सः सर्वेषु भूतेषु भगवान् आत्मानं समं ददर्श, आत्मनि च भगवानं सर्वभूतानि अपि अवलोकयामास। सः कामक्रोधौ विहाय समदृक् सर्वेषु, भगवद्भक्तियुक्तः, भगवत्संनिधिं प्राप्नोत्। तदा सः भगवान् दिव्यकिरिटकङ्कणहारनूपुरकाञ्चनदाम्ना विराजमानः, शङ्खचक्रगदापद्ममालारत्नैः शोभितः, परमतेजसा परिपूर्णः दृष्टः। शुभकण्ठे कौस्तुभमणिभूषितः, सिंहस्कन्धः, अव्ययश्रीसम्पन्नः, निर्मलचूडामणिवत् प्रकाशमानः अभवत्। तस्य उदरं त्रिभिः रेखाभिः अंकितं, श्वासप्रश्वासयोर्योगेन चलति, यथा तस्य नाभ्यां विश्वं गृहीत्वा पुनः विसृज्यते इति। पीतांबरं सुवर्णमेखलया श्यामकट्यां विभूषितं, जघनुः जानुर्गुर्वणि सुसम्पन्नानि, सुष्ठु दर्शनीयानि। तस्य पादौ शरदम्बुजदलसदृशौ, नखमणयः प्रकाशमाणाः, अन्तःकारतम् अपाकुर्वन्ति। हे गुरो, आत्मनोऽपि पादौ प्रकाशय, येन अज्ञानतमः पारायिभिः मार्गः स्यात्। एषः रूपः आत्मशुद्धिं इच्छद्भिः चिन्तनीयः; तद्भक्त्या स्वधर्मनिष्ठैः निर्भयता लभ्यते। भक्तैः सुलभः, देहिनां दुरापः, आत्मराज्यं अपि एकान्तभक्त्या प्राप्तस्य परमपुरुषार्थात् हीनम् इति। यं भक्त्या पूजयित्वा, सुलभं न पुण्यैः, कः तस्य पादयोः बहिर्भोगान् इच्छेत्? यत्र मृत्युः प्रजासमाप्तये न समाश्रयति तान्, येन उद्वेगः न भवति, सः मृत्युः अपि महाक्रोधेन ब्रह्माण्डं विनाशयन् न समाश्रयति। स्वर्गमोक्षौ अपि भगवत्सङ्गस्य अर्धक्षणेन तुल्यौ न भवतः, किमुतान्यफलानि? अतः, हे पापवर्जिन, तेषां संसर्गोऽस्तु, येषां हृदयं शुद्धं, सर्वभूतहितैषिणः, ये भगवद्गुणस्नानात् अन्तर्बहिः पाविताः—एष एव भगवत्कृपा। यस्य चित्तं बहिर्विषयैः न व्याकुल्यते, न च अज्ञानगुहे प्रविशति, भक्तियोगप्रसादेन शुद्धचित्तः सः पन्थानं ते पश्यति। यत्र इदं विश्वं दृश्यते, येन च विश्वं प्रकाश्यते, तद्ब्रह्म परमज्योतिः व्योमवत् व्यापकं। योऽसौ स्वमायया विश्वं नानारूपं सृजति, पालयति, पुनः लयमानीय अपि न विक्रियते, भेददृष्टिः मनःचपलत्वात् एव, सः आत्मसिद्धः प्रभुः। श्रद्धया योगिनः विविधैः कर्मभिः त्वां एव सम्पादयन्ति, त्वं सर्वभूतेन्द्रियचित्तेषु दृश्यसे, वेदतन्त्रविशारदैः एवमवगम्यसे। त्वं एव आदिपुरुषः, यस्य शक्तिः सुप्तावस्था, तया रजःसत्त्वतमांसि विभाग्यन्ते, तवात् महत्, अहंकारः, आकाशः, वायुः, अग्निः, आपः, पृथिवी, देवाः, ऋषयः, सर्वभूतानि जायन्ते। स्वशक्त्या