नारदः उवाच—या दृष्टिः, या साक्षात् समस्तदुःखनाशिनी, या च परममङ्गलप्रदा संसारदुःखपीडितानां, या निर्मलैः कथाामृतरसास्वादनपरायणा, प्रेमप्रकाशनहेतवे गीयमाना, तस्याः अहं शरणं गतः। यदा बहुजन्मार्जितसौभाग्यप्रबोधेन कश्चन सत्सङ्गमवाप्नोति, तदा तस्य विज्ञानं समुत्पद्यते, यत् अज्ञानजनितमोहमदन्धकारं नुदति। श्रीमद्भागवतस्य माहात्म्यम्—तृतीयोऽध्यायः। श्रीमद्भागवतं सनकादिमुखात् श्रोतृभिः श्रुत्वा भक्तानां तृप्तिः जायते, ज्ञानवैराग्ययोः च पोषणं भवति। नारदः उवाच—शुकशिक्षोपशोभितं ज्ञानयज्ञं अहं करिष्यामि, भक्तिज्ञानवैराग्यप्रतिष्ठार्थं समाहितः। कत्र स्थलेऽयं यज्ञः कार्यः? इदं मे कथयतु। शुकशास्त्रस्य माहात्म्यं वेदविद्भिः वक्तव्यम्। केषु दिनेभ्यः श्रीमद्भागवतश्रवणं कार्यम्? कः विधिः तत्र आचर्यः? एतत् अपि मे वदतु। कुमाराः ऊचुः—शृणु नारद! त्वं विनीतः विवेकी च, तस्मात् वक्ष्यामः। गङ्गातटे आनन्दनाम्नि स्थले एकं देशं अस्ति। तत्र नानामुनिगणैः सेवितं, देवसिद्धैः उपासितं, नानावृक्षलताभिः शोभितं, नवमृदुसिकताच्छन्नं च तद्वनं। सुष्ठु रमणीयं विविक्तदेशं, सुवर्णपद्मगन्धयुक्तं, यत्र समीपवर्तिषु प्राणिषु द्वेषः न वर्तते। तत्र जरया कृशीकृतं शरीरं पुरतः स्थाप्य, द्वयं चिन्तयित्वा, भक्तिरेव आगच्छति। यत्र भागवतकथा प्रवर्तते, तत्रैव भक्तिर्भक्तिसहचारिण्यः च आगच्छन्ति; श्रवणमात्रेण तदत्रयं नवयौवनं लभते। सूतः उवाच—एवं उक्त्वा ते कुमाराः नारदेन सह शीघ्रं गङ्गातटं प्रति कथामृतपानाय ययुः। तत्र प्राप्तेभ्यः तेषु, लोकेषु, दिविषु, ब्रह्मलोकस्य च, महद्भ्रमः उत्पन्नः। श्रीभागवतमृतपानलोलुपाः सर्वे तत्र धावन्ति स्म; तत्र वैष्णवाः प्रथमं आगच्छन्। भृगुः, वसिष्ठः, च्यवनः, गौतमः, मेधातिथिः, देवलः, देवरातः, रामः, गाधिसुतः, शाकलः, मृकण्डुसुतः, अत्रिः, पिप्पलादः च। योगेश्वराः—व्यासः, पराशरः, छायाशुकः, जाजलिः, जाह्नुश्च, तेषां प्रमुखाः च—सर्वे स्वपुत्रशिष्यपत्नीभिः सह स्नेहपूर्णमनसः आगच्छन्। वेदान्ताः, वेदाः, मन्त्राः, तन्त्राः, तेषां मूर्तयः, दश सप्त च पुराणानि, षड्दर्शनानि अपि तत्र आगच्छन्। तत्र गङ्गाद्याः सरितः, पुष्कराद्याः सरः, पुण्यक्षेत्राणि, दिशः, दण्डकाद्यः वनानि च आगच्छन्। पर्वताः अपि तत्र आगच्छन्, देवाः, गन्धर्वाः, दानवाः