कुमाराः नारदम् ऊचुः—“शृणु, नारद, यः त्वं विनीतः विवेकी च असि, वक्ष्यामः ते। गङ्गातटस्य समीपे आनन्दनाम्नि देशः अस्ति। तत्र विविधमुनिगणैः सेव्यमानं, देवैः सिद्धैः च उपास्यमानं, नानावृक्षलताभिः शोभितं, नवमृदुलरेणुना आच्छन्नं च तद् स्थानम् अस्ति। सौम्यं च एकान्तं तद् देशं सुवर्णकुमुदगन्धिना सुरभि, यत्र समीपवर्तिनां प्राणिनां हृदि द्वेषः न वसति। तत्र जरया क्लिष्टं देहं पुरतः स्थापयित्वा, एतयोः च विचारं कृत्वा, भक्तिरेव आगच्छति। यत्र भागवतकथायाः प्रवाहः अस्ति, तत्र भक्ति: तस्याः सहचारिण्यः च आगच्छन्ति; तस्याः श्रवणमात्रेण स त्रयः अपि नवताम् आप्नुवन्ति। सुतः उवाच—एवं वदन्तः ते कुमाराः नारदेन सह शीघ्रं गङ्गातटं प्रति जग्मुः, भागवतकथारसपानाय। तटम् आगत्य तदा महान् कलकलः उत्पन्नः—मर्त्यलोके, देवलोके, ब्रह्मलोके च। सर्वे भागवतामृतपानलालसाः तत्र धावन्तः, वैष्णवाः अग्रे समुपाजग्मुः। भृगुः, वसिष्ठः, च्यवनः, गौतमः, मेधातिथिः, देवलः, देवरातः, रामः, गाधिसुतः, शाकलः, मृकण्डुसुतः, अत्रिः, पिप्पलादः च—एते सर्वे मुनयः, योगेश्वरः व्यासः, पराशरः, छायाशुकः, जाजलिः, जह्नुश्च, तेषां श्रेष्ठाः च, स्वपुत्रैः शिष्यैः भार्याभिः च सह, स्नेहपूरिताः, तत्र आगच्छन्। वेदान्ताः, वेदाः, मन्त्राः, तन्त्राणि, तेषां साकाररूपाणि, दश सप्त च पुराणानि, षड् शास्त्राणि अपि तत्र आगच्छन्। गङ्गाद्याः नद्यः, पुष्करादीनि सरांसि, तीर्थानि, सर्वदिशः, दण्डकाद्याः काननानि च आगमन्। पर्वतानि च अन्ये च तत्र आगच्छन्; देवाः, गन्धर्वाः, दानवाश्च; किन्तु तेषां गुरुत्वात्, भृगुणा उपदेशेन तत्र आनीतानि। नारदेन दीक्षिताः, उत्तमासनं दत्तम्, सर्वैः पूजिताः कुमाराः कृष्णे समाधिं कृत्वा उपाविशन्। वैष्णवाः, विरक्ताः, त्यागिनः, ब्रह्मचारिणः च अग्रे स्थिताः, नारदः तेषां पुरतः स्थितः। एकस्मिन् स्थले मुनिगणाः, अन्यत्र देवगणाः, अन्यत्र वेदोपनिषदः, अन्यत्र तीर्थानि, अन्यत्र स्त्रियः आसन्। जयशब्दाः, नमःघोषाः, शङ्खनिनादः च अभवन्; लाजपुष्पवृष्टिः अपि महान् अभवत्। देवश्रेष्ठाः स्वविमानैः आरोप्य, कल्पद्रुमपुष्पैः सर्वान् सम्प्रत्यक्षान् सिञ्चन्ति स्म। सुतः उवाच—एवं, एकाग्रचित्तानां मध्ये, ते कुमाराः श्रीमद्भागवतस्य माहात्म्यं महात्मने नारदाय प्रकाशयामासुः। कुमाराः