स ब्रह्मणि, यः व्यक्ताव्यक्तयोः परे गुणात्मनि निर्गुणे च, एकनिष्ठया भक्त्या तन्मयं मनः संनिधाय, अहंकारममतादिद्वन्द्वातीतः, समदर्शी स्वात्मन्येव सर्वं पश्यन्, अन्तःशान्तः स्थिरचित्तः सिन्धुशान्तिरिव, वासुदेवस्य सर्वज्ञस्य अन्तरात्मनः परमभक्त्या आत्मानं मुक्तिम् अवाप। स वासुदेवम् आत्मनि सर्वेषु पश्यन्, सर्वाणि च भूतानि तत्रात्मनि पश्यन्। रागद्वेषविहीनः, समचित्तः, भगवत्सुखदुःखेषु समः, भगवद्भक्तिम् उपेत्य, भगवद्भक्तः सः अभवत्। तस्य रूपं दिव्यं—मुकुटकङ्कणहारनूपुरकिङ्किणीजालैः शोभितम्, शङ्खचक्रगदापद्ममालारत्नैः परमतेजसा विभाति। शुभकण्ठे कौस्तुभमणिम् धारयन्, सिंहस्कन्धः, अव्ययश्रीः, स्फटिकमणिसदृशे दीप्तिम्। तस्य उदरम् त्रिरेखामण्डितम्, श्वासोच्छ्वासवृत्त्या विश्वं नाभिग्राहेण आकर्षन् विसर्जयन् इव। पीतवाससम् सुवर्णपट्टकम् श्यामकटिस्थले धारयन्, तस्य ऊरुजानुजङ्घा सुगठिता, रम्यदर्शना। तस्य पादौ शरद्पद्मसदृशौ, नखाः प्रकाशमुपादाय, अन्तःतमः नाशयन्ति। हे गुरो, स्वपादौ दर्शय, येन अज्ञानतमसः पारं यातुम् इच्छन्ति। एतद्रूपं आत्मशुद्धिम् इच्छद्भिः ध्यान्यं, तस्य भक्तिरेव स्वधर्मानुष्ठायिनां निर्भयता ददाति। त्वं भक्तैः प्राप्त्यः, सर्वदेहिनां दुर्लभः; आत्मसाम्राज्यं अपि तव भक्तिसिद्धेः अधमं मन्यते। तव दुर्लभं, सतां अपि कष्टप्राप्तं, भक्त्या पूज्यं, तव पादातिरिक्तं किमपि न इच्छेत् कश्चन। यत्र मृत्युः, जीवनान्तकः, तद्विमुखानां न समीपं गच्छति, जगद्विनाशे अपि, भ्रूभङ्गबलात्। स्वर्गमोक्षौ अपि, तव भक्तसंगस्य अर्धक्षणस्य तुलां न यान्ति—किं तेनान्येन? तस्मात्, हे निष्पाप, तव कीर्तिस्नानेन अन्तर्बहिः पावितानां, सर्वभूतहितेषु, शुद्धचारिणां, संगः नः अस्तु—एष तव अनुग्रहः। यस्य मनः बाह्यविषयेभ्यः न विचलति, न अज्ञानगुहायां प्रविशति, भक्तियोगकृपया शुद्धं, स योगी तव पथं निश्चितं पश्यति। यस्मिन् विश्वं दृश्यते, येन विश्वं प्रकाश्यते, स परमब्रह्म, परमज्योतिः, आकाशवत् व्यापकः। यः स्वमायया विविधरूपं जगत् सृजति, धारयति, पुनः लयं नयति, स्वयम् अविकृतः; भेददर्शनं मनोव्यत्ययात्—हे भगवन्, त्वां स्वयम्प्रभं वेद। श्रद्धया योगिनः तव साधनाय विविधैः कर्मभिः पूजयन्ति; त्वं सर्वभूतेन्द्रियमनोऽपि दृश्यसे—तथा वेदतन्त्रविदः त्वाम् जानन्ति। त्वमेव आदिपुरुषः, यः शक्तिः सुप्तः, तया रजःसत्त्वतमः