सृष्ट्वा, त्वं चतुर्विधशरीरेषु आत्मांशेन प्रविष्टः स्थितः, तं पुरुषं विद्वांसः अन्तःस्थितं, इन्द्रियग्रामरसास्वादिनं मधुवद् जानन्ति। त्वं कालरथः, सर्वलोकान् अनिवर्त्यबलः आकर्षसि, भूतानि मेघपिण्डवत्, त्वं वातवत् असह्यः। ये जनाः कर्मचिन्तया प्रमत्ताः, विषयेषु लोभग्रस्ताः, त्वं तान् अचेतसः सर्पः मूषिकामिव सहसा गृह्णासि, हे मृत्युः। कः पण्डितः त्यजेत् तव पदाम्बुजं, यत्र मानश्लाघा च नम्रता च वसतः? भयात् चतुर्दश मनवः अपि त्वां पूजयन्ति, पतनभीत्या। अतः, हे ब्रह्मन्, परमात्मन्, त्वं बुद्धीनां शरणं, रुद्रभयेन कम्पिते जगति त्वं अभयाश्रयः। एतद्, हे राजपुत्राः, शुचयः स्वधर्मनिष्ठाः, भगवति समर्पितमनसः, पठनं कुरुत, शुभं भवतु। तमात्मानं सर्वभूतस्थितं, आत्मनि स्थितं, सदा कीर्तयन्तः, ध्यानयन्तः, पूजयत। योगोपदेशं प्राप्य, ऋषिव्रतं पालयन्तः, एकचित्ताः, श्रद्धया अनेन आचरत। पूर्वं भगवान् सृष्टिपतिः, भगुशिष्यादीन् सृष्टुमिच्छन्, अस्मभ्यं योगमेतद् उपदिष्टवान्। वयं प्रजापतयः अपि तदा सृष्टौ प्रवृत्ताः न अभवाम, किन्तु अनेन शोकतमो निवर्त्य, विविधानि भूतानि सृष्टुमिच्छामः। यः सदा एतद् पठति, सावधानः, स वासुदेवभक्तः शीघ्रं परमं श्रेयः प्राप्नोति। अत्र परविद्या सर्वजनहिताय, ज्ञाननावेन दुःखसागरं सहजं तर्तुं शक्यते। यः श्रद्धया मया कीर्तितं भगवतः स्तोत्रं पठति, स हरिं पूजयति, यः अन्यथा दुराराध्यः। यः इच्छति, स मया गीतात् स्तोत्रात् शीघ्रं प्राप्नोति। यः प्रातःकाले कृताञ्जलिः श्रद्धया शृणोति वा पठति वा, सः कर्मबन्धैः विमुच्यते। हे नरदेवपुत्राः, एषा गीता, एषः पुरुषोत्तमस्य परमात्मनः स्तवः मया गीयते; एकचित्ताः पठन्तु, महत्तपः इति अचरन्तु, अन्ते इच्छितं फलम् अवाप्स्यथ। एवं, इन्द्रः कोपात् व्रजवासिनां रक्षायै, गोवर्धनधारणाय, गदाप्रवृष्टिं वर्षयामास। इन्द्रः क्रुद्धः संहारकमेघान् साम्वर्तकान् प्रेरयन्, आज्ञापूर्वकं वचनमुवाच। "हा! व्रजवासिनां गर्वो महत्त्वं च, ये कृष्णे मर्त्ये आश्रित्य, देवान् अवज्ञाय, स्वगौरवं दर्शयन्ति। यथा केचन विज्ञाय विज्ञानमार्गं त्यक्त्वा, नामकर्मबलैः भवसागरं तर्तुमिच्छन्ति, एवं गोपालकाः कृष्णे—वादिनि, बालिशे, गर्विते, अज्ञे, आत्मन्येव पण्डिते—मयि अपराधं कृतवन्तः। एते स्वधनान्धाः कृष्णेन गर्विता, स्वसमृद्धिजं मदं नाशयन्ति, पशून् च नाशयन्ति।" इति।