ऊचुः—अद्य वयं शुकशास्त्रसमुत्थां कीर्तिं वर्णयिष्यामः, यस्य श्रवणमात्रेणैव मोक्षः हस्तगतः भवति। श्रीभागवतस्य कथा सदा सेवनीया, सदा सेवनीया; तस्याः श्रवणमात्रेण हरिः हृदये निवसति। अष्टादशसहस्रश्लोकीयं ग्रन्थं द्वादशस्कन्धसमाहितम्; परीक्षित्शुकयोः संवादरूपं एतत् भागवतं शृणु। प्रिय, अस्मिन्संसारे, यावदपि क्षणमपि शुकशास्त्रोपदेशः कर्णयोः न प्रविष्टः, तावत् जनः अज्ञानवशात् भ्रमति। किम् अनेकेषां शास्त्रपुराणानां श्रवणेन, ये केवलं भ्रमं जनयन्ति? एकमेव भागवतं मुक्तिप्रदं गर्जति। यत्र गृहे भागवतस्य कथा नित्यं प्रवर्तते, तत् तीर्थमिव, तत्र वासिनां पापं नश्यति। सहस्राश्वमेधस्यान्यश्च शतं वाजपेयस्य च, शुकशास्त्रकथायाः षोडशांशेनापि न तुल्यते। हे तपस्विनः, यावत् भागवतं सम्यग् न श्रूयते, तावत् पापानि देहे तिष्ठन्ति। न गङ्गा, न गया, न काशी, न पुष्करं, न प्रयागः अपि, शुकशास्त्रकथाफलस्य तुल्यं न भवति। नित्यं स्वमुखेन, अर्धश्लोकं वा पादमात्रं वा भागवतसमुत्थं पठ, यदि परमं पुरुषार्थं इच्छसि। वेदाः, वेदमाता, पुरुषसूक्तं, त्रैवेद्यं, भागवतं, द्वादशाक्षरमन्त्रः—द्वादशात्मा, प्रयागः, संवत्सररूपः कालः, ब्राह्मणाः, अग्निहोत्रं, कामधेनुः, द्वादशी, तुलसी, वसन्तऋतुः, परमपुरुषः—मनीषिभिः एषु किञ्चिदपि भेदः न दृश्यते। यः भागवतं सम्यग् बुधः दिनरात्रं पठति, स कोटिजन्मार्जितपापं विनाशयति—नात्र संशयः। यः अर्धश्लोकं वा पादमात्रं वा भागवतस्य प्रतिदिनं पठति, स राजसूयाश्वमेधयोः पुण्यं लभते। नित्यं भागवतपाठः, हरिस्मरणं, तुलसीसेवनं, गोसेवा—एतेषां समत्वं विद्वांसः वदन्ति। मरणकाले यः भक्त्या शुकशास्त्रस्य वचनं शृणोति, तस्मै गोविन्दः वैकुण्ठदं स्थानं ददाति। यः भागवतं सुवर्णसिंहासनयुक्तं वैष्णवाय ददाति, स कृष्णसायुज्यं प्राप्नोति। यः जनः जन्मना कपटचित्तः, शुकशास्त्रकथारसस्य आस्वादनं कदापि न कृतवान्, स चाण्डालवत् अथवा गर्दभवत् जीवति; तस्य जन्म व्यर्थं, जननी च व्यर्थं दुःखं प्राप्नोति। यः शरीरधारी पापकर्मा, शुकशास्त्रकथायाः किंचित् अपि न शृणोति, स मृतवत्, पशुसमानः, पृथिव्याः भारः इति दिवौकसां सभा वदन्ति। श्रीमद्भागवतसमुत्था कथा लोके दुर्लभा; कोटिजन्मार्जितपुण्येन एव सा लभ्यते।” इति भागवतमहात्म्यकथायाः प्रवाहः सम्यग् प्रवर्तते।