न किञ्चन स्वर्गं मोक्षं वा मनुष्याणां भगवत्सज्जनसंयोगस्यार्धक्षणमपि तुलयितुं शक्यते—किं पुनरन्यैः लाभैः। अतः, हे निष्पाप, केवलं तव पुण्यकीर्तिस्नानात् अन्तर्बहिः पाविताः, सर्वभूतानां प्रति दयालवः, निर्मलस्वभावाः तव भक्तजनाः अस्माकं संगः स्यात्—एष एव अस्माकं तव कृपा। यस्य चित्तं बाह्यवस्तुषु न विक्षिप्यते, न च अज्ञानगुहाम् प्रविशति, भक्तियोगानुग्रहात् शुद्धचित्तः स योगी तव मार्गं नूनं पश्यति। यत्रेदं विश्वं दृश्यते, येन च विश्वं प्रकाश्यते, तद्वास्तवम् परमब्रह्म, परमज्योतिः, आकाशवत् अनन्तम्। स भगवान् स्वमायया विविधरूपं जगत् सृजति, धारयति, पुनः लयम् गच्छति, स्वयं न विक्रियते; भेदबुद्धिः मनसः चञ्चलत्वात् उत्पद्यते—हे प्रभो, त्वां आत्मन्येव स्थितं वयं जानिमः। श्रद्धया योगिनः विविधैः कर्मभिः तव पूजनं सिद्ध्यर्थं कुर्वन्ति; सर्वभूतेषु, इन्द्रियेषु, मनसि च त्वं दृश्यसे—एवं वेदतन्त्रविदः त्वां जानन्ति। त्वमेव आदिपुरुषः, यस्य शक्तिः सुप्तरूपेण स्थितः; तया रजः, सत्त्वं, तमः भेदः प्राप्नुवन्ति; तव एव महत् अहंकारः, आकाशः, वायु, अग्निः, आपः, पृथिवी, देवाः, ऋषयः, सर्वभूतानि उत्पन्नानि। स्वशक्त्या सृज्य, त्वम् चतुर्विधदेहेषु आत्मांशेन प्रविश्य स्थितः; तं अन्तः स्थितं पुरुषं ज्ञानी मधुवद् इन्द्रियगुणान् अनुभवति। त्वं कालरथः, सर्वलोकान् अपरिहार्यवेगेन आकर्षसि; तत्त्वानि, येषां स्वरूपं केवलं अनुमान्यते, मेघपुञ्जवत्, त्वं तु वातवत् दुर्धर्षः। जनाः कर्मचिन्तया मद्यपानवत् प्रमत्ताः, विषयलोभेन त्वरिताः, त्वं तु सदा जाग्रतः, तान् यथाः सर्पः मूषकं ग्रसति, तद्वत् अकस्मात् गृहीत्वा मृत्युरूपेण हर्षयसि। कः पण्डितः तव पद्मपादौ, यत्र कीर्ति विनयः च स्थितौ, परित्यजेत्? भयात्, चतुर्दश मनवः, अस्माकं गुरवः, त्वां पूजितवन्तः, पदभ्रंशात् त्रस्ताः। अतः, हे ब्रह्मन्, परमात्मन्, त्वं पण्डितानां शरणम्; रुद्रस्य भयेन जगति कम्पिते, त्वमेव अभयाश्रयः। एतत्, हे राजपुत्राः, शुद्धभावेन, स्वधर्मपालनम् कृत्वा, भगवान् प्रति मनोऽर्पणं कृत्वा, पठत—सर्वं शुभं भवतु। तं आत्मानं, सर्वभूतस्थं, आत्मनि स्थितं, निरन्तरं हरिं स्तुत्वा, ध्यानं कुरुत। योगोपदेशं प्राप्य, मुनिव्रतान् पाल्य, एकचित्ताः, श्रद्धया, एतत् आचरत। पूर्वे, सृष्ट्यर्थं, भगवन् अस्मान् भृगुपुत्रादीन् उत्पादयितुम् इच्छन्, एतत् उपदेशम् अदात्। वयं सर्वे प्रजापतयः, सृष्ट्यर्थं प्रेरिताः नास्म; किन्तु एतत् श्रुत्वा, तमः नष्टम्, विविधानि जीवानि सृजितुम् इच्छामः। यः सदा, श्रद्धया, एतत् पठति, शीघ्रं वासुदेवभक्त्या परमं श्रेयः प्राप्नोति। अत्र परमविद्या सर्वहिताय