यत्र श्रीभागवतस्य कथा प्रवर्तते, तत्रैव भक्ति: सह स्वसखिभिः प्रवर्तते; तस्याः कथायाः शब्दमात्रश्रवणेन सा त्रयमपि नूतनयौवनमाप्नोति। एवं सञ्जल्प्य, ते कुमाराः नारदेन सह शीघ्रमेव गङ्गातटमुपाजग्मुः, तत्र भागवतस्य कथामृतपानस्य लोभेन। तटमासाद्य, तदा महद्भूतमभवत्—मानुषलोके, देवलोके, ब्रह्मलोकस्य च समानम् उत्सवः सञ्जज्ञे। श्रीभागवतामृतपानकाङ्क्षया सर्वे तत्र समाययुः, वैष्णवास्तु अग्रे समुपस्थिताः। भृगुर्वसिष्ठश्च्यवनः गौतमो मेधातिथिर्देवलः देवरातः रामो गाधिसुतः शाकलः मृकण्डुसुतः अत्रिः पिप्पलादश्च—एते महर्षयः। योगविदां श्रेष्ठौ व्यासः पराशरश्च, छायाशुकः जाजलिः जह्नुः च, तेषां मध्ये श्रेष्ठः, एते च पुत्रैः शिष्यैः पत्निभिः सह महाप्रीत्या समुपस्थिताः। वेदान्ताः, वेदाः, मन्त्राः, तन्त्राणि, तेषां मूर्त्यः, दश सप्त च पुराणानि, षड्शास्त्राणि च अपि तत्र आगच्छन्। गङ्गाद्याः नद्यः, पुष्कराद्यः सरांसि, पुण्यस्थलानि, सर्वदिक्, दण्डकाद्याः वनानि च तत्र समुपस्थितानि। पर्वतादयश्च, देवाः, गन्धर्वाः, दानवाश्च तत्र आगच्छन्; तेषां गुरुत्वात् भृगुणा उपदिष्टाः सन्तः नीताः। नारदेन दीक्षिताः, उत्तमासनं दत्तम्, सर्वैः पूजिताः कुमाराः कृष्णे मनसा लीनाः उपाविशन्। वैष्णवाः, विरक्ताः, त्यागिनः, ब्रह्मचारिणः अग्रे स्थिताः, नारदः तेषां पुरतः स्थितः। ऋषिगणाः एका भागे, देवगणाः अन्यत्र, वेदोपनिषदः अन्यत्र, पुण्यस्थलानि अन्यत्र, स्त्रियः अन्यत्र स्थिताः। जयध्वनयः, नमोघोषाः, शङ्खनिनादः च समुत्पन्नः; लाजपुष्पवृष्टिः अपि अभवत्। दिव्ययानैः आरुह्य, देवश्रेष्ठाः कल्पवृक्षपुष्पैः सर्वान् अभ्यवर्षयन्। एवं, एकाग्रचित्तेषु तेषु, ते श्रीमद्भागवतस्य माहात्म्यं महात्मने नारदाय स्पष्टतया न्यवेदयन्। कुमाराः ऊचुः—अद्य वयं शुकशास्त्रसमुत्पन्नं यशः वर्णयामः, यस्य श्रवणमात्रेण मोक्षः हस्तगतः भवति। श्रीभागवतस्य कथा नित्यं सेव्या, नित्यं सेव्या; तस्य श्रवणमात्रेण हरिः हृदयमाश्रयति। एतत् शास्त्रं अष्टादशसहस्रश्लोकात्मकम्, द्वादशस्कन्धयुक्तम्; एषा परीक्षित्शुकसंवादरूपा—एतद्भागवतं शृणु। हे प्रिय, संसारचक्रे जनः अज्ञानवशात् भ्रमति, यावत् शुकशास्त्रोपदेशः क्षणमपि तस्य कर्णयुगलं न प्रविशति। किं बहुशास्त्रपुराणश्रवणेन, ये केवलं भ्रममेव जनयन्ति? एकमेव शास्त्रं भागवतं मुक्तिदायकमिव गर्जति। यत्र गृहे भागवतस्य कथा प्रतिदिनं प्रवर्तते, तत् तीर्थरूपं, तत्र वासिनां पापविनाशः भवति। सहस्राश्वमेधयज्ञः, शतवाजपेययज्ञः च, अपि शुकशास्त्रकथायाः षोडशांशं पुण्यं न प्राप्नुवन्ति। हे तपस्विनः, यावत् भागवतं सम्यक् न श्रूयते, तावत् पापानि शरीरमुपस्थिता भवन्ति। न गङ्गा, न गया, न काशी, न पुष्करं, न प्रयागः अपि शुकशास्त्रकथाफलं समं प्राप्नुवन्ति। प्रतिदिनं स्वमुखेन भागवतसमुत्थं अर्धश्लोकं वा, पादश्लोकं वा, पठ—यदि परमपुरुषार्थमिच्छसि। वेदाः, वेदमाता, पुरुषसूक्तम्, त्रैवेद्यं, भागवतं, द्वादशाक्षरमन्त्रः—एतेषां मध्ये। द्वादशात्मा, प्रयागः, संवत्सररूपः कालः, ब्राह्मणाः, अग्निहोत्रम्, कामधेनुः, द्वादशी तिथिः—एतेषु। तुलसी, वसन्तऋतुः, परमपुरुषः—मनीषिभिः एतेषां मध्ये भेदः न विद्यते। यो भागवतं सम्यग्ज्ञानेन दिनरात्रं पठति, स कोटिजन्मार्जितपापं नाशयति—अत्र न संशयः। प्रतिदिनं अर्धश्लोकं वा, पादश्लोकं वा, पठन्, स राजसूयाश्वमेधयोः तुल्यं पुण्यं प्राप्नोति। भागवतस्य नित्यपाठः, हरिस्मरणं सततम्, तुलसीपालनं, गोसेवा—एतेषां समता। मरणसमये यः भक्त्या शुकशास्त्रवचनं शृणोति, तस्मै गोविन्दः वैकुण्ठं ददाति। यः सुवर्णसिंहासनयुक्तं भागवतं वैष्णवाय ददाति, स कृष्णसम्योगं नूनं प्राप्नोति। यदि कश्चित् जन्मतः कपटचित्तः, शुकशास्त्रकथारसास्वादनं न कदापि कृतवान्, स चाण्डालवत् गर्दभवत् जीवति; तस्य जन्म व्यर्थं, जननी च व्यर्थं शूलमुपैति। यः प्रेततुल्यः, पापकर्मा, शुककथायाः किंचित् अपि न शृणोति, स पशुसमः, पृथिव्यां भाररूपः—एवं दिव्यसभा-श्रेष्ठैः कथ्यते। श्रीमद्भागवतसमुत्था कथा लोके दुर्लभा, कोटिजन्मार्जितपुण्येन एव प्राप्यते। तस्मात्, हे बुध, एष योगनिधिः प्रयत्नेन श्रोतव्यः; न कालस्य नियमः—सर्वदा श्रवणं शस्यते। सर्वदा श्रवणं शस्यते, सत्येन ब्रह्मचर्येण सह; किन्तु कलेः काले, अशक्तत्वात्, अत्र विशेषो बोध्यः, यः शुकस्य उपदेशः। चित्तवृत्तिनिग्रहः, नियमपालनं, दीक्षा च—दुर्लभाः; अतः सप्ताहश्रवणं शस्यते। यः श्रद्धया प्रतिदिनं, विशेषतः माघमासे, शृणोति, स तदेव फलं प्राप्नोति, यत् शुकेन सप्ताहश्रवणेन प्राप्तम्।