मन्त्रं सततं श्रद्धया पठति, वासुदेवभक्त्या शीघ्रं परमं श्रेयः प्राप्नोति। अत्र हि परमविद्या सर्वजनहिताय परमा; ज्ञाननावेन दुःखसागरं सहजं तरति। यः श्रद्धया मया कीर्तितं भगवत्स्तोत्रं पठति, स हरीं कठिनोपास्यं पूजयति। मया गीतेन, यत् परं श्रेयः प्रियं, यद् इच्छति तत् शीघ्रं लभते। यः प्रातःकाले समाहितचित्तः अञ्जलिं कृत्वा श्रद्धया पठति वा शृणोति, स कर्मबन्धनात् विमुच्यते। हे नरदेवपुत्राः, एषा परमपुरुषस्य, परमात्मनः स्तुतिः मया गीता; एकचित्ताः तपःस्वरूपेण पठन्तु, आचरन्तु, अन्ते च कामान् अवाप्स्यथ। एवमेतस्मिन्नेव काले, इन्द्रः कोपेन व्रजवासिनां रक्षार्थं, गोवर्धनधारणाय, गदाप्रवर्षं वर्षयामास। इन्द्रः रोषेण संवार्तकनवमेखलाः प्रेरयन्, आज्ञापूर्वकं वचनं प्रोवाच। "हन्त! वने वसन्ति गोपालाः, ये कृष्णे—मर्त्ये—आश्रित्य, देवान् अवज्ञाय, स्वशौर्यं दर्शयन्ति। यथा केचित्, तर्कशास्त्रं परित्यज्य, कर्मनाम्ना बलीयसां यज्ञैः संसारसागरं तरितुम् इच्छन्ति, तथैव गोपालाः कृष्णं—वाचालं, बालिशं, गर्वितं, अज्ञानं, आत्मज्ञानीति मन्यन्ते—आश्रित्य, मयि अपराधं कृतवन्तः। एते स्वधनदर्पेण मूढाः, कृष्णेन गर्विताः, समृद्धिजं मदं नाशयन्ति, पशून् विनाशयन्ति। अहम् ऐरावतमारुह्य, वायुदेवैः सह, महाबलः, नन्दगोपग्रामं नाशयितुम् गमिष्यामि।" शुक उवाच—एवं मघवता आज्ञापिताः मेघाः, बन्धनाद् विमुक्ताः, नन्दगोपग्रामं वर्षेण पीडयामासुः। विद्युल्लता-दीप्ताः, गर्जन्तः, तीव्रवात-प्रेरिताः, जलवृष्टिं शिलावृष्टिं च मुमुचुः। स्थूलसूक्ष्मधाराभिः सततं गह्वराणि पूरयन्त्यः, पृथिवी जलनदीभिः आवृता, न अधः नोपरि दृश्यते स्म। तीव्रवातप्रभावात् पशवः कम्पन्ते स्म; गोपाः गोप्यश्च शीतार्ताः, गोविन्दं शरणं जग्मुः। शिरसि शिशून् चावृत्य, वृष्टिवातक्लेशपीडिताः, कम्पमानाः, भगवत्पादमूलं प्राप्नुवन्। "कृष्ण, कृष्ण, महाभाग, प्रभो, गोकुलं तव पालयित्वा, देवानां कोपात् रक्षस्व, भक्तवत्सल!" भगवान् हरिः, प्राणहीनान् शिलापातेन क्षीयमानान् दृष्ट्वा, इन्द्रकोपजन्यं इति ज्ञातवान्। "यतोऽस्माभिः यज्ञविघातः कृतः, ततोऽयं इन्द्रः नाशकामः, अद्भुतं तीव्रं शिलावर्षं वातं च प्रेषयति।" "अत्र अहम् स्वयोगबलात् सम्यक् प्रतिकारं करिष्यामि; यः स्वमात्मानं जगदीश्वरं मन्यते, तस्य गर्वं मोहात् नाशयिष्यामि।" "ये देवा यथार्थधर्मिणः, तेषु भगवति न विस्मयः; अदम्येषु तु गर्वभङ्गः शमाय भवति।" "अतः एष व्रजसमाजः, मयि शरणं गतः, मां स्वामीति मन्यते, मया स्वीकृतः, तं स्वयोगबलात् रक्षिष्यामि; एष मम व्रतम्।" एवं उक्त्वा, कृष्णः एकहस्तेनैव गोवर्धनं शैलं शिशुरिव छत्रं सुलभं प्रोत्थाप्य स्थितवान्। तदा स भगवान् गोपालान् उवाच—"अम्ब, तात, व्रजवासिनः, पशुभिः सह, यथायोग्यं शिलागुहां प्रविशन्तु।" "अत्र पर्वतपातभयं वा वातवर्षयोः भयम् वा नास्ति; रक्षणं कृतमेव।" एवं कृष्णेन आश्वासितचित्ताः व्रजवासिनः, स्वधनैः स्वजनैः स्वपशुभिः सह, यथायोग्यं गुहां प्रविश्य स्थितवन्तः। तृष्णाक्लेशश्रमकामान् परित्यज्य, व्रजजनाः सप्ताहम् अचलं पादौ स्थापयन्तं कृष्णं पर्वतधारिणं पश्यन्तः स्थितवन्तः।