उत्तमा; ज्ञाननौका दुर्गं दुःखसागरं सहजं तरयति। यः श्रद्धया मया गीयमानं भगवतः स्तवनं पठति, स हरिं पूजयति, यः अन्यथा दुर्लभः। मम गीतात्, यः इच्छति, तत् शीघ्रं लभते, एषा गीतिः परमहितप्रियः। यः प्रातः उत्तिष्ठति, अञ्जलिं कृत्वा, श्रद्धया शृणोति वा पठति वा, स कर्मबन्धनात् विमुक्तः। हे देवमानवपुत्राः, एषा स्तुतिः, परमपुरुषस्य, परमात्मनः, मया गीयते; एकचित्तेन तं जपत, तपो रूपेण आचरत, अन्ते इच्छितं फलम् प्राप्स्यथ। एतेन, इन्द्रः कोपात् व्रजवासिनां रक्षणाय, गोवर्धनधारणाय, गदा-वृष्टिं वर्षयामास। इन्द्रः, क्रोधेन, संहारक-मेघान् नाम साम्वर्तकान् प्रवर्त्य, आज्ञापूर्णं वचनम् उवाच। अहो! व्रजवासिनां गर्वः महिमा च, ये कृष्णं, मनुष्यं, आश्रित्य, देवेषु अवमानं कृतवन्तः। यथा, अनुसन्धानशास्त्रं परित्यज्य, केचित् कर्मनाम्ना, बलात्, भवसागरं तरितुम् इच्छन्ति, एवम् व्रजवासिनः कृष्णम्—वाचालम्, बालिशम्, गर्वितम्, मूढम्, स्वयम् पण्डितं मन्यन्ते—आश्रित्य मम अपराधं कृतवन्तः। एते, स्वधनान्धाः, कृष्णगर्वेण उन्नताः, समृद्धिजन्यं गर्वं नाशयन्ति, गोपश्च गाः विनाशयन्ति। अहम् ऐरावतं आरुह्य, बलवायुभिः सहितः, नन्दगोपग्रामं नाशयितुम् व्रजं गमिष्यामि। शुकः उवाच—एवं मघवता आज्ञापिताः मेघाः, मुक्तनिग्रहाः, नन्दगोपग्रामं वर्षावृष्ट्याः पीडयितुम् आरब्धवन्तः। विद्युत्प्रभाभिः, गर्जनैः, तीव्रवायुभिः प्रेरिताः, जलवृष्टिं शिलावृष्टिं च वर्षयामासुः। स्थूलसूक्ष्मधाराभिः निरन्तरं वर्षन्त्याः, पृथिवी जलप्रवाहैः आवृता, न अधः नोपरि दृश्यते। तीव्रवायोः कारणात् पशवः कम्पितवन्तः; गोपाः गोपिकाः च शीतक्लेशात् गोविन्दम् शरणम् ययुः। शिरांसि शिशून् च देहेन आच्छाद्य, तडित्पीडिताः, कम्पमानाः, भगवत्पादम् उपगच्छन्। "कृष्ण! कृष्ण! महाभाग! हे प्रभो! गोकुलं तव रक्षणे स्थितम्; देवक्रोधात् अस्मान् रक्ष, भक्तप्रिय!" हरिः, जीवेषु तडित्पातेन विहीनान् दृष्ट्वा, इन्द्रक्रोधजनितं इदं विदित्वा, मनसि चिन्तयामास। "यत् अस्माकं यज्ञः विघ्नितः, तस्मात् इन्द्रः अस्मान् नाशयितुम्, अद्भुतं तीव्रं शिलावृष्टिं, तीव्रवायुः च प्रेषयति।" "अत्र अहं स्वयोगबलात् एतत् सम्यक् प्रत्युत्सरिष्यामि; ये स्वयम् जगदाधिपः मन्यन्ते, तेषां मूढत्वात् अहं गर्वं नाशयिष्यामि।" "देवेषु ये गुणवन्तः, तेषु भगवतः चमत्कारः नास्ति; किन्तु ये अयोग्याः, तेषां गर्वक्षयः शमाय भवति।" एवं श्रीमद्भागवते वर्णितं दिव्यं चरित्रं, भक्तजनसमागमस्य महत्त्वं, भगवतोऽनन्तशक्तेः, योगिनां ध्यानस्य, इन्द्रस्य क्रोधस्य, कृष्णस्य गोवर्धनधारणायाः च, श्रद्धया पठनीयम्, श्रवणीयम्, सर्वशुभप्रदं च।