ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਚੂਤਪਲ੍ਲਵਵਾਸਃਸ੍ਰਙ੍‌ ਮੁਕ੍ਤਾਦਾਮਵਿਲਮ੍ਬਿਭਿਃ । ਉਪਸ੍ਕृਤਂ ਪ੍ਰਤਿਦ੍ਵਾਰਂ ਅਪਾਂ ਕੁਮ੍ਭੈਃ ਸਦੀਪਕੈਃ

ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜਿਆਂ, ਦੀਆਂ, ਨਵੇਂ ਆਮ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲਟਕਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਪ੍ਰਾਕਾਰੈਃ ਗੋਪੁਰਾਗਾਰੈਃ ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਪਰਿਚ੍ਛਦੈਃ । ਸਰ੍ਵਤੋऽਲਙ੍‌ਕृਤਂ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ ਵਿਮਾਨਸ਼ਿਖਰਦ੍ਯੁਭਿਃ

ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਕਿਲੇ, ਦਰਵਾਜੇ, ਘਰ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ, ਤੇ ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਗੁੰਬਦ ਸਨ।

ਮृष੍ਟਚਤ੍ਵਰਰਥ੍ਯਾਟ੍ਟ ਮਾਰ੍ਗਂ ਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤਮ੍ । ਲਾਜਾਕ੍ਸ਼ਤੈਃ ਪੁष੍ਪਫਲੈਃ ਤਣ੍ਡੁਲੈਰ੍ਬਲਿਭਿਰ੍ਯੁਤਮ੍

ਚੌਕ, ਗਲੀਆਂ ਤੇ ਰਾਹਾਂ ਸਾਫ਼ ਸਨ, ਉੱਤੇ ਚੰਦਨ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਰ ਥਾਂ ਲਾਜ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਤੇ ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਪਈਆਂ ਸਨ।

ਧ੍ਰੁਵਾਯ ਪਥਿ ਦृष੍ਟਾਯ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਪੁਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਾਕ੍ਸ਼ਤਦਧ੍ਯਮ੍ਬੁ ਦੂਰ੍ਵਾਪੁष੍ਪਫਲਾਨਿ ਚ

ਜਦ ਧੀਰ ਰਾਜਾ ਰਾਹ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਿਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਚਾਵਲ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਦਹੀਂ, ਪਾਣੀ, ਦੁਰਵਾ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ—ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ।

ਉਪਜਹ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜਾਨਾ ਵਾਤ੍ਸਲ੍ਯਾਦਾਸ਼ਿषਃ ਸਤੀਃ । ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ ਤਦ੍ਵਲ੍ਗੁਗੀਤਾਨਿ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍‍ਭਵਨਂ ਪਿਤੁਃ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਨੇਕ ਦਿਲ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਸੁਣਦਿਆਂ।

ਮਹਾਮਣਿਵ੍ਰਾਤਮਯੇ ਸ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਭਵਨੋਤ੍ਤਮੇ । ਲਾਲਿਤੋ ਨਿਤਰਾਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਨ੍ਯਵਸਦ੍ ਦਿਵਿ ਦੇਵਵਤ੍

ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਥੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।

ਪਯਃਫੇਨਨਿਭਾਃ ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਦਾਨ੍ਤਾ ਰੁਕ੍ਮਪਰਿਚ੍ਛਦਾਃ । ਆਸਨਾਨਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਯਤ੍ਰ ਰੌਕ੍ਮਾ ਉਪਸ੍ਕਰਾਃ

ਉੱਥੇ, ਬਿਸਤਰੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਝੱਗ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਸਨ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ; ਬੈਠਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਕੀਮਤੀ ਸਨ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਫਟਿਕਕੁਡ੍ਯੇषੁ ਮਹਾਮਾਰਕਤੇषੁ ਚ । ਮਣਿਪ੍ਰਦੀਪਾ ਆਭਾਨ੍ਤਿ ਲਲਨਾਰਤ੍‍ਨਸਂਯੁਤਾਃ

ਉਸ ਥਾਂ, ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੰਨਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮਣੀ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੰਪਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਉਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਚ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਰਮਰਦ੍ਰੁਮੈਃ । ਕੂਜਦ੍ਵਿਹਙ੍‌ਗਮਿਥੁਨੈਃ ਗਾਯਨ੍ਮਤ੍ਤਮਧੁਵ੍ਰਤੈਃ

ਉੱਥੇ ਸੁਹਣੇ ਬਾਗ ਸਨ, ਅਜੀਬ ਅਸਮਾਨੀ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਕੁਜਦੇ ਅਤੇ ਮਸਤ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਵਾਪ੍ਯੋ ਵੈਦੂਰ੍ਯਸੋਪਾਨਾਃ ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਕੁਮੁਦ੍ਵਤੀਃ । ਹਂਸਕਾਰਣ੍ਡਵਕੁਲੈਃ ਜੁष੍ਟਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਹ੍ਵਸਾਰਸੈਃ

