ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਦ ਉਵਾਚ। ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਅਸੁਰਾ ਦੇਵੈਰ੍ਯੁਧ੍ਯਨੇਨੋਪਬृਂਹਿਤੈਃ। ਮਾਯਿਨਾਂ ਪਰਮਾਚਾਰ੍ਯਂ ਮਯਂ ਸ਼ਰਣਮਾਯਯੁਃ

ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਅਸੁਰ ਮਾਯਾ, ਜੋ ਭਟਕਾਵਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਅਚਾਰਯ ਹੈ, ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਗਏ।

ਸ ਨਿਰ੍ਮਾਯ ਪੁਰਸ੍ਤਿਸ੍ਰੋ ਹੈਮੀਰੌਪ੍ਯਾਯਸੀਰ੍ਵਿਭੁਃ। ਦੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਪਾਯਸਂਯੋਗਾ ਦੁਰ੍ਵਿਤਰ੍ਕ੍ਯਪਰਿਚ੍ਛਦਾਃ

ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਏ—ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ—ਜੋ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਔਖੇ, ਸੁਖਮ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ, ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ।

ਤਾਭਿਸ੍ਤੇऽਸੁਰਸੇਨਾਨ੍ਯੋ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਸੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ਨृਪ। ਸ੍ਮਰਨ੍ਤੋ ਨਾਸ਼ਯਾਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪੂਰ੍ਵਵੈਰਮਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ

ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪੁਰਾਣੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਰਾਜਾ ਜੀ।

ਤਤਸ੍ਤੇ ਸੇਸ਼੍ਵਰਾ ਲੋਕਾ ਉਪਾਸਾਦ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਂ ਨਤਾਃ। ਤ੍ਰਾਹਿ ਨਸ੍ਤਾਵਕਾਨ੍ਦੇਵ ਵਿਨष੍ਟਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਲਯੈਃ

ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਵੈ-ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਗਏ, ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਪ੍ਰਭੂ! ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਸੀਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ ਹਾਂ।'

ਅਥਾਨੁਗृਹ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਮਾ ਭੈष੍ਟੇਤਿ ਸੁਰਾਨ੍ਵਿਭੁਃ। ਸ਼ਰਂ ਧਨੁषਿ ਸਨ੍ਧਾਯ ਪੁਰੇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵ੍ਯਮੁਞ੍ਚਤ

ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਡਰੋ ਨਾ,' ਤੇ ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ 'ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਇਆ।

ਤਤੋऽਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣਾ ਇषਵ ਉਤ੍ਪੇਤੁਃ ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲਾਤ੍। ਯਥਾ ਮਯੂਖਸਨ੍ਦੋਹਾ ਨਾਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਪੁਰੋ ਯਤਃ

ਫਿਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਤੋਂ ਉਠੇ; ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਲੇ ਦਿਸੇ ਨਹੀਂ।

ਤੈਃ ਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਵ੍ਯਸਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਪੇਤੁਃ ਸ੍ਮ ਪੁਰੌਕਸਃ। ਤਾਨਾਨੀਯ ਮਹਾਯੋਗੀ ਮਯਃ ਕੂਪਰਸੇऽਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍

ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਮਰ ਗਏ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਮਾਯਾ, ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।

ਸਿਦ੍ਧਾਮृਤਰਸਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਵਜ੍ਰਸਾਰਾ ਮਹੌਜਸਃ। ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮੇਘਦਲਨਾ ਵੈਦ੍ਯੁਤਾ ਇਵ ਵਹ੍ਨਯਃ

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਜਰ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।

ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਭਗ੍ਨਸਙ੍ਕਲ੍ਪਂ ਵਿਮਨਸ੍ਕਂ ਵृषਧ੍ਵਜਮ੍। ਤਦਾਯਂ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਤ੍ਰੋਪਾਯਮਕਲ੍ਪਯਤ੍

ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਟੁੱਟ ਗਈ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਥੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕਾ ਸੋਚਿਆ।

ਵਤ੍ਸਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿष੍ਣੁਰਯਂ ਹਿ ਗੌਃ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਕਾਲੇ ਰਸਕੂਪਾਮृਤਂ ਪਪੌ

ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਛਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਆਪ ਗਾਂ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਕੂਏ ਵਿੱਚੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ।

ਤੇऽਸੁਰਾ ਹ੍ਯਪਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਨ ਨ੍ਯषੇਧਨ੍ਵਿਮੋਹਿਤਾਃ। ਤਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਮਹਾਯੋਗੀ ਰਸਪਾਲਾਨਿਦਂ ਜਗੌ

ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਭਟਕਾਏ ਹੋਏ ਉਹ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ ਮਾਯਾ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੀ।

ਸ੍ਮਯਨ੍ਵਿਸ਼ੋਕਃ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾਨ੍ਸ੍ਮਰਨ੍ਦੈਵਗਤਿਂ ਚ ਤਾਮ੍। ਦੇਵੋऽਸੁਰੋ ਨਰੋऽਨ੍ਯੋ ਵਾ ਨੇਸ਼੍ਵਰੋऽਸ੍ਤੀਹ ਕਸ਼੍ਚਨ

ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਚਾਲ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ — ਚਾਹੇ ਰੱਬ ਹੋਵੇ, ਦੈਤ ਹੋਵੇ, ਮਨੁੱਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ — ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਜ਼ਾਦ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਆਤ੍ਮਨੋऽਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾ ਦਿष੍ਟਂ ਦੈਵੇਨਾਪੋਹਿਤੁਂ ਦ੍ਵਯੋਃ। ਅਥਾਸੌ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ ਸ੍ਵਾਭਿਃ ਸ਼ਮ੍ਭੋਃ ਪ੍ਰਾਧਾਨਿਕਂ ਵ੍ਯਧਾਤ੍

ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਨਸੀਬ ਵਿੱਚ ਜੋ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਟਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਵੱਡੀ ਹੈ; ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।

ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਨਵਿਰਕ੍ਤ੍ਯृਦ੍ਧਿ ਤਪੋਵਿਦ੍ਯਾਕ੍ਰਿਯਾਦਿਭਿਃ। ਰਥਂ ਸੂਤਂ ਧ੍ਵਜਂ ਵਾਹਾਨ੍ਧਨੁਰ੍ਵਰ੍ਮਸ਼ਰਾਦਿ ਯਤ੍

ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਤਰੱਕੀ, ਤਪ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਉਸ ਨੇ ਰਥ, ਰਥੀ, ਝੰਡਾ, ਘੋੜੇ, ਧਨੁ, ਬਕਤਰ, ਤੀਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ।

ਸਨ੍ਨਦ੍ਧੋ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ਰਂ ਧਨੁਰੁਪਾਦਦੇ। ਸ਼ਰਂ ਧਨੁषਿ ਸਨ੍ਧਾਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇऽਭਿਜਿਤੀਸ਼੍ਵਰਃ

ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਨੁ ਅਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਤੀਰ ਨੂੰ ਧਨੁ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ।

ਦਦਾਹ ਤੇਨ ਦੁਰ੍ਭੇਦ੍ਯਾ ਹਰੋऽਥ ਤ੍ਰਿਪੁਰੋ ਨृਪ। ਦਿਵਿ ਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਵਿਮਾਨਸ਼ਤਸਙ੍ਕੁਲਾਃ

ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਹਰੇ ਨੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਅਟੱਲ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ; ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਹਨ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।

ਦੇਵਰ੍षਿਪਿਤृਸਿਦ੍ਧੇਸ਼ਾ ਜਯੇਤਿ ਕੁਸੁਮੋਤ੍ਕਰੈਃ। ਅਵਾਕਿਰਨ੍ਜਗੁਰ੍ਹृष੍ਟਾ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ

ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਸਿਧ ਲੋਕ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਜੈਕਾਰਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਅਪਸਰਾ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦੀਆਂ ਹਨ।

ਏਵਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਪੁਰਸ੍ਤਿਸ੍ਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ਪੁਰਹਾ ਨृਪ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਭਿਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸ੍ਵਂ ਧਾਮ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾੜ ਕੇ, ਪੁਰਹਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।

ਏਵਂ ਵਿਧਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਹਰੇਃ ਸ੍ਵਮਾਯਯਾ ਵਿਡਮ੍ਬਮਾਨਸ੍ਯ ਨृਲੋਕਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਵੀਰ੍ਯਾਣਿ ਗੀਤਾਨ੍ਯृषਿਭਿਰ੍ਜਗਦ੍ਗੁਰੋਰ੍ਲੋਕਂ ਪੁਨਾਨਾਨ੍ਯਪਰਂ ਵਦਾਮਿ ਕਿਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ ਦੇ ਕਰਤੱਬ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਜਗਤ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਾਂ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ । ਆਨਰ੍ਤਾਨ੍ ਸ ਉਪਵ੍ਰਜ੍ਯ ਸ੍ਵृਦ੍ਧਾਞ੍ਜਨਪਦਾਨ੍ ਸ੍ਵਕਾਨ੍ । ਦਧ੍ਮੌ ਦਰਵਰਂ ਤੇषਾਂ ਵਿषਾਦਂ ਸ਼ਮਯਨ੍ਨਿਵ

ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਨਰਤ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਉੱਚਾ-ਸੁਰ ਵਾਲਾ ਸ਼ੰਖ ਵੱਜਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।

ਸ ਉਚ੍ਚਕਾਸ਼ੇ ਧਵਲੋਦਰੋ ਦਰੋऽਪਿ ਉਰੁਕ੍ਰਮਸ੍ਯ ਅਧਰਸ਼ੋਣ ਸ਼ੋਣਿਮਾ । ਦਾਧ੍ਮਾਯਮਾਨਃ ਕਰਕਞ੍ਜਸਮ੍ਪੁਟੇ ਯਥਾਬ੍ਜਖਣ੍ਡੇ ਕਲਹਂਸ ਉਤ੍ਸ੍ਵਨਃ

