ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਪਿ ਦੇਵਰ੍षਿਣਾऽऽਦਿष੍ਟਃ ਸ ਕਾਲੋऽਯਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ । ਯਦਾऽऽਤ੍ਮਨੋऽਙ੍‌ਗਮਾਕ੍ਰੀਡਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਉਤ੍ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ਤਿ

ਕੀ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੀ ਲੀਲਾ ਮੁਕਾਉਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ?

ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨਃ ਸਮ੍ਪਦੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਦਾਰਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਕੁਲਂ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਆਸਨ੍ ਸਪਤ੍‍ਨਵਿਜਯੋ ਲੋਕਾਸ਼੍ਚ ਯਦਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍

ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਧਨ, ਰਾਜ, ਪਤਨੀਆਂ, ਜਾਨ, ਪਰਿਵਾਰ, ਪ੍ਰਜਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਈ।

ਪਸ਼੍ਯੋਤ੍ਪਾਤਾਨ੍ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ ਭੌਮਾਨ੍ ਸਦੈਹਿਕਾਨ੍ । ਦਾਰੁਣਾਨ੍ਸ਼ਂਸਤੋऽਦੂਰਾਦ੍ ਭਯਂ ਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਮੋਹਨਮ੍

ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਇਹ ਅਸਮਾਨੀ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਰੀਰਕ ਭਿਆਨਕ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਡਰ ਤੇ ਉਲਝਣ ਨਾਲ ਭਰ ਰਹੇ ਹਨ।

ਊਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਿਬਾਹਵੋ ਮਹ੍ਯਂ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤ੍ਯਙ੍‌ਗ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਵੇਪਥੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਹृਦਯੇ ਆਰਾਤ੍ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿਪ੍ਰਿਯਮ੍

ਮੇਰੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਦਿਲ ਵੀ ਡੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਘਟਨਾ ਨੇੜੇ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।

ਸ਼ਿਵੈषੋਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਆਦਿਤ੍ਯਂ ਅਭਿਰੌਤਿ ਅਨਲਾਨਨਾ । ਮਾਮਙ੍‌ਗ ਸਾਰਮੇਯੋऽਯਂ ਅਭਿਰੇਭਤ੍ਯਭੀਰੁਵਤ੍

ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ ਗੀਦੜਣ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਰੌਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਕੁੱਤਾ ਵੀ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਿਹਾ ਮੇਰੇ ਵਲ ਰੌਂਦ ਪਿਆ ਹੈ।

ਸ਼ਸ੍ਤਾਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਮਾਂ ਸਵ੍ਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪਸ਼ਵੋऽਪਰੇ । ਵਾਹਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ ਰੁਦਤੋ ਮਮ

ਕੁਝ ਜਾਨਵਰ ਮੇਰੇ ਖੱਬੇ ਤੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹਨ। ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਣਦੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਮृਤ੍ਯੁਦੂਤਃ ਕਪੋਤੋऽਯਂ ਉਲੂਕਃ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ ਮਨਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਲੂਕਸ਼੍ਚ ਕੁਹ੍ਵਾਨੈਃ ਅਨਿਦ੍ਰੌ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮਿਚ੍ਛਤਃ

ਇਹ ਕਬੂਤਰ ਮੌਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ੀ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਲੂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਡੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਤਾਂ ਵਾਲਾ ਉਲੂ ਵੀ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੁੱਤ ਨਾ ਆਉਣ ਤੇ ਸੁੰਨਪਨ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਧੂਮ੍ਰਾ ਦਿਸ਼ਃ ਪਰਿਧਯਃ ਕਮ੍ਪਤੇ ਭੂਃ ਸਹਾਦ੍ਰਿਭਿਃ । ਨਿਰ੍ਘਾਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਂਸ੍ਤਾਤ ਸਾਕਂ ਚ ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍‍ਨੁਭਿਃ

ਚੌਫੇਰੇ ਧੂੰਆਂ ਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜ ਕੰਬ ਰਹੇ ਹਨ। ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਵੱਡੇ ਗੜਗੜਾਹਟਾਂ ਤੇ ਬਿਜਲੀਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।

ਵਾਯੁਰ੍ਵਾਤਿ ਖਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਰਜਸਾ ਵਿਸृਜਂਸ੍ਤਮਃ । ਅਸृਗ੍ ਵਰ੍षਨ੍ਤਿ ਜਲਦਾ ਬੀਭਤ੍ਸਂ ਇਵ ਸਰ੍ਵਤਃ

ਹਵਾ ਬਹੁਤ ਤਿੱਖੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਧੂੜ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਫੈਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਬੱਦਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੂਨ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।

ਸੂਰ੍ਯਂ ਹਤਪ੍ਰਭਂ ਪਸ਼੍ਯ ਗ੍ਰਹਮਰ੍ਦਂ ਮਿਥੋ ਦਿਵਿ । ਸਸਙ੍‌ਕੁਲੈਰ੍ਭੂਤਗਣੈਃ ਜ੍ਵਲਿਤੇ ਇਵ ਰੋਦਸੀ

ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਮੰਦ ਪਈ ਹੋਈ ਵੇਖ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਹਿ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਅਜੀਬ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੈ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਨਦ੍ਯੋ ਨਦਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾਃ ਸਰਾਂਸਿ ਚ ਮਨਾਂਸਿ ਚ । ਨ ਜ੍ਵਲਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰਾਜ੍ਯੇਨ ਕਾਲੋऽਯਂ ਕਿਂ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ

ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਨਲੇ ਉਥਲੇ ਹੋਏ ਪਏ ਹਨ, ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵੀ ਬੇਚੈਨ ਹਨ। ਅੱਗ ਵਿਚ ਘਿਉ ਪਾਉਣ ਤੇ ਵੀ ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਬਲਦੀ। ਸਮਾਂ ਹੁਣ ਕੀ ਲਿਆਵੇਗਾ?

ਨ ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਸ੍ਤਨਂ ਵਤ੍ਸਾ ਨ ਦੁਹ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਮਾਤਰਃ । ਰੁਦਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਰੁਮੁਖਾ ਗਾਵੋ ਨ ਹृष੍ਯਨ੍ਤਿ ऋषਭਾ ਵ੍ਰਜੇ

ਬੱਚੜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦੇ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵੀ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੀਆਂ। ਗਾਂਵਾਂ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਰਿਝ ਕੇ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਕੋਈ ਵੀ।

ਦੈਵਤਾਨਿ ਰੁਦਨ੍ਤੀਵ ਸ੍ਵਿਦ੍ਯਨ੍ਤਿ ਹ੍ਯੁਚ੍ਚਲਨ੍ਤਿ ਚ । ਇਮੇ ਜਨਪਦਾ ਗ੍ਰਾਮਾਃ ਪੁਰੋਦ੍ਯਾਨਾਕਰਾਸ਼੍ਰਮਾਃ । ਭ੍ਰष੍ਟਸ਼੍ਰਿਯੋ ਨਿਰਾਨਨ੍ਦਾਃ ਕਿਮਘਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਨਃ

ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਰੋ ਰਹੇ ਜਾਪਦੇ ਹਨ, ਪਸੀਨਾ ਆ ਰਿਹਾ ਤੇ ਕੰਬ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਿੰਡਾਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਦੁੱਖ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਹਨ?

ਮਨ੍ਯ ਏਤੈਰ੍ਮਹੋਤ੍ਪਾਤੈਃ ਨੂਨਂ ਭਗਵਤਃ ਪਦੈਃ । ਅਨਨ੍ਯਪੁਰੁषਸ਼੍ਰੀਭਿਃ ਹੀਨਾ ਭੂਰ੍ਹਤਸੌਭਗਾ

ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਹੁਣ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਸ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹੈ।

ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦृष੍ਟਾਰਿष੍ਟੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਮਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਯਦੁਪੁਰ੍ਯਾਃ ਕਪਿਧ੍ਵਜਃ

ਜਦ ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਚਿੰਤਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਦੋਂ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਉਹ ਜਿਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਵਾਂਗੂ ਬੰਦਰ ਸੀ।

ਤਂ ਪਾਦਯੋਃ ਨਿਪਤਿਤਂ ਅਯਥਾਪੂਰ੍ਵਮਾਤੁਰਮ੍ । ਅਧੋਵਦਨਂ ਅਬ੍ਬਿਨ੍ਦੂਨ੍ ਸृਜਨ੍ਤਂ ਨਯਨਾਬ੍ਜਯੋਃ

ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਪਿਆ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਉਦ੍ਵਿਗ੍ਨਹृਦਯੋ ਵਿਚ੍ਛਾਯਂ ਅਨੁਜਂ ਨृਪਃ । ਪृਚ੍ਛਤਿ ਸ੍ਮ ਸੁਹृਤ੍ ਮਧ੍ਯੇ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ ਨਾਰਦੇਰਿਤਮ੍

ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਬਦਲਿਆ ਤੇ ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦੋਸਤਾਂ ਵਿਚ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਆਈ।

ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ । ਕਚ੍ਚਿਦਾਨਰ੍ਤਪੁਰ੍ਯਾਂ ਨਃ ਸ੍ਵਜਨਾਃ ਸੁਖਮਾਸਤੇ । ਮਧੁਭੋਜਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾਰ੍ਹ ਸਾਤ੍ਵਤਾਨ੍ਧਕਵृष੍ਣਯਃ

ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕੀ ਅਨਰਤਪੁਰੀ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ—ਮਧੂ, ਭੋਜ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹ, ਆਹੁਕ, ਸਾਤਵਤ, ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ—ਸੁਖੀ ਹਨ?

ਸ਼ੂਰੋ ਮਾਤਾਮਹਃ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਵਾਥ ਮਾਰਿषਃ । ਮਾਤੁਲਃ ਸਾਨੁਜਃ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਕੁਸ਼ਲ੍ਯਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ

ਕੀ ਸਾਡਾ ਨਾਨਾ ਸ਼ੂਰ ਤੇ ਉਹਦੀ ਮਾਤਾ ਸੁਖੀ ਹਨ? ਸਾਡਾ ਮਾਮਾ ਤੇ ਉਹਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਭਲੇ-ਚੰਗੇ ਹਨ?