ਉੱਥੇ, ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲ, ਉਤਪਲ ਅਤੇ ਕੁਮੁਦ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੰਸ, ਬਗਲੇ ਅਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।

ਉਤ੍ਤਾਨਪਾਦੋ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਤਨਯਸ੍ਯ ਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਦ੍‍ਭੁਤਤਮਂ ਪ੍ਰਪੇਦੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮ੍

ਰਾਜਰਸ਼ੀ ਉਤਤਾਨਪਾਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਅਜੋਕੇ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।

ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯੋਢਵਯਸਂ ਤਂ ਚ ਪ੍ਰਕृਤੀਨਾਂ ਚ ਸਮ੍ਮਤਮ੍ । ਅਨੁਰਕ੍ਤਪ੍ਰਜਂ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰੁਵਂ ਚਕ੍ਰੇ ਭੁਵਃ ਪਤਿਮ੍

ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਧ੍ਰੁਵ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।

ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਪ੍ਰਵਯਸਂ ਆਕਲਯ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤਿਃ । ਵਨਂ ਵਿਰਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਤਿष੍ਠਦ੍ ਵਿਮृਸ਼ਨ੍ਨਾਤ੍ਮਨੋ ਗਤਿਮ੍

ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਤਮਕ ਰਾਹ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।

ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ । (ਵਂਸ਼ਸ੍ਥ) ਹਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰਿਕ੍ਥਸ੍ਪृਧ ਆਤਤਾਯਿਨੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠਃ । ਸਹਾਨੁਜੈਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਰੁਦ੍ਧਭੋਜਨਃ ਕਥਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਃ ਕਿਮਕਾਰषੀਤ੍ਤਤਃ

ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਦ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰੋਟੀ-ਰੁਜ਼ੀ ਪੱਕੀ ਹੋ ਗਈ, ਫਿਰ ਉਹ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਕਿਵੇਂ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ?

ਸੂਤ ਉਵਾਚ । ਵਂਸ਼ਂ ਕੁਰੋਰ੍ਵਂਸ਼ਦਵਾਗ੍ਨਿਨਿਰ੍ਹृਤਂ ਸਂਰੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਭਵਭਾਵਨੋ ਹਰਿਃ । ਨਿਵੇਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਨਿਜਰਾਜ੍ਯ ਈਸ਼੍ਵਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਬਭੂਵ ਹ

ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹਰੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਨੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੁੜ ਵਸਾਇਆ; ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਿਆਸਤ ਵਿੱਚ ਬਠਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।

ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਭੀष੍ਮੋਕ੍ਤਮਥਾਚ੍ਯੁਤੋਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤ ਵਿਜ੍ਞਾਨ ਵਿਧੂਤ ਵਿਭ੍ਰਮਃ । ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਗਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵਾਜਿਤਾਸ਼੍ਰਯਃ ਪਰਿਧ੍ਯੁਪਾਨ੍ਤਾਂ ਅਨੁਜਾਨੁਵਰ੍ਤਿਤਃ

ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਅਚੁਤ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਚੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਅਜਿੱਤ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।

(ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍) ਕਾਮਂ ਵਵਰ੍ष ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦੁਘਾ ਮਹੀ । ਸਿषਿਚੁਃ ਸ੍ਮ ਵ੍ਰਜਾਨ੍ ਗਾਵਃ ਪਯਸੋਧਸ੍ਵਤੀਰ੍ਮੁਦਾ

ਬਦਲਾਂ ਨੇ ਮਨ ਚਾਹੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਮਨ ਚਾਹੀ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਫ਼ੀ ਦੁੱਧ ਵਗਾਇਆ।

ਨਦ੍ਯਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾ ਗਿਰਯਃ ਸਵਨਸ੍ਪਤਿਵੀਰੁਧਃ । ਫਲਨ੍ਤ੍ਯੋषਧਯਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕਾਮਂ ਅਨ੍ਵृਤੁ ਤਸ੍ਯ ਵੈ

ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਪੌਦੇ — ਸਾਰੀਆਂ ਜੜੀਆਂ — ਉਸ ਲਈ ਮਨ ਚਾਹੇ ਫਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।

ਨਾਧਯੋ ਵ੍ਯਾਧਯਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਾ ਦੈਵਭੂਤਾਤ੍ਮਹੇਤਵਃ । ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੌ ਅਵਭਵਨ੍ ਜਨ੍ਤੂਨਾਂ ਰਾਜ੍ਞਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍

ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਰੋਗ, ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਦੁੱਖ — ਚਾਹੇ ਕਿਸਮਤ, ਹੋਰ ਜੀਵ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਤੋਂ — ਉਸ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।

