भगवतः श्रीकृष्णस्य आज्ञया गोपबालकाः तेषां भार्याणां समीपं गत्वा, सङ्कर्षणेन सह स्वयमपि आगमनं निवेद्य, ताः स्नेहयुक्ताः मनसा भक्तिपूर्वकं तिष्ठन्त्यः सन्तः, हर्षेण भोजनं दास्यन्तीति शंसितवन्तः। ततः ते गोपाः ब्राह्मणपत्नीः गृहे उपविष्टाः अलङ्कृताः दृष्ट्वा, ताः प्रणम्य, सादरं वाक्यमूचुः—"नमः भवत्यभ्यः। अस्माकं वचनं शृणुत। न दूरस्थे वयं कृष्णेन प्रेषिताः गाः चरयामः। सः रामेण च गोपैः सह दीर्घं मार्गं गत्वा अत्रागतः। सखा भूत्वा क्षुधितः अस्ति। तस्मै भोजनं दातव्यं।" अच्युतस्य आगमनं श्रुत्वा, याः सदा तं द्रष्टुम् उत्सुकाः, तस्य चरितेषु मनसा निमग्नाः, ताः सर्वाः स्त्रियः हर्षपूरिताः अभवन्। ताः चतुर्विधं श्रेष्ठं भोजनं पात्रीषु निधाय, प्रियं प्रति शीघ्रं जग्मुः, यथा सरितः समुद्रं प्रति धावन्ति। पतिभिः भ्रातृभिः बन्धुभिः पुत्रैश्च वार्यमाणाः अपि, ताः श्रीकृष्णे मनः स्थिरीकृत्य, दीर्घश्रुतोपदेशैः पोषिता, बहिः निर्गता भवन्ति। यमुनातटे तृणशोभिते आशोकलताभिः भूषिते निकुञ्जे, ताः तं दृष्ट्वा, गोपैः अग्रजेन च परिवृतं, विचरन्तं, चकासुः। तं स्यामलमिव जलदं, पीताम्बरधरं, वनमाल्यलसिता, शिखिपिच्छमण्डितं, नर्तकवेषधारिणं, स्कन्धे कमलं न्यस्तं, हस्ते कमलं परिभ्रमन्तं, कर्णे कुमुदं, कपोलयोः अलकावलिभिः शोभितं, प्रसन्नस्मितमुखं च दृष्ट्वा, तासां चित्तानि तस्य श्रवणप्रियकथासु लीनानि, तं नेत्रैः प्रविश्य, अन्तः चिरं परिष्वज्य, दुःखं यथेष्टं त्यक्तवन्त्यः। एवं सर्वाशां परित्यज्य, आत्मदर्शनकाङ्क्षया आगता, ताः आत्मद्रष्टा सर्वज्ञः स भगवान् सस्मितं वदनं ताः सम्बोधितवान्—"स्वागतम्, सुभगाः! उपविशन्तु। किं करवाणि? युष्माभिः अस्मद्-दर्शनकाङ्क्षया आगमनं युक्तमस्ति। ये हि मम प्रियात्मनः, हेतुरहितां अविच्छिन्नां भक्तिं कुर्वन्ति, ते एव आत्महितं जानन्ति। प्राणाः, बुद्धिः, मनः, आत्मा, भार्याः, पुत्राः, वित्तं च—एते सर्वे मम स्पर्शात् प्रियाः भवन्ति; कः अन्यः सत्यम् प्रियः स्यात्? अतः युष्माभ्यं यज्ञशालां प्रतिगच्छन्तु; पतयः गृहस्थाः स्वपत्नीभिः यज्ञं सम्पादयिष्यन्ति।" ताः ब्राह्मणपत्नीः ऊचुः—"मा एवं क्रूरं वद, भगवन्! स्वशास्त्रस्य वचनं त्वच्चरणयोः साधय। सर्वान् बान्धवान् परित्यज्य, तुलसीमण्डितपादरजः शिरसि धारयितुम् आगताः स्म। न हि पतयः, न पितरः, न पुत्राः, न भ्रातरः, न मित्राणि, न अन्यः कश्चन अस्मान् स्वीकुर्युः। अतः, शरणागतानां त्वच्चरणयोः अन्यः नास्ति; तस्मात् अस्मान् रक्ष।" भगवान् उवाच—"मास्तु पतयः, पितरः, भ्रातरः, पुत्राः वा अन्ये द्वेषं कुर्वन्तु; युष्मासु मयि संबन्धे स्थापितासु, लोकाः देवाः भूतानि च अपि पूजयन्ति। लोके जनानां देहसम्बन्धः न स्नेहार्थं