ਉਹ ਸ਼ੰਖ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੱਟੀ ਚਿੱਟੀ ਸੀ ਅਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ, ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਲਾਲੀ ਵਾਲੀ ਹੇਠਲੀ ਠੋਡੀ ਨਾਲ ਛੁਹ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੱਜ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪੋਖ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਦੀ ਬੁਲੰਦ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਵੇ।

ਤਮੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਨਿਨਦਂ ਜਗਦ੍‍ਭਯਭਯਾਵਹਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਯਯੁਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤृਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾਃ

ਉਹ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਗੇ ਆ ਗਏ।

ਤਤ੍ਰੋਪਨੀਤਬਲਯੋ ਰਵੇਰ੍ਦੀਪਮਿਵਾਦृਤਾਃ । ਆਤ੍ਮਾਰਾਮਂ ਪੂਰ੍ਣਕਾਮਂ ਨਿਜਲਾਭੇਨ ਨਿਤ੍ਯਦਾ

ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਵੀਂ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਐਸੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਿਰਾਗ ਨੂੰ; ਉਹ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ।

ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੁਤ੍ਫੁਲ੍ਲਮੁਖਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਹਰ੍षਗਦ੍‍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ । ਪਿਤਰਂ ਸਰ੍ਵਸੁਹृਦਂ ਅਵਿਤਾਰਂ ਇਵਾਰ੍ਭਕਾਃ

ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈ।

ਨਤਾਃ ਸ੍ਮ ਤੇ ਨਾਥ ਸਦਾਙ੍‌ਘ੍ਰਿਪਙ੍‌ਕਜਂ ਵਿਰਿਞ੍ਚਵੈਰਿਞ੍ਚ੍ਯ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਨ੍ਦਿਤਮ੍ । ਪਰਾਯਣਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਮਿਹੇਚ੍ਛਤਾਂ ਪਰਂ ਨ ਯਤ੍ਰ ਕਾਲਃ ਪ੍ਰਭਵੇਤ੍ਪਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਸਰਣ ਹੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਸੁਖ-ਚੈਨ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਸਮਾਂ ਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।

ਭਵਾਯ ਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵ ਵਿਸ਼੍ਵਭਾਵਨ ਤ੍ਵਮੇਵ ਮਾਤਾਥ ਸੁਹृਤ੍ਪਤਿਃ ਪਿਤਾ । ਤ੍ਵਂ ਸਦ੍‍ਗੁਰੁਰ੍ਨਃ ਪਰਮਂ ਚ ਦੈਵਤਂ ਯਸ੍ਯਾਨੁਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਕृਤਿਨੋ ਬਭੂਵਿਮ

ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਾਲਣਹਾਰ ਤੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਾਂ, ਦੋਸਤ, ਮਾਲਕ ਤੇ ਪਿਤਾ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡਾ ਸੱਚਾ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਹੋ — ਤੁਹਾਡੀ ਰਾਹੀਂ ਚੱਲ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਏ ਹਾਂ।

ਅਹੋ ਸਨਾਥਾ ਭਵਤਾ ਸ੍ਮ ਯਦ੍ਵਯਂ ਤ੍ਰੈਵਿष੍ਟਪਾਨਾਮਪਿ ਦੂਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਪ੍ਰੇਮਸ੍ਮਿਤ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਾਨਨਂ ਪਸ਼੍ਯੇਮ ਰੂਪਂ ਤਵ ਸਰ੍ਵਸੌਭਗਮ੍

ਵਾਹ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਸਚਮੁਚ ਨਸੀਬ ਵਾਲੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ: ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਨਰਮ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਵਸਤੂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਯਰ੍ਹ੍ਯਮ੍ਬੁਜਾਕ੍ਸ਼ਾਪਸਸਾਰ ਭੋ ਭਵਾਨ੍ ਕੁਰੂਨ੍ ਮਧੂਨ੍ ਵਾਥ ਸੁਹृਦ੍ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਤਤ੍ਰਾਬ੍ਦਕੋਟਿਪ੍ਰਤਿਮਃ ਕ੍ਸ਼ਣੋ ਭਵੇਦ੍ ਰਵਿਂ ਵਿਨਾਕ੍ਸ਼੍ਣੋਰਿਵ ਨਸ੍ਤਵਾਚ੍ਯੁਤ

ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕੁਰੂਆਂ ਜਾਂ ਮਧੂਆਂ ਦੇ ਪਾਸ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤਾਂ ਹਰ ਪਲ ਸਾਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਯੁਗਾਂ ਵਰਗਾ ਲੰਮਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ।

ਇਤਿ ਚੋਦੀਰਿਤਾ ਵਾਚਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ । ਸ਼ृਣ੍ਵਾਨੋऽਨੁਗ੍ਰਹਂ ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਵਿਤਨ੍ਵਨ੍ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ਪੁਰਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਿਗਾਹ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।