ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ ਉਚ੍ਚਕਾਸ਼ੇ ਧਵਲੋਦਰੋ ਦਰੋऽਪਿ ਉਰੁਕ੍ਰਮਸ੍ਯ ਅਧਰਸ਼ੋਣ ਸ਼ੋਣਿਮਾ । ਦਾਧ੍ਮਾਯਮਾਨਃ ਕਰਕਞ੍ਜਸਮ੍ਪੁਟੇ ਯਥਾਬ੍ਜਖਣ੍ਡੇ ਕਲਹਂਸ ਉਤ੍ਸ੍ਵਨਃ

ਉਹ ਸ਼ੰਖ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੱਟੀ ਚਿੱਟੀ ਸੀ ਅਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ, ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਲਾਲੀ ਵਾਲੀ ਹੇਠਲੀ ਠੋਡੀ ਨਾਲ ਛੁਹ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੱਜ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪੋਖ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਦੀ ਬੁਲੰਦ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਵੇ।

ਤਮੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਨਿਨਦਂ ਜਗਦ੍‍ਭਯਭਯਾਵਹਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਯੁਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤृਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾਃ

ਉਹ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਗੇ ਆ ਗਏ।

ਤਤ੍ਰੋਪਨੀਤਬਲਯੋ ਰਵੇਰ੍ਦੀਪਮਿਵਾਦृਤਾਃ । ਆਤ੍ਮਾਰਾਮਂ ਪੂਰ੍ਣਕਾਮਂ ਨਿਜਲਾਭੇਨ ਨਿਤ੍ਯਦਾ

ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਵੀਂ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਐਸੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਿਰਾਗ ਨੂੰ; ਉਹ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ।

ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੁਤ੍ਫੁਲ੍ਲਮੁਖਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਹਰ੍षਗਦ੍‍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ । ਪਿਤਰਂ ਸਰ੍ਵਸੁਹृਦਂ ਅਵਿਤਾਰਂ ਇਵਾਰ੍ਭਕਾਃ

ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈ।

ਨਤਾਃ ਸ੍ਮ ਤੇ ਨਾਥ ਸਦਾਙ੍‌ਘ੍ਰਿਪਙ੍‌ਕਜਂ ਵਿਰਿਞ੍ਚਵੈਰਿਞ੍ਚ੍ਯ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਨ੍ਦਿਤਮ੍ । ਪਰਾਯਣਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਮਿਹੇਚ੍ਛਤਾਂ ਪਰਂ ਨ ਯਤ੍ਰ ਕਾਲਃ ਪ੍ਰਭਵੇਤ੍ਪਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਸਰਣ ਹੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਸੁਖ-ਚੈਨ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਸਮਾਂ ਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।

ਭਵਾਯ ਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵ ਵਿਸ਼੍ਵਭਾਵਨ ਤ੍ਵਮੇਵ ਮਾਤਾਥ ਸੁਹृਤ੍ਪਤਿਃ ਪਿਤਾ । ਤ੍ਵਂ ਸਦ੍‍ਗੁਰੁਰ੍ਨਃ ਪਰਮਂ ਚ ਦੈਵਤਂ ਯਸ੍ਯਾਨੁਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਕृਤਿਨੋ ਬਭੂਵਿਮ

ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਾਲਣਹਾਰ ਤੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਾਂ, ਦੋਸਤ, ਮਾਲਕ ਤੇ ਪਿਤਾ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡਾ ਸੱਚਾ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਹੋ — ਤੁਹਾਡੀ ਰਾਹੀਂ ਚੱਲ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਏ ਹਾਂ।

ਅਹੋ ਸਨਾਥਾ ਭਵਤਾ ਸ੍ਮ ਯਦ੍ਵਯਂ ਤ੍ਰੈਵਿष੍ਟਪਾਨਾਮਪਿ ਦੂਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਪ੍ਰੇਮਸ੍ਮਿਤ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਾਨਨਂ ਪਸ਼੍ਯੇਮ ਰੂਪਂ ਤਵ ਸਰ੍ਵਸੌਭਗਮ੍

