एषा रूपा या आत्मशुद्धिं कामयमानैः ध्यान्या, तस्या भक्त्या स्वधर्मानुष्ठानिनामभीतिदा भवति। त्वं भक्त्युपलब्ध्यः, देहिनां दुर्लभः; आत्मराज्यं अपि तवैकान्तिकभक्त्या लब्धस्य परमात्मलाभस्य तुल्यं न भवति। यः त्वां, पुण्यैः अपि दुरापं, केवलया भक्त्या सम्पूज्य, तस्य तव पादाब्जात् अन्यत् किंचित् इच्छेत्? यत्र मृत्युः, जीवनान्तकः, तद्विषये उदासीनानां समीपमपि न आगच्छति—even when he destroys the universe with his might and the fierce arching of his brows. स्वर्गमोक्षौ अपि न अर्धमात्रमपि तव भक्तसङ्गस्य तुल्यौ न स्तः, किमु अन्यैः लाभैः? अतः, हे पापरहित, अस्माकं तव कीर्तिशुद्ध्याभ्यन्तरबाह्यस्नानैः पावितचरित्राणाम्, सर्वभूतहितैषिणां, पवित्रसङ्ग एव तव अनुग्रहः अस्तु। यस्य चित्तं बाह्यविषयैः न विक्षिप्यते, न च अज्ञानान्धकूपे प्रविशति, तस्य योगभक्तिप्रसादशुद्धचित्तस्य, तव मार्गः साक्षात्क्रियते। यत्र विश्वं दृश्यते, येन च प्रकाश्यते, तत् ब्रह्म परमं, महद् ज्योतिः, व्योमवत् व्यापकं। स एव स्वमायया नानारूपमिदं विश्वं सृजति, तिष्ठति, पुनः संहरति च, स्वयम् अविकृतः; भेददर्शनं चित्तचपलतया; त्वां स्वातन्त्र्येण विद्मः। श्रद्धया योगिनः सिद्ध्यर्थं विविधैः यज्ञैः त्वामेव यजन्ति; त्वं सर्वभूतेन्द्रियमनोव्याप्तः, वेदतन्त्रविदः त्वां एव जानन्ति। त्वमेव आदिपुरुषः, यस्य शक्तिः सुप्तवत्, तया सत्त्वरजस्तमांसि विभाग्यन्ते; तवात् महत्तत्त्वं, आकाशः, वायुः, अग्निः, आपः, पृथिवी, देवाः, ऋषयः, प्रजाः च उत्पद्यन्ते। स्वशक्त्या सृष्ट्वा, त्वं चतुर्विधशरीरेषु आत्मांशेन प्रविश्य स्थितवान्; तथा विद्वांसः तं पुरुषं जानन्ति, योऽन्तःस्थितः इन्द्रियरसं मध्विव भुङ्क्ते। त्वं कालरथः, सर्वलोकान् अनिवार्यबलात् आकर्षसि; भूतानि, येषां स्वरूपं अनुमान्यते, मेघपटलानि इव, त्वं च वातवत् अतिदुःसहः। ये जनाः कर्मवासनाभिः प्रमत्ताः, विषयेषु लोभेन लीनाः, त्वं तान् सर्प इव मूषिकां सहसा गृह्णासि, हे मृत्युः। कः पण्डितः तव पादपद्मं त्यजेत्, यत्र मानशान्तिः, यत्र विनयः? भयात्, चतुर्दश मनवः अपि त्वां, पतनभीत्या, नत्वा उपासते। अतः, हे ब्रह्मन्, हे परमात्मन्, त्वं बुद्धिमतां शरणं; रुद्रभीतौ जगति, त्वं निर्भयाश्रयः। एतान् श्लोकान्, हे राजपुत्राः, शुचयः सन्तः, स्वधर्मपालनपूर्वकं, मनसा भगवति समर्प्य पठन्तु—सर्वं शुभं भवतु। तं आत्मानम् एव