कृष्णस्य रूपं तु तदा वर्णनीयम्—सः पीतवर्णवसनं बिभ्रद् दीप्तिमन्तं, कनकमेखलया श्यामकट्यां भूषितः, जघनुर्वक्षःजानुजङ्घाश्च सुसंहताः सुन्दरदर्शनाः आसन्। तस्य चरणौ शरदम्बुजदलसदृशौ, नखमणयः उज्ज्वलप्रभया अन्तःकारिणीं तमः नाशयन्ति। हे गुरो, तव पादौ एव अस्माकं तमसः पारगमनाय पन्थाः, तौ प्रकटय। एवं रूपं ये आत्मशुद्ध्यर्थिनः सन्तः स्मरन्ति, तद्भक्त्या स्वधर्मनिष्ठानां निर्भयता लभ्यते। भक्त्या त्वं सुलभः, सर्वदेहिनाम् अगम्यः; आत्मराज्यं अपि तव परभक्त्या लब्धपरमानन्दस्य तुल्यं न भवति। यः त्वां भक्त्या पूजयेत्, सः किम् अन्यत् इच्छेत्? तव पादपद्मात् परं न किञ्चित् कामयेत। मृत्युः, यः सर्वेभ्यः प्राणिनां अन्तकारकः, तेषां समीपं न गच्छति, येन तव पादारविन्दे अनन्यचित्ताः सन्ति—even as he destroys the universe with his might. स्वर्गमोक्षादिकं अपि, भगवत्सङ्गस्य अर्धक्षणस्य तुल्यं न; तत्किं भूयः अन्यैः लाभैः? अतः, हे पापशुद्ध, अस्माकं तादृशमहापुरुषसङ्गः स्यात्, येषां अन्तर्बहिः तव कीर्तिस्नानात् पापानि नश्यन्ति, सर्वभूतेषु दयालवः, शुद्धचारिणः। एष एव तव अनुग्रहः। यस्यान्तरङ्गः विषयेषु न प्रविशति, न च अज्ञानगुहायां पतति, भक्तियोगप्रसादेन चित्तं विशुद्धम्—स एव तव मार्गं पश्यति। यत्र इदं विश्वं दृश्यते, येन च तद् प्रकाश्यते, स एव परब्रह्म, परमज्योतिः, आकाशवत् व्यापकः। सः स्वमायया विविधरूपं विश्वं सृजति, धारयति, पुनः लयं नयति, स्वयमेव तिष्ठन्; भेददृष्टिः तु चञ्चलचित्तात् जायते—हे प्रभो, त्वाम् आत्मनिर्भरं विद्मः। श्रद्धया योगिनः त्वामेव विविधकर्मभिः सिद्ध्यर्थं पूजयन्ति; त्वं हि सर्वभूतेषु, इन्द्रियेषु, चित्ते च दृश्यसे—एवं वेदतन्त्रविशारदाः त्वां जानन्ति। त्वमेव आदिपुरुषः, यस्य शक्तिः सुप्तवद्, तया रजःसत्त्वतमांसि विभाग्यन्ते; तव एव महत् अहंकारः, आकाशः, वायुः, अग्निः, आपः, पृथिवी, देवाः, ऋषयः, सर्वे प्राणी च उत्पद्यन्ते। त्वं स्वशक्त्या सृष्ट्यन्तर्गतो भूत्वा चतुर्विधदेहे आत्मांशेन तिष्ठसि; तत्र यः पुरुषः, इन्द्रियरसस्य मधुवद् भुक्ता, सः पण्डितैः ज्ञायते। त्वं कालरथः इव, सर्वलोकान् अनिवर्तमानबलात् आकर्षसि; भूतानि मेघसमूहवत्, त्वं तु वातवत्, दुर्निवार्यः। जनाः कर्मसम्भ्रमात्, विषयासक्त्या मोहिताः, त्वं तु सततम् अवधानं कृत्वा, तान् सहसा मृत्युवद् गृहीत्वा नयसि। केन पण्डितेन तव पादारविन्दं त्यज्येत, यत्र कीर्तिः विनयश्च वसतः? चतुर्दश मनवः अपि त्वद्भयात् त्वां