यदा पुरुषः बहुजन्ये जन्मनि पुण्यसञ्चयस्य उदयेन साधूनां संगमं प्राप्नोति, तदा विवेकः उत्पन्नः भवति, यो अज्ञानजनितमोहमदध्वान्तं निवारयति। तस्मिन् काले, श्रीमद्भागवतस्य महिमा प्रकट्यते—श्रीसनकादिभिः मुखैः भागवतश्रवणेन भक्तजनः तृप्तिं प्राप्नोति, ज्ञानवैराग्ययोः पोषणं च स्यात्। नारदः उवाच—शुकस्य उपदेशैः दीप्यमानं ज्ञानयज्ञं अहं समारभ्य भक्त्याः, ज्ञानस्य, वैराग्यस्य च प्रतिष्ठार्थं कर्तुमिच्छामि। कत्र स्थानि अत्र यज्ञः कर्तव्यः? तद् वक्तुम् अर्हसि। शुकशास्त्रमहिमा वेदविद्भिः कथनीयः। कियन्ति दिने भागवतश्रवणं कर्तव्यं? कः विधिः तत्र पालनियः? तद् अपि वद। कुमाराः ऊचुः—शृणु नारद, त्वं विनीतः विवेकी च; गङ्गातटे आनन्दाख्यं स्थलम् अस्ति। तत्र विविधमुनिसंघैः सेवितं, देवसिद्धैः उपासितं, नानावृक्षलतानां शोभितं, नवकोमलरेणुना आवृतं च। सुन्दरं एकान्तस्थानं, सुवर्णपद्मगन्धयुक्तं, यत्र जीवेषु वैरं न निवसति। वृद्धदीनशरीरं पुरतः स्थाप्य, एतयोः विचिन्तनं कृत्वा, तत्र भक्तिः आगच्छति। यत्र भागवतकथा अस्ति, तत्र भक्तिः तस्य सहचर्यः च आगच्छन्ति; कथाश्रवणेन तद् त्रयं यौवनं प्राप्नोति। सूतः उवाच—एवं उक्त्वा ते कुमाराः नारदसहिताः शीघ्रं गङ्गातटं आगच्छन् भागवतामृतपानाय। यदा तटे आगच्छन्, तदा लोकत्रये—मानुषेषु, देवेषु, ब्रह्मलोकस्य च—महान् कोलाहलः उत्पन्नः। सर्वे भागवतामृतपानाय उत्सुकाः तत्र धावन्ति, तत्र वैष्णवाः प्रथमं आगच्छन्। भृगुः, वसिष्ठः, च्यवनः, गौतमः, मेधातिथिः, देवलः, देवरातः, रामः, गाधिपुत्रः, शाकलः, मृकण्डुपुत्रः, अत्रिः, पिप्पलादः च। योगेश्वराः—व्यासः, पराशरः, छायाशुकः, जाजलिः, जाह्नुः, अग्रगण्यः च—सर्वे मुनिसंघाः पुत्रैः, शिष्यैः, पत्निभिः सह, महानुरागपूर्णाः तत्र आगच्छन्। वेदान्ताः, वेदाः, मन्त्राः, तन्त्राः, तेषां मूर्तिरूपाः, दश सप्त पुराणानि, षड् शास्त्राणि च आगच्छन्। गङ्गाद्याः नद्यः, पुष्कराद्यः सरांसि, तीर्थानि, दिशः, दण्डकाद्याः वनानि च तत्र आगच्छन्। पर्वतानि, देवाः, गन्धर्वाः, दानवाः च आगच्छन्; तेषां गुरुत्वेन भृगुः तान् उपदिश्य आनयत्। नारदेन दीक्षिताः, उत्तमासनं दत्तम्, कुमाराः सर्वैः सम्मानिताः कृष्णे समाधिना उपविशन्। वैष्णवाः, विरक्ताः, संन्यासिनः, ब्रह्मचारिणः अग्रे स्थिताः, नारदः तेषां पुरतः स्थितः। एकस्मिन् भागे मुनिसंघाः, अन्यत्र देवाः, अन्यत्र वेदाः उपनिषदः, अन्यत्र तीर्थानि, अन्यत्र महिलाः च स्थिताः। जयध्वनिः, नमस्काररवः, शङ्खनिनादः च उद्भूतः; महती भूरि लाजपुष्पवृष्टिः अभवत्। दिव्ययानैः आरूढाः देवपतयः कल्पवृक्षपुष्पैः सर्वान् अभिवर्षन्। सूतः उवाच—एवं तेषु एकाग्रचित्तेषु कुमाराः नारदाय श्रीमद्भागवतस्य महिमानं स्पष्टं कथयन्। कुमाराः ऊचुः—अधुना शुकशास्त्रसम्भूतं यशः वर्णयामः, यस्य श्रवणमात्रेण मुक्तिः हस्तगतं भवति। श्रीभागवतकथा सर्वदा सेवनीयम्, सर्वदा सेवनीयम्; श्रवणमात्रेण हरिः हृदयमध्यम् आविशति। अयं शास्त्रं अष्टादशसहस्रश्लोकयुक्तं, द्वादशस्कन्धसम्पन्नम्; परिक्षित्-शुकसंवादरूपं भागवतं शृणु। प्रियः, संसारचक्रे जनः अज्ञानवशात् भ्रमति यावद् यावत् शुकशास्त्रस्य उपदेशः कणमपि न श्रुतः। बहुशास्त्रपुराणश्रवणस्य किम्? केवलं भागवतं मुक्तिदायकं गर्जति। यत्र गृहे भागवतकथा प्रतिदिनं भवति, तत् गृहम् तीर्थरूपं, तत्र वासिनां पापं नश्यति। सहस्राश्वमेधयज्ञस्य, शतवाजपेयस्य च पुण्यं अपि, शुकशास्त्रकथायाः षोडशांशं न प्राप्नोति। तपस्विनः, यावद् भागवतं न श्रुतं तावत् पापं देहे तिष्ठति। न गङ्गा, न गया, न काशी, न पुष्करम्, न प्रयागः शुकशास्त्रकथाफलस्य तुल्यं। प्रतिदिनं स्वमुखेन भागवतसम्भूतं अर्धश्लोकं वा, चतुर्थांशं वा, पठेत्, यदि परमं प्रयोजनं इच्छति। वेदाः, वेदमाता, पुरुषसूक्तम्, त्रिवेदः, भागवतं, द्वादशाक्षरमन्त्रः—द्वादशात्मा, प्रयागः, संवत्सररूपः कालः, ब्राह्मणाः, अग्निहोत्रम्, कामधेनुः, द्वादशी—तुलसी, वसन्तः, परमपुरुषः—विद्वांसः एतेषु भेदं न मन्यन्ते। यः भागवतशास्त्रं ज्ञानसमेतं दिवानिशं पठति, सः कोटिजन्यपापं नाशयति—नात्र संशयः। यः प्रतिदिनं अर्धश्लोकं वा, चतुर्थांशं वा पठति, सः राजसूयाश्वमेधयज्ञपुण्यम् प्राप्नोति। प्रतिदिनं भागवतपाठः, हरिस्मरणं, तुलसीपालनम्, गोसेवा—एते समाना इति।