विभागः; तव एव महाहंकारः, आकाशवाय्यग्न्यापः पृथ्वी, देवाः, ऋषयः, सर्वभूतानि। त्वया स्वशक्त्या सृष्टं विश्वं प्रविश्य, चतुर्विधशरीरेषु आत्मांशेन स्थितः; तं पुरुषं, यो अन्तः स्थित्वा, इन्द्रियसारं मधुमिव उपभुङ्क्ते, ज्ञानी जानन्ति। त्वं कालरथः, सर्वलोकान् अनिवार्यबलात् आकर्षन्; तत्त्वानि, अनुमान्यस्वभावानि, मेघसमूहवत्, त्वं वातवत् दुर्धर्षः। जनाः कर्मचिन्तया प्रमत्ताः, विषयेषु लोभात् त्वरिताः, त्वं सततं जाग्रन्, तान् सर्पः मुषकं यथा सहसा गृहीत्वा, मृत्युर्भवन्। कः बुधः तव पद्मपादौ, यत्र कीर्तिः नम्रता च, त्यजेत्? भयात्, चतुर्दश मनवः अपि, पतनात् रक्षितुम्, त्वां पूजयन्ति। तस्मात्, हे ब्रह्मन्, परमात्मन्, त्वं विदुषां शरणम्; रुद्रभीते जगति, त्वं निर्भयाश्रयः। एतत्, हे राजपुत्राः, शुद्धाः स्वधर्मनिष्ठाः, तव भावं समर्प्य, पठन्तु—सर्वं शुभं भवतु। आत्मनि स्थितं, सर्वभूतेषु व्याप्यं, तं हरिम्, स्तुत्वा, ध्यानं कृत्वा, पूजयन्तु। योगोपदेशं लब्ध्वा, ऋषिव्रतं धृत्वा, एकचित्ताः, श्रद्धया, एतत् आचरन्तु। पूर्वं, सृष्टिकामः भगवान् एतद् अस्मभ्यं उक्तवान्, भृगुपुत्रादिकान् उत्पादितुम् इच्छन्, सृष्टुकामेभ्यः च। वयं सर्वे प्रजापतयः, सृष्टौ प्रेरिताः नास्म; किन्तु एतद् श्रवणेन, तमः नष्टम्, विविधानि जीवानि सृजितुम् इच्छामः। यः सततं, श्रद्धया, एतत् पठति, वासुदेवभक्तः, शीघ्रं परमं श्रेयः प्राप्नोति। एषा परा विद्या, सर्वार्थसाधिका, ज्ञाननावेन दुःखसागरं सुलभं तरति। यः श्रद्धया, मया गीतं भगवतः स्तवनं पठति, स हरिं पूजयति, यः अन्यथा दुर्लभः। एतत् गीतं श्रद्धया पठन्, यद् इच्छति, तत् शीघ्रं लभते, उत्तमं श्रेयः। यः प्रातः, कृताञ्जलिः, श्रद्धया, शृणोति वा पठति वा, स कर्मबन्धात् विमुक्तः। हे देवर्षिपुत्राः, एषा भगवतः पुरुषोत्तमस्य स्तुतिः मया गीतः; एकचित्ताः, तपो रूपेण, पठन्तु, आचरन्तु, अन्ते तद् इच्छितं प्राप्स्यथ। इन्द्रः कोपात्, वृजवासिनां रक्षणाय, गोवर्धनधारणाय, गदावृष्टिं वर्षयामास। इन्द्रः, क्रुद्धः, संहारकसाम्वर्तकमेघान् प्रोत्साहितवान्, आज्ञायुक्तं वचनम् उवाच। हा! गवां वनवासिनां गर्वः, ये कृष्णे, मर्त्ये, आश्रित्य, देवेषु अवमानं दर्शयन्ति। एवं भगवत्स्वरूपस्य, भक्तिपथस्य, योगविद्यायाः, भगवत्स्तवनस्य, तथा गोवर्धनधारणायाः कथा एकस्मिन् प्रवाहे सम्यक् उपनिबद्धा।