तस्य उदरं त्रिभिः रेखाभिः अंकितं, श्वासोच्छ्वासयोः गतिसंयुक्तं, नाभ्याः गभीरवर्त्मना यथा समग्रं विश्वं आकर्ष्य विमोच्यते इति प्रतीतिः। कृष्णवर्णस्य श्रोणिं सुवर्णपट्टेन युक्तं पीतवस्त्रं सम्यक् दीप्तिमान्, तस्य ऊरूः, जानुनी, जंघाः च सुगठिताः, मनोहररूपेण शोभमानाः। तस्य पादौ शरदम्बुजदलसमानौ, तेषां नखाः प्रकाशं प्रसारयन्ति, आन्तरतमः नाशयन्ति; हे गुरो, तव पादौ एव अज्ञानतमसः पारगमनमार्गः, तान् दर्शय। एषः रूपः आत्मशुद्धिं इच्छद्भिः ध्याननीयः; तस्मिन् भक्त्या स्वधर्मानुष्ठानं कुर्वतां निर्भयता लभ्यते। भक्तैः तु त्वं प्राप्तुं शक्यः, सर्वदेहिनां दुर्लभः; आत्मसाम्राज्यं अपि तव भक्तियोगेन प्राप्तस्य परमपदस्य तुलनायाम् हीनं मन्यते। तं यं सत्पुरुषैरपि कष्टप्राप्तं भक्त्या पूज्यन्ते, तस्य पादयोः बहिरर्थं किमपि न इच्छेत्। मृत्युः, जीवितान्तकः, तेषां समीपं न आगच्छति, ये तस्मिन् उदासीनाः, स एव भयंकरभ्रूविलासेन जगत् विनाशयन्। स्वर्गः वा मोक्षः वा, मृत्युलोके भगवत्सज्जनसंगस्य अर्धक्षणस्य अपि तुलनायाम् न स्थापनीयः; अन्यद् वरं किं पुनः? अतः, हे निष्पाप, तव यशः स्नानस्य अन्तर्बहिः पावन्येन, सर्वभूतानुकम्पायुक्तानां शुद्धस्वभावानां जनानां संगः एव तव कृपा। यस्य मनः बाह्यवस्तुषु न विक्षिप्तं, न अज्ञानगुहायाम् प्रविष्टं, भक्तियोगेन शुद्धं, स योगी तव मार्गं पश्यति। यत्र विश्वं दृश्यते, येन विश्वं प्रकाशितं, तत् परमब्रह्म, परमज्योतिः, आकाशवत् व्यापकं। स्वमायया बहुरूपं जगत् सृज्य, तद् धारयन्, पुनः संहरन्, स्वयं न विकारवान्; भेददृष्टिः चित्तचञ्चलतया, हे प्रभो, त्वां आत्मनिष्ठं वयम् जानिमः। श्रद्धया योगिनः तव साधनार्थं विविधैः कर्मभिः त्वां पूजयन्ति; सर्वेभ्यः, इन्द्रियेषु, मनसि च त्वं दृश्यसे; वेदतन्त्रविदः त्वां एव जानन्ति। त्वमेव आदिपुरुषः, यस्य शक्तिः सुप्तवत् स्थितः; तया रजः, सत्त्वं, तमः विभज्यन्ते; तव एव महाहंकारः, आकाशः, वायुः, अग्निः, आपः, पृथिवी, देवाः, ऋषयः, सर्वे जनाः उत्पन्नाः। सृष्टाव् स्वशक्त्या प्रविश्य, चतुर्विधशरीरे आत्मांशेन स्थितः, तं पुरुषं ज्ञानी जानन्ति, यः अन्तः स्थित्वा इन्द्रियसारं मधुरं भुङ्क्ते। त्वं कालरथः, सर्वलोकान् अपरिहार्यशक्त्या आकर्षसि; तत्त्वानि अनुमान्यस्वरूपाणि मेघसमूहवत्, त्वं वायुवत् असह्यः। जनाः, कर्मचिन्तया मोहिताः, इन्द्रियवस्तुषु लालसाः, त्वं सततं जाग्रन्, तान् यथाः सर्पः मूषकं ग्रसति, अचानक् गृहीत्वा मृत्युरूपेण हरसि। कः पण्डितः तव पद्मपादौ त्यजेत्, यत्र मानमृदुता स्थितः? भयात्, चतुर्दश