ਵਾਹ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਸਚਮੁਚ ਨਸੀਬ ਵਾਲੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ: ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਨਰਮ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਵਸਤੂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਯਰ੍ਹ੍ਯਮ੍ਬੁਜਾਕ੍ਸ਼ਾਪਸਸਾਰ ਭੋ ਭਵਾਨ੍ ਕੁਰੂਨ੍ ਮਧੂਨ੍ ਵਾਥ ਸੁਹृਦ੍ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਤਤ੍ਰਾਬ੍ਦਕੋਟਿਪ੍ਰਤਿਮਃ ਕ੍ਸ਼ਣੋ ਭਵੇਦ੍ ਰਵਿਂ ਵਿਨਾਕ੍ਸ਼੍ਣੋਰਿਵ ਨਸ੍ਤਵਾਚ੍ਯੁਤ

ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕੁਰੂਆਂ ਜਾਂ ਮਧੂਆਂ ਦੇ ਪਾਸ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤਾਂ ਹਰ ਪਲ ਸਾਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਯੁਗਾਂ ਵਰਗਾ ਲੰਮਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ।

ਇਤਿ ਚੋਦੀਰਿਤਾ ਵਾਚਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ । ਸ਼ृਣ੍ਵਾਨੋऽਨੁਗ੍ਰਹਂ ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਵਿਤਨ੍ਵਨ੍ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ਪੁਰਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਿਗਾਹ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।

ਮਧੁਭੋਜਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾਰ੍ਹ ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕ ਵृष੍ਣਿਭਿਃ । ਆਤ੍ਮਤੁਲ੍ਯ ਬਲੈਰ੍ਗੁਪ੍ਤਾਂ ਨਾਗੈਰ੍ਭੋਗਵਤੀਮਿਵ

ਮਧੁ, ਭੋਜ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹ, ਅਰ੍ਹ, ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ — ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉਸੇ ਵਰਗੀ ਸੀ — ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਐਸੇ ਰੱਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਭੋਗਵਤੀ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਵਿਭਵ ਪੁਣ੍ਯਵृਕ੍ਸ਼ਲਤਾਸ਼੍ਰਮੈਃ । ਉਦ੍ਯਾਨੋਪਵਨਾਰਾਮੈਃ ਵृਤ ਪਦ੍ਮਾਕਰ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍

ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ, ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਪਾਰਕਾਂ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੋਖਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।

ਗੋਪੁਰਦ੍ਵਾਰਮਾਰ੍ਗੇषੁ ਕृਤਕੌਤੁਕ ਤੋਰਣਾਮ੍ । ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜਪਤਾਕਾਗ੍ਰੈਃ ਅਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਹਤਾਤਪਾਮ੍

ਗੇਟਾਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਤੋਰਨ ਬਣਾਏ ਗਏ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਤੇ ਅੰਦਰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਰੋਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਸਮ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤ ਮਹਾਮਾਰ੍ਗ ਰਥ੍ਯਾਪਣਕ ਚਤ੍ਵਰਾਮ੍ । ਸਿਕ੍ਤਾਂ ਗਨ੍ਧਜਲੈਰੁਪ੍ਤਾਂ ਫਲਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤਾਙ੍‌ਕੁਰੈਃ

ਵੱਡੀਆਂ ਸੜਕਾਂ, ਗਲੀਆਂ, ਮੰਡੀਆਂ ਤੇ ਚੌਕਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਫਲ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਅੰਨ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ।

ਦ੍ਵਾਰਿ ਦ੍ਵਾਰਿ ਗृਹਾਣਾਂ ਚ ਦਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤ ਫਲੇਕ੍ਸ਼ੁਭਿਃ । ਅਲਙ੍‌ਕृਤਾਂ ਪੂਰ੍ਣਕੁਮ੍ਭੈਃ ਬਲਿਭਿਃ ਧੂਪਦੀਪਕੈਃ