ਸਪ੍ਤ ਸ੍ਵਸਾਰਸ੍ਤਤ੍ਪਤ੍‍ਨ੍ਯੋ ਮਾਤੁਲਾਨ੍ਯਃ ਸਹਾਤ੍ਮਜਾਃ । ਆਸਤੇ ਸਸ੍ਨੁषਾਃ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਦੇਵਕੀਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਉਹ ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਹੋਰ ਮਾਮੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵਹੁਟੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਆਦਿ ਸਭ ਚੰਗੀਆਂ ਹਨ?

ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਰਾਜਾऽऽਹੁਕੋ ਜੀਵਤਿ ਅਸਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋऽਸ੍ਯ ਚਾਨੁਜਃ । ਹृਦੀਕਃ ਸਸੁਤੋऽਕ੍ਰੂਰੋ ਜਯਨ੍ਤਗਦਸਾਰਣਾਃ

ਕੀ ਰਾਜਾ ਆਹੁਕ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਦਾ ਮਾੜਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਵੀ? ਹ੍ਰੀਦਿਕਾ, ਉਹਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਕਰੂਰ, ਜਯੰਤ, ਗਦਾ ਤੇ ਸਾਰਣ—all ਚੰਗੇ ਹਨ?

ਆਸਤੇ ਕੁਸ਼ਲਂ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਯੇ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਦਾਦਯਃ । ਕਚ੍ਚਿਦਾਸ੍ਤੇ ਸੁਖਂ ਰਾਮੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ ਆਦਿ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਭਲੇ-ਚੰਗੇ ਹਨ? ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਰਾਮ ਜੀ ਸੁਖੀ ਹਨ?

ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਵृष੍ਣੀਨਾਂ ਸੁਖਮਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਰਥਃ । ਗਮ੍ਭੀਰਰਯੋऽਨਿਰੁਦ੍ਧੋ ਵਰ੍ਧਤੇ ਭਗਵਾਨੁਤ

ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਸੁਖੀ ਹੈ? ਡੂੰਘੀ ਪ੍ਰੀਤ ਵਾਲਾ ਅਨੀਰੁੱਧ ਵਧ ਰਿਹਾ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ?

ਸੁषੇਣਸ਼੍ਚਾਰੁਦੇष੍ਣਸ਼੍ਚ ਸਾਮ੍ਬੋ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀਸੁਤਃ । ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਕਾਰ੍ष੍ਣਿਪ੍ਰਵਰਾਃ ਸਪੁਤ੍ਰਾ ऋषਭਾਦਯਃ

ਸੁਸ਼ੇਣ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼, ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਾਂਬ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਿਸ਼ਭ ਆਦਿ—all ਚੰਗੇ ਹਨ?

ਤਥੈਵਾਨੁਚਰਾਃ ਸ਼ੌਰੇਃ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵੋਦ੍ਧਵਾਦਯਃ । ਸੁਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਸ਼ੀਰ੍षਣ੍ਯਾ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਸਾਤ੍ਵਤਰ੍षਭਾਃ

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਸਾਥੀ—ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ, ਉਧਵ, ਸੁਨੰਦ, ਨੰਦ, ਸ਼ੀਰਸ਼ਣਯ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ—all ਚੰਗੇ ਹਨ?

ਅਪਿ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਾਸਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਮਕृष੍ਣ ਭੁਜਾਸ਼੍ਰਯਾਃ । ਅਪਿ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਕੁਸ਼ਲਂ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਬਦ੍ਧਸੌਹृਦਾਃ

ਕੀ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬਲ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖੀ ਹਨ? ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ?

ਭਗਵਾਨਪਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯੋ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ । ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਪੁਰੇ ਸੁਧਰ੍ਮਾਯਾਂ ਸੁਖਮਾਸ੍ਤੇ ਸੁਹृਦ੍‌ਵृਤਃ

ਕੀ ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹੈ, ਸੁਧਰਮਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੁਖੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ?

ਮਙ੍‌ਗਲਾਯ ਚ ਲੋਕਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਾਯ ਚ ਭਵਾਯ ਚ । ਆਸ੍ਤੇ ਯਦੁਕੁਲਾਮ੍ਭੋਧੌ ਆਦ੍ਯੋऽਨਨ੍ਤਸਖਃ ਪੁਮਾਨ੍

ਕੀ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ, ਸੁਖ-ਚੈਨ ਤੇ ਵਾਧੇ ਲਈ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਅਨੰਤ ਮਿੱਤਰ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ?

ਯਦ੍‍ਬਾਹੁਦਣ੍ਡਗੁਪ੍ਤਾਯਾਂ ਸ੍ਵਪੁਰ੍ਯਾਂ ਯਦਵੋऽਰ੍ਚਿਤਾਃ । ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਿ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਂ ਮਹਾਪੌਰੁषਿਕਾ ਇਵ

ਜਦੋਂ ਯਾਦਵ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਰਵੋਤਮ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਖੇਡਦੇ ਹਨ।