सः कामक्रोधविमुक्तः समदृष्टिर्यः सर्वेषु, भगवति भक्तियुक्तः, भगवत्परायणस्य स्थितिम् अवाप्तवान्। तस्य देहः मुकुटकङ्कणहारनूपुरकिङ्किणीजालैः दीप्तः, शङ्खचक्रगदापद्ममालाविद्युतरत्नैः विभूषितः, परमतेजसा पूर्णः। शुभग्रीवः कौस्तुभमणिना शोभितः, सिंहस्कन्धः, अव्ययकीर्त्या दीप्तिमान्, निष्कलङ्कचूडामणिवद्वपुः प्रकाशमान्। तस्य उदरं त्रिरेखाभिः चिह्नितं, श्वासप्रश्वासगतिसंयुक्तं, नाभिगहरेण विश्वं आक्र्ष्यमाणं विसृज्यमानमिव दृश्यते। पीतवस्त्रं सुवर्णपट्टेन श्यामकटिपरिपूर्णं, जघनुजानुरूरुशोभितं, तस्य रूपं समदर्शनं सुन्दरम्। तस्य पादौ शरद्पद्मदलसदृशौ, नखैः दीप्यमानैः, अन्तरतमो नाशयन्ति; हे गुरो, तव पादौ दर्शय, यः अज्ञानान्धकारस्य पारं गन्तुमिच्छति तस्य मार्गः। एष रूपः आत्मशुद्धिमिच्छद्भिः ध्याननीयः; तस्मिन्भक्त्या स्वधर्मनुष्ठायिनां निर्भयता प्राप्यते। त्वं भक्तैः सुलभः, देहिनां दुर्लभः; आत्मराज्यं अपि तव भक्तियोगेन प्राप्य परमपदात् हीनं मन्यते। तव पादसेवनं कृतवान्, यः दुष्प्राप्यः पुण्यैः अपि, भक्त्या अर्चितः, तस्य पादात् बहिः किमपि इच्छेत् कः। यत्र मृत्युर्दक्षिणः, तस्य न समीपं गच्छति, यः तस्मै उदासीनः, विश्वं विनाशयन् अपि भ्रूभङ्गेन तस्य न समीपं गच्छति। स्वर्गमोक्षौ अपि न तुल्यौ, भगवत्सज्जनसंगस्य अर्धक्षणस्य; अन्यानि वराणि किं पुनः? तस्मात्, हे निष्पाप, तव कीर्तिस्नानेन अन्तरबाह्यं पावनाः, सर्वभूतहितैः शुद्धसत्त्वैः, तेषां संगः एव तव कृपा। यस्य मनः बाह्यविषयेभ्यः न विक्षिप्तं, न अज्ञानगुहायां प्रविष्टं, भक्तियोगेन शुद्धं, स योगी तव मार्गं पश्यति। यत्र विश्वं दृश्यते, येन विश्वं दीप्तं, तद् परं ब्रह्म, आकाशवत् व्यापकं। यः स्वमायया विविधरूपं विश्वं सृजति, धारयति, पुनः लयं गच्छति, स्वयं न विक्रियते; भेददृष्टिः मनसः चञ्चलतया, त्वां आत्मनिर्भरं विद्मः। श्रद्धया योगिनः विविधयज्ञैः त्वां सिद्ध्यर्थं पूजयन्ति; त्वं सर्वभूतेन्द्रियमनः दृश्यसे, वेदतन्त्रविदः त्वां जानन्ति। त्वमेव आदिपुरुषः, यस्य शक्तिः सुप्तवद्; तया रजःसत्त्वतमः विभागः, तवात् महत् अहंकारः, व्योमवाय्यग्न्यापः पृथिवी, देवर्षिसर्वभूतानि। स्वशक्त्या सृष्ट्वा, त्वं चतुर्विधे शरीरे आत्मांशेन स्थितः; तं पुरुषं, यो अन्तर्यामी, ज्ञः मधुवद् इन्द्रियसारं भुङ्क्ते। त्वं