च; किं तु तेषां गुरुत्वात् भृगुणा उपदिष्टाः, तेन सह आगमिताः। नारदेन दीक्षिताः, उत्तमासनं दत्तं, सर्वैः पूजिताः कुमाराः कृष्णे समाहिताः उपाविशत्। तत्र वैष्णवाः, विरक्ताः, त्यागिनः, ब्रह्मचारिणः अग्रे स्थिताः, नारदः अपि तेषां पुरतः स्थितः। एकस्मिन्स्थले मुनिगणाः, अन्यत्र देवगणाः, अन्यत्र वेदोपनिषदः, अन्यत्र पुण्यक्षेत्राणि, अन्यत्र स्त्रियः स्थिताः। जयशब्दाः, नमःशब्दाः, शङ्खध्वनयः च उत्पन्नाः; महत् लाजपुष्पवृष्टिः अभवत्। दिव्यानि विमानानि आरुह्य, बहवः देवश्रेष्ठाः कल्पवृक्षपुष्पैः सर्वान् अभ्यवर्षयन्। सूतः उवाच—एवं, तेषां अव्यग्रचित्तानां मध्ये, कुमाराः महात्मनं नारदं प्रति श्रीमद्भागवतस्य माहात्म्यं स्पष्टं कथयामासुः। कुमाराः ऊचुः—अद्य वयं शुकशास्त्रसमुत्पन्नं यशः वर्णयिष्यामः, यस्य श्रवणमात्रेण मोक्षः हस्तगतमिव भवति। श्रीमद्भागवतस्य कथा सदा सेव्या, सदा सेव्या; तस्य श्रवणमात्रेण हरिः हृदये निवसति। अष्टादशसहस्रश्लोकयुक्तं, द्वादशस्कन्धसंस्थितं, परीक्षित्शुकसंवादरूपं, एतद्भागवतं शृणु। प्रिय! संसारचक्रे जनः अज्ञानवशात् भ्रमति, यावत् शुकशास्त्रस्योपदेशः क्षणमपि कर्णयोः न प्रविशति। किम् अर्थः बहुषु शास्त्रेषु, पुराणेषु च, ये केवलं भ्रमं जनयन्ति? एकमेव शास्त्रं, भागवतं, मुक्तिदायकं घोषयति। यत्र गृहे भागवतकथा प्रतिदिनं प्रवर्तते, तत् एव तीर्थं, तत्र वासिनां पापक्षयः भवति। सहस्राश्वमेधस्यान्यश्च शतानि वाजपेयस्य, शुकशास्त्रकथायाः षोडशांशमपि न समं फलम्। हे तपस्विनः! यावत् भागवतं सम्यग् न श्रूयते, तावत् देहे पापानि तिष्ठन्ति। न गङ्गा, न गया, न काशी, न पुष्करं, न प्रयागः अपि शुकशास्त्रकथाफलस्य तुल्यं यथावत्। प्रतिदिनं स्वमुखेन अर्धश्लोकं वा, पादमेकं वा, भागवतसमुत्थं पठ, यदि परमं पदं इच्छसि। वेदाः, वेदमाता, पुरुषसूक्तं, त्रैविद्यं, भागवतं, द्वादशाक्षरमन्त्रः—द्वादशात्मा, प्रयागः, संवत्सररूपः कालः, ब्राह्मणाः, अग्निहोत्रं, कामधेनुः, द्वादशी—तुलसी, वसन्तऋतुः, परमपुरुषः—मनीषिभिः एतेषां कोऽपि भेदः न दृश्यते। यः भागवतशास्त्रं सम्यग् अहर्निशं पठति, स कोटिजन्मार्जितपापं नाशयति, नात्र संशयः। यः प्रतिदिनं अर्धश्लोकं वा, पादमेकं वा पठति, स राजसूयाश्वमेधयोः तुल्यं पुण्यं प्राप्नोति।