यथा मूलात् प्रारभ्य अग्रपर्यन्तं स्थितः स्वादुः रसः पृथक्कृत्य एव न दृश्यते न वा उपभुज्यते, एवं फलस्य अपि पृथक् स्थितस्य सर्वत्र रमणीयता दृश्यते। यथा क्षीरे सन्निहितं घृतं तावत् नास्वाद्यते यावत् तद् पृथक्कृतं न भवति, पृथक् कृतं तु तद् पयःसम्भवम् अमृतं देवानां सुखं वर्धयति। यथा इक्षुणाम् मध्ये अन्ते च सन्निहितः शर्करारसः पृथक् कृतः एव मधुरः भवति, एवं भागवतकथायाः अपि स्वरूपम् अस्ति। एषः भागवतः पुराणः, येन भक्तिः ज्ञानं वैराग्यं च प्रतिष्ठाप्यते, मुनिभिः पूजितः प्रकटितः। यः वेदवेदान्तस्नातः गीतायाः अपि कर्ता, सोऽपि व्यासः शोकदुःखाभिभूतः मोहसागरे मग्नः अभवत्। ततः त्वया पूर्वं चतुर्विधया भागवतवाक्येन उक्ते, तस्य श्रवणमात्रेण बадарायणः दुःखात् मुक्तः अभवत्। तस्मात् किं ते विस्मयस्य कारणम्, यद् एतत् पृच्छसि? श्रीमद्भागवतशास्त्रम् एव श्रोतव्यम्, यत् दुःखशोकनाशनम् अस्ति। नारदः उवाच— या सा दृष्टिः, या अशुभनाशिनी, संसारदुःखार्तानां परमकल्याणप्रदा, या विशुद्धैः गीयमानानां कथामृतरसेन एकतया स्निह्यति, तस्यां प्रीत्यर्थं अहम् आश्रयम् आगतः। यदा बहुजन्मार्जितसौभाग्यसमुच्चयात् सत्सङ्गतिः लभ्यते, तदा विवेकः जायते, यः अज्ञानदर्पान्धकारं नाशयति। श्रीमद्भागवतस्य माहात्म्यम्— तृतीयोऽध्यायः। सुतः कथयति— श्रीमद्भागवतस्य श्रवणेन सनकादिमुखात् भक्तजनः तृप्तिं प्राप्नोति, ज्ञानं वैराग्यं च पुष्यन्ति। नारदः उवाच— शुकशिक्षया शोभितं ज्ञानयज्ञं भक्तिज्ञानवैराग्यस्थापनार्थं समाहृत्य अहं करिष्यामि। कुत्र अस्य यज्ञस्य आचरणं कर्तव्यम्? शुकशास्त्रस्य माहात्म्यं वेदविद्भिः कथनीयम्। कति दिनेषु श्रीमद्भागवतस्य श्रवणं कर्तव्यम्? तत्र का प्रक्रिया? एतत् सर्वं मे कथय। कुमाराः ऊचुः— शृणु, नारद, वयं ते निवेदयामः। गङ्गातटे आनन्दनामकं स्थानम् अस्ति। तत्र विविधमुनिगणैः सेव्यमानं, देवसिद्धसंघैः उपास्यमानं, नानावृक्षलतान्वितं, नूतनमृदुकर्दमाच्छन्नं तद् स्थलम् अस्ति। तत् रम्यं रहस्यम् सुवर्णपद्मगन्धिसुगन्धि, तत्र समीपे जीवेषु द्वेषभावः नास्ति। तत्र वृद्धक्लिष्टदेहं पुरतः स्थाप्य, तयोः विचार्य, भक्तिः तत्र आगमिष्यति। यत्र भागवतकथायाः प्रवाहः अस्ति, तत्र भक्तिः तदनुग्रहश्च आगच्छतः; कथा-श्रवणेन तद् त्रितयं नूतनत्वं प्राप्नोति। सूतः उवाच— एवं उक्त्वा ते कुमाराः नारदेन सह शीघ्रं