ਹਰ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਦਹੀਂ, ਅੰਨ, ਫਲ ਤੇ ਗੰਨੇ ਨਾਲ, ਪੂਰੇ ਘੜੇ, ਭੇਟਾਂ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਰੱਖ ਕੇ ਸੋਭਾ ਵਧਾਈ ਗਈ।

ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਪ੍ਰੇष੍ਠਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਵਸੁਦੇਵੋ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਅਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਰਾਮਸ਼੍ਚਾਦ੍‍ਭੁਤਵਿਕ੍ਰਮਃ

ਜਦੋਂ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਵਸੁਦੇਵ ਜੀ, ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਅਕਰੂਰ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਰਾਮ ਜੀ, ਜੋ ਅਜੋਕੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਹਨ,

ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਚਾਰੁਦੇष੍ਣਸ਼੍ਚ ਸਾਮ੍ਬੋ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀਸੁਤਃ । ਪ੍ਰਹਰ੍षਵੇਗ ਉਚ੍ਛਸ਼ਿਤ ਸ਼ਯਨਾਸਨ ਭੋਜਨਾਃ

ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਸਾਂਬਾ (ਜਾਂਬਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ), ਇਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਖਟੀਆਂ, ਆਸਣ ਤੇ ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।

ਵਾਰਣੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਸੁਮਙ੍‌ਗਲੈਃ । ਸ਼ਙ੍‌ਖਤੂਰ੍ਯ ਨਿਨਾਦੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘੋषੇਣ ਚਾਦृਤਾਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਜ੍ਜਗ੍ਮੂ ਰਥੈਰ੍ਹृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਣਯਾਗਤ ਸਾਧ੍ਵਸਾਃ

ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸੁਭਾਗ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਤੂਰੀਆਂ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਵੇਦ-ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਿਲਣ ਆਏ।

ਵਾਰਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਯਾਨੈਃ ਤਤ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਨੋਤ੍ਸੁਕਾਃ । ਲਸਤ੍ਕੁਣ੍ਡਲ ਨਿਰ੍ਭਾਤ ਕਪੋਲ ਵਦਨਸ਼੍ਰਿਯਃ

ਸੈਂਕੜੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ, ਉਸ ਦੀ ਝਲਕ ਦੇ ਲਾਲਚੀ, ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲ, ਰੋਸ਼ਨ ਗਲ੍ਹ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਸੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ।

ਨਟਨਰ੍ਤਕਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸੂਤ ਮਾਗਧ ਵਨ੍ਦਿਨਃ । ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਚੋਤ੍ਤਮਸ਼੍ਲੋਕ ਚਰਿਤਾਨਿ ਅਦ੍‍ਭੁਤਾਨਿ ਚ

ਨਚਣ ਵਾਲੇ, ਅਦਾਕਾਰ, ਗੰਧਰਵ, ਸੂਤ, ਮਾਗਧ ਤੇ ਵੰਦਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਉੱਚੇ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਦੀ ਅਜੋਕੇ ਕਰਤਬ ਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।

ਭਗਵਾਨ੍ ਤਤ੍ਰ ਬਨ੍ਧੂਨਾਂ ਪੌਰਾਣਾਂ ਅਨੁਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍ । ਯਥਾਵਿਧਿ ਉਪਸਙ੍‌ਗਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮਾਨਮਾਦਧੇ

ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਨਗਰ-ਵਾਸੀਆਂ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।

ਪ੍ਰਹ੍ਵਾਭਿਵਾਦਨ ਆਸ਼੍ਲੇष ਕਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਸ੍ਮਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣੈਃ । ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਚਾਸ਼੍ਵਪਾਕੇਭ੍ਯੋ ਵਰੈਸ਼੍ਚ ਅਭਿਮਤੈਰ੍ਵਿਭੁਃ

ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਲਾਮ, ਗਲੇ ਲੱਗਣ, ਹੱਥ ਮਿਲਾਉਣ ਤੇ ਮੁਸਕੁਰਾ ਕੇ ਤੱਕਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੂਰ ਰਹੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ।

ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਗੁਰੁਭਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਃ ਸਦਾਰੈਃ ਸ੍ਥਵਿਰੈਰਪਿ । ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਃ ਯੁਜ੍ਯਮਾਨੋऽਨ੍ਯੈਃ ਵਨ੍ਦਿਭਿਸ਼੍ਚਾਵਿਸ਼ਤ੍ ਪੁਰਮ੍

ਉਹ ਆਪ, ਵੱਡੇ, ਪੰਡਤਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।

ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਂ ਗਤੇ ਕृष੍ਣੇ ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਃ ਕੁਲਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਹਰ੍ਮ੍ਯਾਣ੍ਯਾਰੁਰੁਹੁਰ੍ਵਿਪ੍ਰ ਤਦੀਕ੍ਸ਼ਣ ਮਹੋਤ੍ਸਵਾਃ

ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਰਾਜ-ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚੱਲੇ, ਦਵਾਰਕਾ ਦੀਆਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਝਲਕ ਦੇ ਮਹਾਂ-ਉਤਸਵ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮਹਲਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ।

ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਨਾਂ ਯਦਪਿ ਦ੍ਵਾਰਕੌਕਸਾਮ੍ । ਨ ਵਿਤृਪ੍ਯਨ੍ਤਿ ਹਿ ਦृਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰਿਯੋ ਧਾਮਾਙ੍‌ਗਮਚ੍ਯੁਤਮ੍

ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਵਾਸੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਰੱਜਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੋਭਾ ਤੇ ਲੱਖਮੀ ਦਾ ਘਰ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰਿਯੋ ਨਿਵਾਸੋ ਯਸ੍ਯੋਰਃ ਪਾਨਪਾਤ੍ਰਂ ਮੁਖਂ ਦृਸ਼ਾਮ੍ । ਬਾਹਵੋ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਸਾਰਙ੍‌ਗਾਣਾਂ ਪਦਾਮ੍ਬੁਜਮ੍

ਉਸ ਦਾ ਛਾਤੀ ਲੱਖਮੀ ਦਾ ਵਾਸ ਹੈ, ਚਿਹਰਾ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਿਆਲਾ, ਬਾਂਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਸਤਜਨ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ।

ਸਿਤਾਤਪਤ੍ਰਵ੍ਯਜਨੈਃ ਉਪਸ੍ਕृਤਃ ਨਵਰ੍षੈਃ ਅਭਿਵਰ੍षਿਤਃ ਪਥਿ । ਪਿਸ਼ਙ੍‌ਗਵਾਸਾ ਵਨਮਾਲਯਾ ਬਭੌ ਯਥਾਰ੍ਕੋਡੁਪ ਚਾਪ ਵੈਦ੍ਯੁਤੈਃ

ਚਿੱਟੇ ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪੰਖਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਰਸਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰਸਤਾ ਚਮਕਦਾ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ, ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ।

ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਤੁ ਗृਹਂ ਪਿਤ੍ਰੋਃ ਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਮਾਤृਭਿਃ । ਵਵਨ੍ਦੇ ਸ਼ਿਰਸਾ ਸਪ੍ਤ ਦੇਵਕੀਪ੍ਰਮੁਖਾ ਮੁਦਾ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਕੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸੱਤ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਵੰਦਨ ਕੀਤਾ।

ਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਮਙ੍‌ਕਂ ਆਰੋਪ੍ਯ ਸ੍ਨੇਹਸ੍ਨੁਤ ਪਯੋਧਰਾਃ । ਹਰ੍षਵਿਹ੍ਵਲਿਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਿषਿਚੁਃ ਨੇਤ੍ਰਜੈਰ੍ਜਲੈਃ

ਉਹ ਮਾਵਾਂ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਛਾਤੀਆਂ ਭਿੱਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।

ਅਥਾਵਿਸ਼ਤ੍ ਸ੍ਵਭਵਨਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪ੍ਰਾਸਾਦਾ ਯਤ੍ਰ ਪਤ੍‍ਨੀਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚ षੋਡਸ਼

ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਮਹਲ ਸਨ।