ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਅਪਰਪਾਦਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਲਾਙ੍‌ਗੂਲਮਚ੍ਯੁਤਃ । ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਕਪਿਤ੍ਥਾਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ ਗਤਜੀਵਿਤਮ੍ । ਸ ਕਪਿਤ੍ਥੈਰ੍ਮਹਾਕਾਯਃ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨੈਃ ਪਪਾਤ ਹ

ਅਚੂਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਪਿਛਲੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਪੂਛ ਸਮੇਤ ਫੜ ਲਿਆ, ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਕਪਿੱਥ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਦੈਤ, ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮ੍ਰਿਤਕ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।

ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਬਾਲਾਃ ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਃ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ । ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਪਰਿਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾ ਬਭੂਵੁਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਿਣਃ

ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੇ 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!' ਕਿਹਾ। ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਪਰੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।

ਤੌ ਵਤ੍ਸਪਾਲਕੌ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਪਾਲਕੌ । ਸਪ੍ਰਾਤਰਾਸ਼ੌ ਗੋਵਤ੍ਸਾਨ੍ ਚਾਰਯਨ੍ਤੌ ਵਿਚੇਰਤੁਃ

ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਸਨ, ਵੱਛਿਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਬਣ ਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਚਰਾਉਂਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸਨ।

ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਵਤ੍ਸਕੁਲਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਯਯਿष੍ਯਨ੍ਤ ਏਕਦਾ । ਗਤ੍ਵਾ ਜਲਾਸ਼ਯਾਭ੍ਯਾਸ਼ਂ ਪਾਯਯਿਤ੍ਵਾ ਪਪੁਰ੍ਜਲਮ੍

ਇੱਕ ਦਿਨ, ਹਰ ਮੁੰਡਾ ਆਪਣੇ ਵੱਛਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਿਆ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪ ਵੀ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ।

ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਬਾਲਾ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰਸੁਰ੍ਵਜ੍ਰਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਂ ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍‌ਗਮਿਵ ਚ੍ਯੁਤਮ੍

ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਜੀਵ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜੀ ਹੋਈ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।

ਸ ਵੈ ਬਕੋ ਨਾਮ ਮਹਾਨਸੁਰੋ ਬਕਰੂਪਧृਕ੍ । ਆਗਤ੍ਯ ਸਹਸਾ ਕृष੍ਣਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਤੁਣ੍ਡੋऽਗ੍ਰਸਦ੍‍ਬਲੀ

ਉਹ ਬਕਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜੋ ਬਕ (ਕਰੋ) ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਆ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਚੁੰਚ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।

ਕृष੍ਣਂ ਮਹਾਬਕਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਾਦਯੋऽਰ੍ਭਕਾਃ । ਬਭੂਵੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣੀਵ ਵਿਨਾ ਪ੍ਰਾਣਂ ਵਿਚੇਤਸਃ

ਜਦੋਂ ਬਕਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਤੇ ਹੋਰ ਬੱਚੇ ਐਸਾ ਹੋ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋਏ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਖੋ ਗਈ।

( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਤਂ ਤਾਲੁਮੂਲਂ ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਤਮਗ੍ਨਿਵਦ੍ ਗੋਪਾਲਸੂਨੁਂ ਪਿਤਰਂ ਜਗਦ੍‍ਗੁਰੋਃ । ਚਚ੍ਛਰ੍ਦ ਸਦ੍ਯੋऽਤਿਰੁषਾਕ੍ਸ਼ਤਂ ਬਕਃ ਤੁਣ੍ਡੇਨ ਹਨ੍ਤੁਂ ਪੁਨਰਭ੍ਯਪਦ੍ਯਤ

ਪਰ ਗੋਪਾਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਬਕਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਤਾਲੂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਬਕਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਉਗਲ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਮੁੜ ਚੁੰਚ ਨਾਲ ਮਾਰਨ ਆਇਆ।

ਤਂ ਆਪਤਨ੍ਤਂ ਸ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਤੁਣ੍ਡਯੋਃ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਬਕਂ ਕਂਸਸਖਂ ਸਤਾਂ ਪਤਿਃ । ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁ ਬਾਲੇषੁ ਦਦਾਰ ਲੀਲਯਾ ਮੁਦਾਵਹੋ ਵੀਰਣਵਦ੍ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍

ਜਦੋਂ ਬਕਾ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸੱਚਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਕਾਂਸਾ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਚੁੰਚ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ। ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀਰ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ।