न प्रीत्यर्थं; मयि मनः स्थाप्य, शीघ्रं माम् एव प्राप्स्यथ।" शुक उवाच—एवं भगवता उक्ताः, ब्राह्मणपत्नीः यज्ञशालां प्रत्युपययुः। तेषां पतयः, स्पर्धारहिताः, स्वपत्नीभिः यज्ञं समापितवन्तः। तत्र एका स्त्री, पत्युना निवारिता, हृदि भगवन्तं श्रवणेन परिष्वज्य, कर्मबन्धनं देहं परित्यज्य, मोक्षं प्राप्तवती। भगवान् गोविन्दः तेनैव अन्नेन गोपालान् चतुर्विधेन भोजनप्रकारेण तर्पितवान्, स्वयमपि अशीत्। एवं भगवान् मानुषं रूपं धृत्वा, स्वलीलया, गाः गोपान् गोपिकाश्च स्वसौन्दर्येन, वाक्यैः, कर्मभिश्च आनन्दितवान्। ततः, जगन्नाथयोः भार्याभिः कृतं निवेदनं स्मृत्वा, ब्राह्मणाः भगवतः मानुषवेषस्य उपहासात् अपराधं चिन्तयन्तः, खिद्यन्तः अभवन्। ताः स्वपत्नीषु श्रीकृष्णे दृढां भक्तिं दृष्ट्वा, स्वस्य तादृशी भक्तिरभावं ज्ञात्वा, आत्मनः निन्दां कृतवन्तः—"धिक् जन्म, त्रैविद्यं, व्रतानि, महापाठश्च, कुलं, क्रतुविद्यां च, यदि भगवतः अतिन्द्रियस्य वयम् अपसृत्य स्थिताः। नूनं भगवतः मायया योगिनामपि मोहः जायते; वयं हि पुरुषशिक्षकाः स्वहितं न जानिम।" "पश्यत एषां स्त्रीणां दृढां स्थितिम्, याः श्रीकृष्णस्य, जगद्गुरोः कृते, मृत्युबन्धनं गृहं च त्यक्तवन्त्यः। एता न द्विजत्वं, न आचार्यवासं, न तपः, न आत्मविचारं, न शौचं, न शुभक्रियाम् अपि। तथापि, वयं संस्काराद्युपेताः अपि, कृष्णे, योगेश्वराधिपतौ, न दृढां भक्तिं वहामः।" "सत्यं, स्वहिते मोहिता गृहकर्मव्यग्राश्च वयम्, तेन गोपिकावाक्यैः धर्ममार्गं स्मारिताः। अन्यथा, भगवतः आदेशवशाः वयं, तस्य समस्तवरदस्य, पूर्णकामस्य, मोक्षादिकं वरं किम् आवश्यकम्? एषा केवलं तस्य लीलाविलासः। लक्ष्मीः अपि केवलं तस्य पादस्पर्शमेकवारं प्रार्थयन्ती, सर्वान् परित्यज्य, तं पूजयति; तस्य दोषमोक्षकामना जनानां मोहकवचमात्रम्।" "देशः, कालः, वस्तूनि, मन्त्रम्, क्रियाः, ऋत्विजः, वह्नयः, देवताः, यजमानः, यज्ञः, धर्मश्च—एते सर्वे तस्मादेव जाताः। स एव विष्णुः, योगिनां स्वामी, यदुषु प्रादुरासीदिति श्रुतम्; तं वयं मोहिता न जानिम।" "धन्याः वयं, यः अस्माकं मध्ये तासां स्त्रीणां हृदि अचलां हरौ भक्तिं जातां पश्यामः। नमः ते, अच्युत, अमोघबुद्धे! तव मायया मोहिता वयं कर्मपथे विचरामः।" "सः आदिपुरुषः, स्वमायया मोहितानां, तत्त्वमजानतां, अपराधं क्षमते।" इति, स्वमपराधं चिन्तयन्तः, कृष्णं उपेक्षित्य अपि, अच्युतदर्शनकामाः अभवन्, यद्यपि कंसात् बिभ्युः।" "यदि ग्रहाः सुखदुःखयोः कारणम्, आत्मनः किम्? आत्मा हि अजातः। मनीषिणः वदन्ति, ग्रहाः ग्रहान् एव बाधन्ते; अतः पुरुषेण कस्य कोपः कर्तव्यः?" इति। एवं श्रीमद्भागवतपुराणे ब्राह्मणपत्नीभिः भगवद्भक्तेः अद्भुतं चरितं प्रकाशितम्।