मनवः अपि, तव पूजनं कृत्वा, तस्मात् पदात् न पतन्ति। अतः, हे ब्रह्मन्, परात्मन्, त्वं पण्डितानां शरणम्; रुद्रभयेन जगत् संतप्ते, त्वं अभयाश्रयः। एतत्, हे राजपुत्राः, शुद्धचित्ताः स्वधर्मपालनं कृत्वा, भगवति समर्प्य, पठनं कुरुत; सर्वं शुभं भवतु। तं आत्मन्यवस्थितं, सर्वभूतेषु स्थितं, निरन्तरं हरिं स्तुत्वा, ध्यानं कुरुत। योगोपदेशं लब्ध्वा, ऋषिव्रतं पाल्य, एकचित्ताः श्रद्धया अत्र आचरणं कुरुत। पूर्वं, सृष्टिकामः भगवान् भृगुपुत्रादीन् उत्पादयितुं, अस्माकं च, इदं उपदिष्टवान्। वयं सर्वे प्रजापतयः, सृष्टौ प्रेरिताः न अभवाम; किन्तु, अनेन, तमो निहत्य, विविधा प्रजाः सृजितुं इच्छामः। यः सततं, सावधानं, वासुदेवभक्तः, अत्र पाठं कुर्यात्, शीघ्रं परमं शुभं प्राप्नुयात्। अत्र, परं ज्ञानं सर्वहितं; ज्ञाननौका दुर्गं दुर्भाग्यसागरं सहजं तरति। यः श्रद्धया, भगवत्स्तुतिं मया गीतां पठति, स हरिं पूजयति, यः अन्यथा दुष्पूज्यः। इदं गीतं मया गीतं, यः इच्छति, तस्मात् शीघ्रं कामं लभते, परमहितप्रियत्वात्। यः प्रातः उत्तिष्ठन्, कृताञ्जलिः, श्रद्धया शृणोति वा पठति, स कर्मबन्धनात् विमुक्तः। हे देवर्षिपुत्राः, एषा स्तुतिः, परमात्मनः गीता, मया गीतं; एकचित्तया पठित्वा, तपः रूपेण आचरणं कृत्वा, अन्ते इच्छितं फलम् प्राप्स्यथ। शुकः उवाच—इन्द्रः, कोपात्, व्रजवासिनां रक्षणार्थं, गोवर्धनधारणाय, गदा-प्रवर्षं वर्षं स्रष्टुम् उद्युक्तः। इन्द्रः, क्रुद्धः, संहारक-मेघान् साम्वर्तकान् प्रेरयन्, आज्ञापूर्वकं वचनं उवाच। हा! गोपजनानां गर्वः, महत्त्वं च, ये कृष्णे—मर्त्ये—निरुपेक्ष्य देवान्, वनवासिनः, अस्माकं अवमानं कृतवन्तः। यथा, कृत्यबलनामा कर्मैः, विज्ञानं त्यक्त्वा, केचित् भवसागरं तरितुम् इच्छन्ति, तथैव। गोपाः, कृष्णे—वादिनि, बालिशे, गर्विते, अज्ञे, स्वमतिमानिनि—आश्रित्य, मम अपराधं कृतवन्तः। एते, स्वसंपद्भिः अन्धिताः, कृष्णेन गर्विताः, स्वसमृद्धिजातं गर्वं नाशयन्ति, गोष्ठं विनाशयन्ति। अहं ऐरावतं समारुह्य, वायुदेवैः सह, महाबलात् व्रजं गच्छामि, नन्दगोपनगरं नाशयितुं। शुकः उवाच—एवं, मघवता आज्ञापितैः, मेघैः, बन्धनमुक्तैः, नन्दगोपनगरं वर्षधाराभिः पीडितम्। विद्युत्प्रकाशितैः, गर्जननादैः, तीव्रवायुनिर्गतैः, जलवृष्टिः, शिलावृष्टिः च अभवत्। सघनसुवर्णधाराभिः, नित्यम्, पृथिवी जलप्रवाहैः आवृताः, न अधः न ऊर्ध्वं दृश्यते। एवं, भगवतो दिव्यरूपस्य ध्यानं, तद्भक्तिसंगस्य महत्त्वं, योगज्ञानस्य उपदेशः, इन्द्रस्य कोपः, मेघवर्षस्य उत्पातः च, एकसूत्रेण संप्राप्तम्।