उत्तरा-पुत्रः पञ्च अधर्मस्य स्थानानि कलये दत्तवान्, तस्य आज्ञया सः तत्र निवसति स्म। तस्मात्, यः शुभं इच्छति, सः तानि स्थानानि कदापि न सेवनीयानि; विशेषतः धर्मनिष्ठः, राजा, जनाधिपः, वा शिक्षकः। सः धर्माय तृतीयं पादं—तपः, शौचं, दया—नष्टं वृषभाय पुनः दत्तवान्, तं सान्त्वयन्, भूमिं च समृद्धां कृतवान्। सः अधुना राजसिंहासनं आसीनः, यथा तस्य पितामहः वनवासाय इच्छन् तस्मै समर्पितवान्। सः राजर्षिः, कौरेव तेजसा दीप्तिमान्, हास्तिनापुरे प्रतिष्ठितः, कीर्तिमान्, स्वराज्यं धारयति। अभिमन्यु-पुत्रस्य शक्तिः तावती, यत् सः भूमिं रक्षन्, सर्वे यज्ञे प्रवृत्ताः। सः नृपः, दिव्यरथस्थः सूर्यवत् प्रकाशमानः, सर्वं दुःखं त्यक्त्वा, इन्द्रेण सह सुखं अनुभवति। ब्राह्मणः यदि कष्टे स्थितः, तदा व्यापारं वा विक्रयं वा शस्त्रं वा जीविकाय उपयुञ्जीत, किन्तु श्वपच-वृत्तिं कदापि न सेवेत। क्षत्रियः आपदि वैश्य-वृत्तिं वा मृगयां वा ब्राह्मण-वृत्तिं उपयुञ्जीत, श्वपच-वृत्तिं न। वैश्यः शूद्र-वृत्तिं, शूद्रः कुसिद-वृत्तिं उपयुञ्जीत; दुःखात् मुक्तः, निन्दनीयां वृत्तिं न सेवेत। वेदाध्ययनं, पितृ-देव-तर्पणं, दानं, यथाशक्ति भोजनं—एतेन देवर्षिपितृभूतैः, मम रूपैः, प्रतिदिनं पूजनं कुर्यात्। यद् यद् धनं यथासम्भवम्, न्यायेन, अनवमन्य, तेन पाल्यजनान् यज्यादि च कुर्यात्। गृहस्थोऽपि, बन्धुषु न आसक्तः, न प्रमत्तः; धीरः, अनित्यं वस्तु दृष्ट्वा, अप्राप्तमपि गतवत् पश्यति। पुत्रदारमित्राणां संगमः यात्रीणां संगमवत्; ते शरीरात् स्वप्नवत् वियन्ति। एवं विचारयन्, मुक्तः जनः अतिथिवत् गृहेषु वसति, न बन्धः, न ममतायुक्तः, न अहंकारयुक्तः। भक्त्या, मम कृते, गृहकार्याणि विधाय, गृहस्थः, वनवासः, वा पुत्रवत्सः, संन्यासं वा कुर्यात्। यः गृहासक्तः, पुत्रधनकामनया पीडितः, स्त्रीषु मोहितः, दीनचेताः, मोहग्रस्तः, सः 'मम' 'अहं' इति बन्धनं प्राप्नोति। "मम वृद्धौ माता पिता, पत्नी, बालपुत्रपुत्रिकाः—मम विना दुःखिताः, कथं जीविष्यन्ति?"—एवं गृहासक्तः, मोहितः, असन्तुष्टः, तान् चिन्तयन्, मृत्यौ घोरं तमः प्राप्नोति। सूतः उवाच—यः अश्वत्थामनः अस्त्रेण दग्धः, किन्तु मातृगर्भे न हतः, अद्भुतकर्मणा श्रीकृष्णेन रक्षितः। यः तक्षकस्य विषेण, ब्राह्मणक्रोधात् उत्पन्नेन, जीवितं संकटे स्थितः, मृत्युतापे न मोहितः, तस्य मनः भगवति समर्पितम्। सर्वासक्तिं त्यक्त्वा, अजितावस्थां विज्ञाय, व्यासशिष्यः गङ्गायां शरीरं त्यक्तवान्। ये भगवतः कीर्तिमृतं पिबन्ति, तेषां मृत्युकाले अपि मोहः न भवति, तस्य पदकमलं स्मरन्ति। यावत् अभिमन्युपुत्रः पृथिवीं पालयति, तावत् कलिः सर्वत्र स्थितः अपि, विजयं न प्राप्नोति। यदा भगवान् पृथिवीं त्यक्तवान्, तदा काले कलिः अधर्ममूलः अनुगतः। सम्राट् कलिं न द्वेष्टि, यथा मधुकरी पुष्पेषु सारं गृह्णाति; तस्य शीघ्रं शुभफलम्, अन्येषां न। कलिः दुर्बलानां प्रति साहसिकः, बलवानां प्रति भीतः; धीराणां, निर्भयानां, किं करिष्यति? प्रमत्तेषु, मृगः इव मनुष्यानां मध्ये विचरति। अहं भवतः पारीक्षितस्य पावनं चरितं, वासुदेवकथायुक्तं, यथापृष्टं वर्णितवान्। भगवतः यः यः चरितं, गुणकर्मनिष्ठं, तं ये जीवनं इच्छन्ति, सेवनीयम्। ऋषयः ऊचुः—सूत! त्वं दीर्घायुष्मान्, शुद्धकीर्तियुक्तः भूयाः, यः मर्त्येभ्यः कृष्णकृतामृतं कथयसि। अस्माकं मनः मोहग्रस्ते अस्मिन अनिश्चिते लोके, गोविन्दपदकमलमधु मदिरां पातयति। भगवत्सङ्गस्य एकक्षणं स्वर्गं वा मोक्षं नापि, अन्यानि मर्त्यलाभानि किम्? भगवतः गुणकथामृतं शृण्वन् कः तृप्तः? योगेश्वराः ब्रह्मजन्मनः अग्रगण्याः अपि, गुणातीतस्य गुणानां अन्तं न प्राप्नुवन्ति। अतः, त्वं भगवतः शुद्धं पुण्यं चरितं, श्रवणोत्सुकानां, कथय। पारीक्षितः, भक्तशिरोमणिः, मुक्त्याय दृढबुद्धिः, गरुडध्वजपादं व्यासपुत्रस्य ज्ञानात् प्राप्तवान्। अतः, तद् परममंगलं, अद्भुतं, योगयुक्तं, स्पष्टार्थं, भगवत्कृतयुक्तं, पारीक्षितभक्तानां प्रियं, कथय। सूतः उवाच—अद्य वयं, नीचवंशोद्भवाः अपि, वृद्धानां अनुकरणेन धन्याः अभवाम। महात्मनां वचनसङ्गः शीघ्रं कुलदोषं चित्तक्लेशं च नयति। भगवत्प्रशंसकस्य, महात्मनां शरणस्य, किं अधिकं? अनन्तशक्तिः अनन्तगुणः भगवन् अनन्तः कथ्यते। यद् पूर्वं उक्तम्, तेन भगवतः अतिशयगुणाः, तस्य चरणरेणुं सर्वत्यागिनः अपि वाञ्छन्ति, सः स्वयं तादृशं पूजनं न इच्छति। ब्रह्मणा अर्पितं चरणनखोद्भूतं जलं जगत् शुद्धयति; यः मुकुन्दपदं इच्छति, सः कः न शुद्धः स्यात्?