ਤਦਾ ਬਕਾਰਿਂ ਸੁਰਲੋਕਵਾਸਿਨਃ ਸਮਾਕਿਰਨ੍ ਨਨ੍ਦਨਮਲ੍ਲਿਕਾਦਿਭਿਃ । ਸਮੀਡਿਰੇ ਚਾਨਕਸ਼ਙ੍‌ਖਸਂਸ੍ਤਵੈਃ ਤਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗੋਪਾਲਸੁਤਾ ਵਿਸਿਸ੍ਮਿਰੇ

ਫਿਰ, ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਬਕਾ ਦੇ ਵੈਰੀ 'ਤੇ ਨੰਦਨ ਫੁੱਲ ਤੇ ਮੱਲੀਆਂ ਵਰਸਾਏ, ਤੇ ਡੋਲ, ਸਿੰਘ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਗੋਪਾਲਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।

ਮੁਕ੍ਤਂ ਬਕਾਸ੍ਯਾਦ੍ ਉਪਲਭ੍ਯ ਬਾਲਕਾ ਰਾਮਾਦਯਃ ਪ੍ਰਾਣਮਿਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੋ ਗਣਃ । ਸ੍ਥਾਨਾਗਤਂ ਤਂ ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵृਤਾਃ ਪ੍ਰਣੀਯ ਵਤ੍ਸਾਨ੍ ਵ੍ਰਜਮੇਤ੍ਯ ਤਜ੍ਜਗੁਃ

ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਕਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਤੇ ਹੋਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਿਚ ਮੁੜ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਗਾਉਂ ਵਾਪਸ ਆਏ ਤੇ ਇਹ ਘਟਨਾ ਗਾ ਗਾ ਕੇ ਦੱਸਦੇ ਗਏ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਗੋਪਾ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚਾਤਿਪ੍ਰਿਯਾਦृਤਾਃ । ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਆਗਤਮਿਵੋਤ੍ਸੁਕ੍ਯਾਦ੍ ਐਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਤृषਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਐਸਾ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆਇਆ ਹੋਵੇ।

ਅਹੋ ਬਤਾਸ੍ਯ ਬਾਲਸ੍ਯ ਬਹਵੋ ਮृਤ੍ਯਵੋऽਭਵਨ੍ । ਅਪ੍ਯਾਸੀਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਤੇषਾਂ ਕृਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯਤੋ ਭਯਮ੍

ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੇ ਕਿੰਨੇ ਮੁੱਦੇ ਤੇ ਖਤਰੇ ਵੇਖੇ ਹਨ! ਸ਼ਾਇਦ ਸਾਡੀ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣੀ ਗਲਤੀ ਹੀ ਇਸ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ ਹੋਵੇ।

ਅਥਾਪਿ ਅਭਿਭਵਨ੍ਤ੍ਯੇਨਂ ਨੈਵ ਤੇ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ । ਜਿਘਾਂਸਯੈਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਗ੍ਨੌ ਪਤਙ੍‌ਗਵਤ੍

ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਮਾਰਨ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿਚ ਪਤੰਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਅਹੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਵਾਚੋ ਨਾਸਤ੍ਯਾਃ ਸਨ੍ਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਗਰ੍ਗੋ ਯਦਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਨ੍ਵਭਾਵਿ ਤਥੈਵ ਤਤ੍

ਸੱਚਮੁੱਚ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ; ਗਰਗ ਜੀ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਹੋਇਆ।

ਇਤਿ ਨਨ੍ਦਾਦਯੋ ਗੋਪਾਃ ਕृष੍ਣਰਾਮਕਥਾਂ ਮੁਦਾ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਰਮਮਾਣਾਸ਼੍ਚ ਨਾਵਿਨ੍ਦਨ੍ ਭਵਵੇਦਨਾਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਰਹੇ ਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬੇਖਬਰ ਰਹੇ।

ਏਵਂ ਵਿਹਾਰੈਃ ਕੌਮਾਰੈਃ ਕੌਮਾਰਂ ਜਹਤੁਰ੍ਵ੍ਰਜੇ । ਨਿਲਾਯਨੈਃ ਸੇਤੁਬਨ੍ਧੈਃ ਮਰ੍ਕਟੋਤ੍ਪ੍ਲਵਨਾਦਿਭਿਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੁਕਣ-ਛੁਪਣ, ਪਲਾਂ ਬਣਾਉਣ, ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚਲ-ਕੂਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਬਚਪਨ ਬਿਤਾਇਆ।

ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ । ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮ੍ਨੋਪਸृष੍ਟੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ੀਰ੍ष੍ਣੋਰੁਤੇਜਸਾ । ਉਤ੍ਤਰਾਯਾ ਹਤੋ ਗਰ੍ਭ ਈਸ਼ੇਨਾਜੀਵਿਤਃ ਪੁਨਃ

ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮਸ਼ੀਰਸ਼ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉੱਤਰਾਂ ਦਾ ਗਰਭ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।

ਤਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇਃ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਨਿਧਨਂ ਚ ਯਥੈਵਾਸੀਤ੍ ਸ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਗਤਵਾਨ੍ ਯਥਾ

ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਦੇ ਜਨਮ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਕਰਤੱਬ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਇਹ ਸਭ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।

ਤਦਿਦਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮੋ ਗਦਿਤੁਂ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਸੇ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਾਨਾਂ ਯਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਮਦਾਚ੍ਛੁਕਃ

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਸਮਝੋ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਗਿਆਨ ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ । ਅਪੀਪਲਦ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ ਪਿਤृਵਦ੍ ਰਞ੍ਜਯਨ੍ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਨਿਃਸ੍ਪृਹਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮੇਭ੍ਯਃ ਕृष੍ਣਪਾਦਾਨੁਸੇਵਯਾ

ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ ਰਹੇ।

ਸਮ੍ਪਦਃ ਕ੍ਰਤਵੋ ਲੋਕਾ ਮਹਿषੀ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਮਹੀ । ਜਮ੍ਬੂਦ੍ਵੀਪਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਚ ਯਸ਼ਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਗਤਮ੍

ਉਸ ਕੋਲ ਧਨ, ਯਜਨ, ਲੋਕ, ਰਾਣੀਆਂ, ਭਰਾ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਸਵਰਗ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਕਿਂ ਤੇ ਕਾਮਾਃ ਸੁਰਸ੍ਪਾਰ੍ਹਾ ਮੁਕੁਨ੍ਦਮਨਸੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਅਧਿਜਹ੍ਰੁਰ੍ਮੁਦਂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਸ੍ਯ ਯਥੇਤਰੇ

ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇਓ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮੁਕੁੰਦ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਮਾਤੁਰ੍ਗਰ੍ਭਗਤੋ ਵੀਰਃ ਸ ਤਦਾ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰੁषਂ ਕਞ੍ਚਿਦ੍ ਦਹ੍ਯਮਾਨੋऽਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ

ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਸਮੇਂ ਵੀਰ ਬੱਚੇ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।

ਅਙ੍‌ਗੁष੍ਠਮਾਤ੍ਰਮਮਲਂ ਸ੍ਫੁਰਤ੍ ਪੁਰਟ ਮੌਲਿਨਮ੍ । ਅਪੀਵ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸ਼੍ਯਾਮਂ ਤਡਿਦ੍ ਵਾਸਸਮਚ੍ਯੁਤਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੋੜ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗ ਦਾ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਅਚਲ।

ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ ਦੀਰ੍ਘਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਂ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨ ਕੁਣ੍ਡਲਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਤਜਾਕ੍ਸ਼ਂ ਗਦਾਪਾਣਿਂ ਆਤ੍ਮਨਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍ । ਪਰਿਭ੍ਰਮਨ੍ਤਂ ਉਲ੍ਕਾਭਾਂ ਭ੍ਰਾਮਯਨ੍ਤਂ ਗਦਾਂ ਮੁਹੁਃ

ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਲੰਬੀਆਂ ਚਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਬੱਚੇ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਗਦਾ ਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ।

ਅਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਃ ਸ੍ਵਗਦਯਾ ਨੀਹਾਰਮਿਵ ਗੋਪਤਿਃ । ਵਿਧਮਨ੍ਤਂ ਸਨ੍ਨਿਕਰ੍षੇ ਪਰ੍ਯੈਕ੍ਸ਼ਤ ਕ ਇਤ੍ਯਸੌ

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਰਾਖਾ ਧੁੰਦ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਬੱਚਾ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?'

ਵਿਧੂਯ ਤਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਗੁਬ੍ ਵਿਭੁਃ । ਮਿषਤੋ ਦਸ਼ਮਾਸਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਹਰਿਃ

ਉਹ ਅਮੁੱਲ ਰੂਪ, ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਵੱਲ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਮੁਸੀਬਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਬੱਚੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਉਥੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਦਰ੍ਕੇ ਸਾਨੁਕੂਲ ਗ੍ਰਹੋਦਯੇ । ਜਜ੍ਞੇ ਵਂਸ਼ਧਰਃ ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਭੂਯਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰਿਵੌਜਸਾ

ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣ ਉਭਰੇ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵੀ ਸਹੀ ਹੋਏ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਦਾ ਵਾਰਸ ਮੁੜ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।