कालरथः, सर्वलोकान् अप्रतिहतबलः आकर्षसि; तत्त्वानि मेघसमूहवत्, त्वं वातवत् दुरासहः। यत्र जनाः कर्मवासनया प्रमत्ताः, इन्द्रियार्थेभ्यः लोभिताः, त्वं सततं जाग्रन्, तान् यथाः सर्पः मूषकं ग्रसति, मृत्युर्वद् अकस्मात् गृह्णासि। कः पण्डितः तव पद्मपादौ त्यजेत्, यत्र मानमौर्दवाभ्यां निवासः; भयात् चतुर्दश मनवः, गुरवः, त्वां पूजयन्ति, पतनात् त्रस्ताः। तस्मात्, हे ब्रह्मन्, परमात्मन्, त्वं विदुषां शरणम्; रुद्रभीते विश्वे, त्वं निर्भयाश्रयः। एतद्, हे राजपुत्राः, शुद्धाः स्वधर्मनुष्ठायिनः, यज्ञकर्तारः, भगवति मनः समर्प्य, पठत; सर्वं शुभं भवतु। स्वात्मनि स्थितं, सर्वभूतेषु स्थितं, तं आत्मानं, हरिं, स्तुत्वा, ध्यानं कृत्वा, पूजयत। योगशिक्षां लब्ध्वा, मुनिव्रतान् धृत्वा, एकचित्ताः, श्रद्धया, एतत् आचरन्तु। पुरा, सृष्टिकामः भगवान् इदं अस्माकं, भृगुपुत्रादिभ्यः, सृष्टुकामेभ्यः अपि उक्तवान्। अस्माकं, प्रजापतीनां, सृष्टौ प्रेरणा नासीत्; किन्तु एतद् श्रुत्वा, तमो नष्टं, विविधानि सृजितुम् इच्छामः। यः सततं, श्रद्धया, एतत् पठति, शीघ्रं वासुदेवभक्तः परमं श्रेयः प्राप्तवान्। एत्र परमविद्या सर्वहिताय; ज्ञाननौका दुःखसागरं सहजं तरति। यः श्रद्धया, मया गीतं हरिस्तोत्रं पठति, स हरिं, कष्टाराध्यं, पूजयति। मया गीतात्, यः इच्छति, तत् शीघ्रं लभते, एष गीतः परमश्रेयोप्रियः। यः प्रातः, अञ्जलिं कृत्वा, श्रद्धया, शृणोति वा पठति, स कर्मबन्धनात् विमुक्तः। हे मनुष्यदेवपुत्राः, एष गीतिः, परमपुरुषस्य स्तुतिः, मया गीता; मनः एकीकृत्य, तपो रूपेण, पठत, आचरत, अन्ते यथेष्टं प्राप्तव्यम्। इन्द्रः, कोपात्, व्रजवासिनां रक्षणाय, गोवर्धनधारणाय, गदाप्रवर्षं वर्षयामास। इन्द्रः, क्रुद्धः, संहारकमेघान् साम्वर्तकान् प्रेरयन्, आज्ञापूर्णं वचनम् उवाच। अहो! व्रजवासिनां गौरवमदम्, ये कृष्णे, मर्त्ये, आश्रित्य, देवेषु अवमानं कृतवन्तः। यथा, अन्वेषणविद्यां परित्यज्य, केचित् क्रियाफलनाम्ना कर्मबलैः भवसागरं तरितुम् इच्छन्ति, एवमेव, गोपालाः कृष्णे—बहुवक्त्रे, बालिशे, गर्विते, मूढे, आत्मज्ञानेन गर्विते—मयि दोषं कृतवन्तः। एते, स्वधनान्धाः, कृष्णगर्विताः, तेषां समृद्धिजातमदम् नाशयन्ति, गाः विनाशयन्ति। अहम्, ऐरावतं आरुह्य, वायुदेवैः सह, महाबलः, नन्दगोपपुरीं नाशयितुम् व्रजं गच्छामि।