श्रुत्वा श्रीमद्भागवतस्य पाठनं, तस्य विषये ज्ञानमुत्पद्यते; तत्र यथावर्णितेषु कथासु, वेदानां सर्वश्लोके सर्वपदे चार्थः सन्निहितः। तस्मात्, हे अनघदर्शिन्, कृपया अस्य संशयस्य छेदनं कुरु; विलम्बो न कर्तव्यः, त्वं हि शरणागतवत्सलः। कुमाराः ऊचुः—वेदोपनिषदां सारात् भागवतकथा प्रवर्तिता; अतः सा स्वफलरूपेण विशिष्टा, परमोत्कृष्टा च विराजते। यथा मूलादारभ्य अग्रपर्यन्तं रसनां पृथक् कृत्वा एव स्वाद्यते, तथा पूर्णरूपेण पृथक्कृते फले सर्वत्रानन्दः जायते। यथा पयःस्थं घृतं पृथक्कृत्य एव स्वाद्यते, तथा गोसम्भूतं तत् देवतानां सुखवर्धनं भवति। यथा इक्षुषु मध्ये अन्ते च सिता व्याप्य अस्ति, पृथक्कृत्य तु सा मधुरा भवति; एवं भागवतकथापि। एष भागवताख्यः पुराणः, विप्रैः पूजितः, भक्तिज्ञानवैराग्यस्थापनार्थं प्रकाशितः। यः वेदवेदान्तस्नातः गीताग्रन्थकर्ता च, सापि विषादवशेन व्यासः मोहसागरे निमग्नः अभवत्। ततः त्वया पूर्वं चतुष्श्लोकी कथा उक्ता; ताः श्रुत्वा बाढरायणः तत्क्षणमेव क्लेशात् विमुक्तः अभवत्। तस्मात्, किं कारणं ते विस्मयस्य, यत् त्वं एतत् पृच्छसि? श्रीमद्भागवतं श्रोतव्यम्, दुःखशोकनाशनम्। नारदः उवाच—या दृष्टिः अशुभनाशिनी, संसारदुःखपीडितानां परममङ्गलप्रदा, शुद्धैः गीतकथारसास्वादनैकचित्तानां प्रेमाविर्भावाय या, तस्यां अहम् आश्रयं प्रपन्नः। यदा बहुजन्मार्जितसौभाग्यसमुच्चयेन सत्सङ्गः लभ्यते, तदा विवेकः उदेति, यो मोहाभिमानतमोऽज्ञाननिमित्तं नाशयति। इदानीं श्रीमद्भागवतस्य माहात्म्यं—तृतीयोऽध्यायः। संकादिकमुखात् श्रीभागवतश्रवणेन भक्तः तृप्तिम् आप्नोति, ज्ञानवैराग्ये च पुष्टिं लभते। नारदः उवाच—शुकशिक्षाप्रभया यज्ञानुष्ठानरूपं ज्ञानयज्ञं करिष्यामि, भक्तिज्ञानवैराग्यस्थापनाय। कुत्र अत्र यज्ञः कर्तव्यः? शुकग्रन्थस्य माहात्म्यं वेदविद्भिः वक्तव्यम्। केषु दिनेभ्यः भागवतश्रवणं कर्तव्यम्? कः विधिः तत्र? एतत् ब्रूहि। कुमाराः ऊचुः—शृणु नारद, वयं वक्ष्यामः—गङ्गातटे आनन्दाख्यं स्थानं विद्यते। तत्र विविधमुनिगणैः सेवितं, देवसिद्धसमावृतं, नानावृक्षलताभिः शोभितं, नवमृदुलवालुकाच्छन्नं च। रम्यं, एकान्तं, सुवर्णपद्मगन्धिसुगन्धि, तत्र समीपवर्तिषु प्राणिषु द्वेषो नास्ति। जरणापीडितं कलेवरं पुरतः स्थाप्य, तयोः विचारणेन, तत्र भक्ति: आगमिष्यति। यत्र भागवतकथाप्रवृत्तिः, तत्रैव भक्ति: तदनु सहचर्यः आगच्छन्ति; श्रवणमात्रेण तद्वर्गः यौवनं प्राप्नोति। सूतः उवाच—एवं वदन्तः कुमाराः नारदेन सह शीघ्रमेव गङ्गातटं जग्मुः कथा-पानाय। तत्र प्राप्तेभ्यः, मर्त्यलोके, देवलोके, ब्रह्मलोके च महाकोलाहलः अभवत्। श्रीभागवतरसास्वादनकाङ्क्षया सर्वेऽपि तत्र धावन्तः, वैष्णवाः पूर्वं आगच्छन्। भृगु, वसिष्ठ, च्यवन, गौतम, मेधातिथि, देवल, देवरात, राम, गाधिसुत, शाकल, मृकण्डुसुत, अत्रि, पिप्पलादश्च। योगविदः व्यासः, पराशरः, छायाशुक, जाजलि, जह्नु, तेषां प्रमुखाः सर्वे ऋषयः पुत्रैः, शिष्यैः, भार्याभिः सहिताः प्रेम्णा आगताः। वेदान्ताः, वेदाः, मन्त्राः, तन्त्राणि, तेषां मूर्तयः, दश सप्त च पुराणानि, षड्विद्याः अपि तत्र आगच्छन्। तत्र गङ्गाद्याः नद्यः, पुष्कराद्यः सरांसि, तीर्थानि, दिशः, दण्डकाद्यः काननानि च आगच्छन्। पर्वतानि च, देवाः, गन्धर्वाः, दानवाः च तत्र आगताः; किन्तु तेषां गुरुत्वात् भृगुणा उपदिश्य आगमिताः। नारदेन दीक्षिताः, उत्तमासनं दत्त्वा कुमाराः सर्वैः पूजिताः कृष्णे समाधिं कृत्वा उपविशत्। वैष्णवाः, विरक्ताः, त्यागिनः, ब्रह्मचारिणः अग्रे स्थिताः; नारदः पुरतः स्थितः। अन्यत्र मुनिगणाः, अन्यत्र देवगणाः, अन्यत्र वेदोपनिषदः, अन्यत्र तीर्थानि, अन्यत्र स्त्रियः। जयध्वनिः, नमस्कारशब्दः, शङ्खनिनादः च अभवत्; लाजपुष्पवृष्टिः महती समजायत। विमानैः आरुह्य देववर्याः कल्पद्रुमपुष्पैः सर्वान् सम्पूजयन्। सूतः उवाच—एवं तेषां एकचित्तानां मध्ये, कुमाराः महात्मनं नारदाय श्रीमद्भागवतस्य माहात्म्यं स्पष्टम् अवदन्। कुमाराः ऊचुः—अद्य वयं शुकग्रन्थसमुत्पन्नं यशः कथयिष्यामः; यस्य श्रवणमात्रेण मुक्ति: हस्तगतैव। श्रीभागवतकथा नित्यं सेव्या, नित्यं सेव्या; श्रवणमात्रेण हरिः हृदये प्रतिष्ठां लभते। अष्टादशसहस्रश्लोकमयं, द्वादशस्कन्धसमाहितम्, परिक्षित्शुकसंवादरूपं भागवतं शृणु। संसारचक्रे, यावत् शुकग्रन्थोपदेशः कणमात्रमपि कर्णयोः न प्रविशति, तावत् जनः अज्ञानवशात् भ्रमति। किं बहुषु शास्त्रेषु पुराणेषु वा श्रवणेन, ये केवलं भ्रमं जनयन्ति? एकमेव ग्रन्थः भागवतं मुक्तिदायकतया गर्जति।