पूजयन्ति, पतनभयात्। अतः, हे ब्रह्मन्, परात्मन्, त्वमेव विदुषां शरणम्; यदा रुद्रभयेन विश्वं कम्पते, तदा त्वमेव निर्भयाश्रयः। एतत्, हे राजपुत्राः, शुचयः सन्तः स्वधर्मपालनपूर्वकं, सर्वेन्द्रियार्थं भगवति समर्प्य, पठन्तु—सर्वं शुभं स्यात्। तमात्मानं सर्वभूतेषु स्थितं, हरिं नित्यं स्तुवन्तः, ध्यानं कुर्वन्तः, पूजयन्तु। योगोपदेशं प्राप्य, मुनिव्रतानि पाल्य, एकचित्ताः सन्तः श्रद्धया अनेन साधयन्तु। पूर्वं भगवान् सृष्टिकामः, भृगुपुत्रादीन् सृष्टुम् इच्छन्, अस्मभ्यं एतद् उपदिशत्। वयं सर्वे प्रजापतयः अपि सृष्टौ प्रेरिताः नास्म; किन्तु अनेन ज्ञानप्रकाशेन तमो निहत्य, विविधानि भूतानि सर्जितुम् इच्छामः। यः सदा अनेन पठति, वासुदेवभक्तियुक्तः, सः शीघ्रं परमं श्रेयः प्राप्नोति। अत्र हि परमविद्या सर्वेषां श्रेयः; ज्ञाननावया दुःखसागरं सहजं तरति। यः श्रद्धया मया गीतं हरिस्तुतिं पठति, सः दुराराध्यं हरिं आराधयति। यः यत् इच्छति, सः तत् शीघ्रं प्राप्नोति, मया गीतेन, यः परमश्रेयोऽर्थम् अभिलषति। यः प्रातःकाले, कृताञ्जलिः, श्रद्धया शृणोति वा पठति वा, सः कर्मबन्धनात् विमुच्यते। हे नरदेवपुत्राः, एषा गीतिः, एषा पुरुषोत्तमस्य स्तुतिः मया गीता; एकचित्ताः पठन्तु, तपो रूपेण आचरन्तु, अन्ते च अभिमतं प्राप्स्यथ। इन्द्रः कोपात्, व्रजवासिनां रक्षायै, गोवर्धनधारणाय च, गदापातवर्षं ववर्ष। सः, संहारकघनान् साम्वर्तकान् प्रेरयन्, तीक्ष्णवचनानि व्याहरत्। अहो, व्रजवासिनां गर्वो महत्तमश्च, ये कृष्णे—मर्त्ये—अवलम्ब्य, देवान् अवज्ञाय, स्वबलं दर्शयन्ति। यथा केचन, तर्कशास्त्रं परित्यज्य, केवलं क्रियाविशेषेण, नामबलात् संसारसागरं तरितुम् इच्छन्ति, तथैव गोकुलवासिनः कृष्णे—वादिनि, बालिशे, गर्विते, अज्ञे, स्वयम् बुद्धिमान् मन्यमाने—अवलम्ब्य, मयि अपराधं कृतवन्तः। एते, स्वधनदर्पेण अन्धीकृताः, कृष्णप्रेरितगर्वेण, स्वसमृद्धिजनितं गर्वं नाशयन्ति, गवां च नाशं कुर्वन्ति। अहम्, ऐरावतं आरुह्य, वायुदेवैः सह, बलवता व्रजं गच्छामि, नन्दगोपग्रामं विनाशयितुं कृतनिश्चयः। शुक उवाच—एवं मघवता आज्ञप्ताः मेघाः, बन्धनविमुक्ताः, नन्दगोपग्रामं प्रचण्डवर्षेण पीडयामासुः। विद्युत्प्रभाभिः स्फुरन्तः, गर्जितैः कम्पयन्तः, तीक्ष्णवायुभिः प्रेरिताः, जलवृष्टिं तुषारं च ववर्षुः। घनस्रवाः स्रवत्सु, पृथिवी जलौघैः सम्पूरिता, न च नीचं, नोच्चं दृश्यते। प्रचण्डवायुवेगेन पशवः सन्त्रस्ताः, गोपगोप्यश्च शीतक्लेशेन पीडिता, गोविन्दं शरणं जग्मुः।