ਉषਿਤ੍ਵਾ ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰੇ ਮਾਸਾਨ੍ ਕਤਿਪਯਾਨ੍ ਹਰਿਃ । ਸੁਹृਦਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ੋਕਾਯ ਸ੍ਵਸੁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ

ਹਰੀ ਨੇ ਹਾਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਉੱਥੇ ਵਸਿਆ।

ਆਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਚਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯਾਭਿਵਾਦ੍ਯ ਤਮ੍ । ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਕੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤੋऽਭਿਵਾਦਿਤਃ

ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਅਤੇ ਆਗਿਆ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਕੁਨ੍ਤੀ ਵਿਰਾਟਤਨਯਾ ਤਥਾ । ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ਼੍ਚ ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਃ ਗੌਤਮੋ ਯਮੌ

ਸੁਭਦਰਾ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਕੁੰਤੀ, ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਧੀ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਯੁਯੁਤਸੁ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਦੋ ਭਰਾ (ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ) ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।

ਵृਕੋਦਰਸ਼੍ਚ ਧੌਮ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਮਤ੍ਸ੍ਯਸੁਤਾਦਯਃ । ਨ ਸੇਹਿਰੇ ਵਿਮੁਹ੍ਯਨ੍ਤੋ ਵਿਰਹਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਨਃ

ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਧੌਮਯ ਅਤੇ ਮਤ्सਯ ਰਾਜ ਦੀ ਧੀ ਸਮੇਤ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਾਰੰਗਧਨਵਾਲੇ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।

ਸਤ੍ਸਙ੍ਗਾਤ੍ ਮੁਕ੍ਤਦੁਃਸਙ੍ਗੋ ਹਾਤੁਂ ਨੋਤ੍ਸਹਤੇ ਬੁਧਃ । ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨਂ ਯਸ਼ੋ ਯਸ੍ਯ ਸਕृਤ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਰੋਚਨਮ੍

ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਮਾੜੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਇਕ ਵਾਰੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਫਿਰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।

ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨ੍ਯਸ੍ਤਧਿਯਃ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਸਹੇਰਨ੍ ਵਿਰਹਂ ਕਥਮ੍ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸਂਲਾਪ ਸ਼ਯਨਾਸਨ ਭੋਜਨੈਃ

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਾਰਥਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ, ਛੂਹਣ, ਗੱਲਾਂ, ਇਕੱਠੇ ਸੌਣ, ਬੈਠਣ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਸਕਦੇ ਸਨ?

ਸਰ੍ਵੇ ਤੇऽਨਿਮਿषੈਃ ਅਕ੍ਸ਼ੈਃ ਤਂ ਅਨੁ ਦ੍ਰੁਤਚੇਤਸਃ । ਵੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਃ ਸ੍ਨੇਹਸਮ੍ਬਦ੍ਧਾ ਵਿਚੇਲੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਹ

ਉਹ ਸਾਰੇ, ਦਿਲ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ, ਅੱਖਾਂ ਚੁੱਕੇ ਬਿਨਾਂ, ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਭਟਕਦੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ।

ਨ੍ਯਰੁਨ੍ਧਨ੍ ਉਦ੍‍ਗਲਤ੍ ਬਾष੍ਪਂ ਔਤ੍ਕਣ੍ਠ੍ਯਾਤ੍ ਦੇਵਕੀਸੁਤੇ । ਨਿਰ੍ਯਾਤ੍ਯਗਾਰਾਤ੍ ਨੋऽਭਦ੍ਰਂ ਇਤਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਬਾਨ੍ਧਵਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ

ਬੰਧੂਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਲੋੜ ਵਿਚ, ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਰੋਕ ਲਏ, ਸੋਚਦੀਆਂ, 'ਉਹ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਨਾ ਹੋਵੇ।'

ਮृਦਙ੍ਗਸ਼ਙ੍ਖਭੇਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵੀਣਾਪਣਵ ਗੋਮੁਖਾਃ । ਧੁਨ੍ਧੁਰ੍ਯਾਨਕ ਘਣ੍ਟਾਦ੍ਯਾ ਨੇਦੁਃ ਦੁਨ੍ਦੁਭਯਸ੍ਤਥਾ

ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਸ਼ੰਖ, ਭੇਰੀ, ਵੀਣਾ, ਪਣਵਾ, ਗੋਮੁਖ, ਧੁੰਧੁਰੀ, ਆਨਕਾ, ਘੰਟਾ ਅਤੇ ਦੁੰਦੁਭੀ ਆਦਿ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜੀ।

ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ਿਖਰਾਰੂਢਾਃ ਕੁਰੁਨਾਰ੍ਯੋ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਵਵृषੁਃ ਕੁਸੁਮੈਃ ਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰੇਮਵ੍ਰੀਡਾਸ੍ਮਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ

ਕੁਰੂ ਘਰ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਹਲਾਂ ਦੀ ਛੱਤਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਲਾਜ ਨਾਲ ਹੱਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ 'ਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ।