एतत् श्रीमद्भागवतं पुराणं मुनिभिः सत्सङ्गतं ज्ञानवैराग्यभक्तिसंस्थापनाय प्रकटितम्। यः वेदान् वेदान्तांश्च स्नात्वा गीताग्रन्थकर्तापि सन् दुःखेन संतप्तः स्वयं व्यासः अज्ञानसागरे मोहितः अभवत्। ततः त्वया पूर्वं चतसृषु श्लोकाः उक्ताः; ताः श्रुत्वा बादरायणः तत्क्षणमेव शोकात् विमुक्तः। अतः किमर्थं भवतः विस्मयकारणं यदिदं पृच्छसि? श्रीमद्भागवतं श्रोतव्यम्, यः शोकमोहौ नाशयति। नारद उवाच—सा दृष्टिः या साक्षात् अशुभं नाशयति, संसारदुःखपीडितानां परमं श्रेयः ददाति, शुद्धैः गीयमानकथामृतरसैकनिष्ठा, प्रेमप्रकाशनाय मयाऽऽश्रिता। यदा जन्मजन्मान्तरसञ्चितपुण्यसमुदयेन साधुसङ्गः लभ्यते, तदा विवेकः जायते, यः अज्ञानमदन्धकारं नाशयति। इदानीं श्रीमद्भागवतमाहात्म्यं प्रवक्ष्यामः—तृतीयोऽध्यायः। सनकादिमुखैः श्रीमद्भागवतश्रवणेन भक्तस्य तृप्तिः जायते, ज्ञानवैराग्ययोः पुष्टिः च। नारदः उवाच—शुकशिक्षाप्रकाशितं ज्ञानयज्ञानं करिष्ये, भक्तिज्ञानवैराग्यस्थापनाय यत्नेन। कुत्रैतत् यज्ञं कर्तव्यमिति वक्तुमर्हसि; शुकशास्त्रमाहात्म्यं वेदविद्भिः वक्तव्यम्। कियत् दिने भागवतश्रवणं कार्यं? कः विधिः तत्र? तदपि वक्तुमर्हसि। कुमाराः ऊचुः—शृणु, नारद, वयं वक्ष्यामः। गङ्गातटे आनन्दनाम्नि स्थले अस्ति, यत्र विविधमुनिगणाः, देवाः, सिद्धाश्च संचरन्ति, नानावृक्षलताभिः शोभितम्, नवमृदुलरेणुकाच्छन्नम्। तत्र स्वर्णकुमुदगन्धयुक्तं रमणीयं एकान्तस्थानम्, यत्र समीपवासिनां हृदये द्वेषो न निवसति। जरया क्लिष्टं देहम् अग्रे स्थाप्य, एतयोः विचारणया, तत्र भक्ति आगमिष्यति। यत्र भागवतप्रवचनम् अस्ति, तत्रैव भक्ति तदनुचर्यः च आगच्छन्ति; श्रवणस्य शब्दात् तत्त्रयं नवयौवनं लभते। सूतः उवाच—एवं वदन्तः ते कुमाराः नारदेन सह शीघ्रं गङ्गातटं समुपेत्य भागवतश्रवणरसास्वादनाय उपविविशुः। तत्र सम्प्राप्तेषु तेषु, मर्त्यलोके, देवलोके, ब्रह्मलोके च महद्भूतम् अभवत्। सर्वे जनाः श्रीभागवतमृतपानलालसा तत्र धावन्तः, वैष्णवाः तु प्रथमं आगच्छन्। भृगुः, वसिष्ठः, च्यवनः, गौतमः, मेधातिथिः, देवलः, देवरातः, रामः, गाधिसुतः, शाकलः, मृकण्डुसुतः, अत्रिः, पिप्पलादः च। योगिश्रेष्ठाः व्यासः, पराशरः, छायाशुकः, जाजलिः, जह्नुः, तेषां प्रमुखाः—एते सर्वे मुनिगणाः पुत्रैः शिष्यैः स्त्रीभिः च सह, महाप्रीत्या आगताः। वेदान्ताः, वेदाः, मन्त्राः, तन्त्राणि, सशरीररूपेण, दश सप्त च पुराणानि, षड्शास्त्राणि च आगच्छन्। तत्र गङ्गाद्याः नद्यः, पुष्कराद्यः सरांसि, क्षेत्राणि, दिशः, दण्डकाद्याः वनानि च आगच्छन्। पर्वतानि च, देवाः, गन्धर्वाः, दानवाश्च, तेषां गुरुत्वात् भृगुणा उपदिष्टाः आगमिताः। नारदेन दीक्षिताः, उत्तमासनं दत्त्वा, कुमाराः सर्वैः पूजिताः कृष्णस्मरणे लीनाः उपविविशुः। वैष्णवाः, विरक्ताः, त्यागिनः, ब्रह्मचारिणः अग्रे स्थिताः, नारदः तेषां पुरतः अवस्थितः। एकोद्भवे मुनिगणाः, अन्यत्र देवगणाः, अन्यत्र वेदोपनिषदः, अन्यत्र क्षेत्राणि, अन्यत्र स्त्रियः। जयशब्दाः, नमस्कारध्वनयः, शङ्खनिनादः च अभवत्; महद्भूरिर्यवपुष्पवृष्टिः अभवत्। विमानारूढाः देवश्रेष्ठाः कल्पवृक्षसंपुष्पैः सर्वान् सम्प्रस्थितान् अभ्यवर्षयन्। सूतः उवाच—एवं तेषां समाधिसंयुक्तचित्तानां मध्ये, कुमाराः श्रीमद्भागवतस्य माहात्म्यं नारदाय महात्मने सुस्पष्टं न्यवेदयन्। कुमाराः ऊचुः—अधुना वयं शुकशास्त्रसमुत्थं यशः वर्णयिष्यामः, यत्सम्यग् श्रवणमात्रेणैव मोक्षः करस्थं भवति। श्रीमद्भागवतस्य कथा सदा सेव्या, सदा सेव्या; तस्य श्रवणमात्रेण हरिः हृदये निवसति। एषः शास्त्रः अष्टादशसहस्रश्लोकसम्पन्नः, द्वादशस्कन्धात्मकः, परीक्षित्शुकसंवादरूपः—इदं भागवतं शृणु। हे प्रिय, संसारचक्रे मनुष्यः अज्ञानवशात् भ्रमति, यावत् शुकशास्त्रवचनं कणमपि श्रोत्रे न प्रविशति। किम् अन्यशास्त्रपुराणश्रवणेन, यत् केवलं मोहाय भवति? एकमेव भागवतं मुक्तिदायकं गर्जति। यत्र गृहे भागवतस्य नित्यं प्रवचनं भवति, तत् क्षेत्रं तत्र वासिनां पापनाशनम्। सहस्राश्वमेधयज्ञस्य, शतवाजपेयस्य च पुण्यं, शुकशास्त्रकथायाः षोडशांशेनापि तुल्यं न भवति। हे तपस्विनः, यावत् भागवतं सम्यक् न श्रूयते, तावत् देहे पापानि तिष्ठन्ति। न गङ्गा, न गया, न काशी, न पुष्करं, न प्रयागः अपि शुकशास्त्रकथाफलं समं दातुं शक्नुवन्ति। स्वमुखेन प्रतिदिनं अर्धश्लोकं, पादमपि वा, भागवतसम्भूतं पठ, यदि परं पुरुषार्थं इच्छसि। वेदाः, वेदमाता, पुरुषसूक्तं, त्रयी, भागवतं, द्वादशाक्षरमन्त्रः—इत्येतानि श्रेयांसि। एवं श्रीमद्भागवतस्य माहात्म्यं, तस्य श्रवणस्य, प्रवचनस्य च महिमानं, कुमारैः नारदाय सम्यगुक्तम्।