सर्वभूतेषु स्थितं, हरिं, स्तुत्वा, ध्यायन्तः, नित्यं पूजयध्वम्। योगोपदेशं प्राप्य, मुनिव्रतान् पालनं कृत्वा, एकचित्तेन, श्रद्धया एषा साध्यताम्। पूर्वं, भगवान् सृष्टिपतिः, भृग्वादिपुत्रोत्पत्त्यर्थं, सृष्टुकामेभ्यः अस्मभ्यं इदं उक्तवान्। वयं सर्वे प्रजापतयः, सृष्टौ प्रेरिताः नास्म; किन्तु, अनेन, तमः अपोह्य, विविधाः प्रजाः स्रष्टुमिच्छामः। यः एतत् निरन्तरं पठति, वासुदेवभक्तः सन्, स शीघ्रं परमं श्रेयः प्राप्नोति। अत्र परमविद्या सर्वेषां परमं श्रेयः; ज्ञाननौका दुर्निवार्यं दुःखसागरं सहजं तरति। यः श्रद्धया मया गीतेन भगवत्स्तुतिं पठति, स हरिं, दुराराध्यं, आराधयति। यः यत्कामः, स तद् शीघ्रं प्राप्नोति, मया गीतेन, यत् परमश्रेयोऽनुरक्तम्। यः प्रातःकाले, कृताञ्जलिः, श्रद्धया शृणोति वा पठति, स कर्मबन्धात् विमुक्तः भवति। हे नरदेवपुत्राः, एषा मया गीता, परमात्मनः स्तुतिः, एतां मनसा पठत, महत्तपः इव आचरन्तः, अन्ते वाञ्छितं फलम् प्राप्स्यथ। इदानीं—इन्द्रः कोपात्, व्रजवासिनां रक्षणाय, गोवर्धनधारणाय च, गदाप्रवर्षं वृष्टिं सन्ददौ। इन्द्रः क्रुद्धः, संहारकान् साम्वर्तकनिभान् मेघान् प्रेरयन्, आज्ञापूर्वकं वचनं उवाच। "हा! वने वसतां गोपालानां गर्वो महत्त्वं च, ये कृष्णे, मर्त्ये, आश्रित्य, देवेषु अवमानं कृतवन्तः। यथा केचित्, विज्ञानं परिहाय, कर्मभिः नामबलैः संसारसागरं तर्तुमिच्छन्ति, एवं गोपालाः कृष्णे, वाचाले, बालिशे, दर्पे, अज्ञे, आत्मज्ञानेन गर्विते, आश्रित्य, मयि अपराधं कृतवन्तः। एते स्वसमृद्ध्यन्धाः, कृष्णदर्पे, स्वसमृद्धिजं गर्वं नाशयन्ति, गवां विनाशं च कुर्वन्ति। अहम्, ऐरावतं आरुह्य, वायुदेवैः सह, नन्दगोकुलं संहाराय गमिष्यामि।" शुकः उवाच—एवं मघवता आज्ञप्ताः मेघाः, बन्धनात् विमुक्ताः, नन्दगोकुलं वर्षेण पीडयितुं आरब्धवन्तः। विद्युत्प्रभाभिः दीप्ताः, गर्जितैः निनदन्तः, तीव्रवातप्रेरिताः, जलवृष्टिं तुषारं च वर्षन्ति। घनाः, सानूनि विवराणि च, प्रबलवर्षेण निरन्तरं पूरयन्ति; भूमिः, जलप्रवाहैः आवृता, न ऊर्ध्वं न च अधः दृश्यते। तीव्रवातेन, तिव्रशीतात्, पशवः कम्पन्ते; गोपालाः गोप्यश्च, तुषारपीडिताः, गोविन्दं शरणं ययुः। शिरांसि बालांश्च स्वशरीरैः आवृत्य, वृष्टिपीडिताः, कम्पमानाः, भगवत्पादपद्ममुपेताः। "कृष्ण, कृष्ण, महाभाग, भगवन्, गोकुलं तव शरणम्; त्वं देवकोपात् अस्मान् रक्ष, भक्तवत्सल!" इति।