गङ्गातटम् आगच्छन्, भागवतकथारसपानाय। तेषां तटं प्राप्तवतां, तदा भूतले, दिवि, ब्रह्मलोकादिषु च महान् कोलाहलः अभवत्। श्रीभागवतमृतपानलालसैः सर्वैः तत्र धावितम्, तत्र च वैष्णवाः अग्रतः आगच्छन्। भृगुः, वसिष्ठः, च्यवनः, गौतमः, मेधातिथिः, देवलः, देवरातः, रामः, गाधिपुत्रः, शाकलः, मृकण्डुपुत्रः, अत्रिः, पिप्पलादः— योगाचार्याः, व्यासः, पराशरः, छायाशुकः, जाजलिः, जाह्नुः, तेषां मध्ये श्रेष्ठः—एते सर्वे मुनिगणाः पुत्रैः शिष्यैः पत्निभिः च सह स्नेहपूरिताः आगमन्। वेदान्ताः, वेदाः, मन्त्राः, तन्त्राणि, तेषां मूर्तयः, दश सप्त च पुराणानि, षड्दर्शनानि अपि तत्र आगच्छन्। तत्र गङ्गाद्याः नद्यः, पुष्कराद्यः सरितः, पुण्यक्षेत्राणि, दिशः, दण्डकाद्याः वनानि च आगमन्। गिरयः च अन्ये च तत्र आगच्छन्, देवाः, गन्धर्वाः, दानवाः च; तेषां भारात् भृगुणा उपदिष्टाः अनयन्। नारदेन दीक्षिताः, उत्तमासनं दत्तम्, कुमाराः सर्वैः सत्कृताः कृष्णे मनसा लीनाः आसन्। वैष्णवाः, विरक्ताः, त्यागिनः, ब्रह्मचारिणः च अग्रे स्थिताः; नारदः तेषां पुरतः स्थितः। एकस्मिन्भागे मुनिगणाः, अन्यत्र सुरगणाः, अन्यत्र वेदोपनिषदः, अन्यत्र पुण्यक्षेत्राणि, अन्यत्र स्त्रियः आसन्। जयशब्दाः, नमःशब्दाः, शङ्खध्वनयः च अभवन्; लाजपुष्पवृष्टिः अपि महान् अभवत्। विमानैः आरुह्य, देवश्रेष्ठाः सर्वान् कल्पवृक्षपुष्पैः अभिवर्षयन्। सूतः उवाच— एवं तेषु एकाग्रचित्तेषु, तैः श्रीमद्भागवतस्य माहात्म्यं महात्मने नारदाय स्पष्टं कथितम्। कुमाराः ऊचुः— अधुना वयं शुकशास्त्रसमुत्थं यशो वर्णयिष्यामः, यस्य श्रवणमात्रेण मुक्ति हस्तगता भवति। श्रीभागवतकथा सदा सेव्या, सदा सेव्या; तस्य श्रवणमात्रेण हरिः हृदयमध्यम् आविशति। एतत् शास्त्रं अष्टादशसहस्रश्लोकयुक्तम्, द्वादशस्कन्धविभक्तम्; एषा परीक्षित्-शुकसंवादरूपा भागवताख्या कथा, शृणु। संसारे, यावत् किञ्चिदपि शुकशास्त्रस्य उपदेशः कर्णयोः न प्रविशति, तावत् जनः अज्ञानवशात् भ्रमति। किं बहूनां शास्त्रपुराणानां श्रवणेन, यैः केवलं भ्रम एव जायते? एकं भागवतं मुक्तिदायकं गर्जति। यत्र गृहे भागवतकथा नित्यं प्रवर्तते, तत् गृहम् एव तीर्थरूपं, तस्य वासिनां पापं नश्यति। सहस्रं अश्वमेधानां, शतम् वाजपेयस्य, नाप्नोति षोडशांशमपि शुकशास्त्रकथायाः पुण्यस्य। हे तपस्विनः, यावत् भागवतं सम्यक् न श्रूयते, तावत् अस्मिन्शरीरे पापानि तिष्ठन्ति।