स तु देशः, विविधैः मुनिगणैः सेव्यमानः, देवैः सिद्धैः च समन्तात् उपगतः, नानावृक्षलताभिः शोभितः, नवमृदुलवालुकाच्छन्नः च आसीत्। सः रम्यः सु secluded स्थानः, सुवर्णपद्मगन्धयुक्तः, यत्र समीपवर्तिषु प्राणिषु वैरभावः नास्ति। तत्र वृद्धकलेवरं पुरतः स्थाप्य, उभयमपि विचार्य, भक्तिरेव तत्र आगच्छेत्। यत्र श्रीभागवतस्य संवादः वर्तते, तत्रैव भक्ति-सखीगणः आगच्छन्ति; तस्य कथा-शब्दस्य श्रवणेन, सा त्रयी अपि नूतना भवति। एवं वदन्तः कुमाराः नारदेन सह शीघ्रं भागवतकथाम् आपिबन्तुं गङ्गातटमागच्छन्। तटम् आगत्य, तदा लोकेषु, सुरलोके, ब्रह्मलोके च महती कलकलध्वनिः उत्पन्ना। श्रीभागवतामृतपानलालसा: सर्वे तत्र धावन्ति स्म, तत्र च वैष्णवाः अग्रे आगच्छन्। तत्र भृगुः, वसिष्ठः, च्यवनः, गौतमः, मेधातिथिः, देवलः, देवरातः, रामः, गाधिसुतः, शाकलः, मृकण्डुसुतः, अत्रिः, पिप्पलादः च आगताः। योगेश्वरौ व्यासः पराशरः च, छायाशुकः, जाजलिः, जह्नुश्च, तेषां प्रमुखाः—एते सर्वे मुनिगणाः, पुत्रैः शिष्यैः पत्निभिः सह, महाप्रीत्या आगच्छन्। वेदान्ताः, वेदाः, मन्त्राः, तन्त्राः, तेषां मूर्तिरूपाः, दश सप्त च पुराणानि, षड् शास्त्राणि च तत्र आगमन्। तत्र गङ्गाद्याः नद्यः, पुष्करादीनि सरांसि, पुण्यस्थलानि, दिशः, दण्डकादयः काननानि च आगच्छन्। पर्वतादयः, देवाः, गन्धर्वाः, दानवाश्च तत्र आगमन्; तेषां गुरुत्वात् भृगुः उपदिश्य तान् अनयत्। नारदेन दीक्षिताः, उत्तमासनं दत्त्वा, कुमाराः सर्वैः पूजिताः कृष्णे मनसा लीनाः आसन्। वैष्णवाः, विरक्ताः, त्यागिनः, ब्रह्मचारिणश्च अग्रे स्थिताः, नारदः तेषां पुरतः स्थितः। एकस्मिन् भागे मुनिगणाः, अन्यत्र सुरगणाः, अन्यत्र वेदोपनिषदः, अन्यत्र पुण्यस्थलानि, अन्यत्र स्त्रियः आसन्। जयध्वनयः, नमःशब्दाः, शङ्खनिनादः च उत्पन्नाः; लाजपुष्पवृष्टिः महती अभवत्। दिव्यविमानैः आरोह्य, बहवः सुरपतयः कल्पवृक्षपुष्पैः सर्वान् समवस्थितान् पुष्पवर्षेण अभ्यवर्षयन्। एवं, एकाग्रचित्तेषु तेषु, ते श्रीमद्भागवतस्य माहात्म्यं महात्मने नारदाय प्रकाशयामासुः। कुमाराः ऊचुः—इदानीं वयं शुकशास्त्रसमुत्थं यशः वर्णयामः, यस्य केवलश्रवणेन मोक्षः हस्ते भवति। श्रीमद्भागवतस्य कथा सदा सेवनीया, सदा सेवनीया; केवलं श्रवणेन हरिः हृदये निवसति। एषा भागवती कथा अष्टादशसहस्रश्लोकसमेता, द्वादशस्कन्धविभूषिता; परिक्षितः शुकसंवादरूपा—इमां भागवतीं शृणु। हे प्रिय, अस्मिन्संसारे, यावत् क्षणमपि शुकशास्त्रस्य उपदेशः कर्णयोः न प्रविशति, तावत् जनः अज्ञानवशात् भ्रमति। किं बहुशास्त्रपुराणश्रवणेन, यद् केवलं भ्रमं जनयति? एकमेव शास्त्रं भागवतम्, मोक्षदं घोषयति। यत्र गृहे भागवतस्य कथा नित्यं भवति, स एव तीर्थरूपः, तत्र वासिनां पापानि नश्यन्ति। सहस्राश्वमेधयज्ञः शतवाजपेययज्ञः चापि, शुकशास्त्रकथाफलस्य षोडशांशेन अपि तुल्यं न भवतः। हे तपस्विनः, यावत् भागवतं सम्यक् न श्रूयते, तावत् पापानि अस्मिन्कलेवरे तिष्ठन्ति। न गङ्गा, न गया, न काशी, न पुष्करं, न प्रयागः अपि, शुकशास्त्रकथाफलस्य तुल्यं फलम् ददाति। प्रतिदिनं स्वमुखेन, अर्धश्लोकमपि, पादमपि, भागवतसमुत्थं पठ, यदि परमं पदम् इच्छसि। वेदाः, वेदमाता, पुरुषसूक्तं, त्रयी, भागवतं, द्वादशाक्षरमन्त्रः, द्वादशात्मा, प्रयागः, संवत्सररूपः कालः, ब्राह्मणाः, अग्निहोत्रं, कामधेनुः, द्वादशी, तुलसी, वसन्तऋतुः, परमपुरुषः—बुद्धिमन्तः एषां मध्ये किञ्चिदपि भेदं न मन्यन्ते। यो भागवतं विज्ञानपूर्वकं दिनरात्रं पठति, स कोटिजन्मार्जितपापानि नाशयति—नात्र संशयः। यश्च प्रतिदिनं अर्धश्लोकं पादमपि पठति, स राजसूयाश्वमेधयोः पुण्यं प्राप्नोति। भागवतस्य नित्यपठनं, हरिस्मरणं, तुलसीसेवनं, गोसेवा—एतेषु समता अस्ति। मरणकाले यः भक्त्या शुकशास्त्रवचनं शृणोति, तस्मै गोविन्दः वैकुण्ठं ददाति। यः सुवर्णसिंहासनसंयुक्तं भागवतं वैष्णवाय ददाति, स निश्चितं कृष्णसम्प्राप्तिं लभते। यः जनः जन्मतः कपटचित्तः, शुकशास्त्रकथारसं कदापि नास्वादयति, स चाण्डालवत् गर्दभवत् जीवति; धिगस्तु तस्य जन्म, तस्य मातुः प्रसवदुःखं व्यर्थं जाता। यः प्रेतसंज्ञकः, पापकर्मा, यश्च शुककथां किञ्चिदपि न शृणोति, स पशुसमानः, पृथिव्यां भाररूपः; इति दिव्यसभायां देवश्रेष्ठाः वदन्ति। श्रीमद्भागवतसमुत्था कथा लोके दुर्लभा; कोटिजन्मसंचितपुण्येनैव लभ्यते। अतः हे बुध, एषा योगनिधिः यत्नेन श्रोतव्या; न दिवसनियमः अस्ति—सर्वदा श्रवणं सिफलं स्मृतम्।