ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਤ੍ਰ ਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਃ ਦੇਵਮਾਨਵ ਵਾਦਿਤਾਃ । ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਃ ਸਾਧਵੋ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਖਾਤ੍ਪੇਤੁਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਯਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਡੂੰਡੂਬੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ; ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।

ਤਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਹਰਣਾਦੀਨਿ ਸਮ੍ਪਰੇਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਗਵ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਦੁਃਖਿਤੋऽਭਵਤ੍

ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਦੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਲਈ ਸਾਰੇ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ, ਪਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿਚ ਰਿਹਾ।

ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਮੁਨਯੋ ਹृष੍ਟਾਃ ਕृष੍ਣਂ ਤਤ੍ ਗੁਹ੍ਯਨਾਮਭਿਃ । ਤਤਸ੍ਤੇ ਕृष੍ਣਹृਦਯਾਃ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਪੁਨਃ

ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਗੁਪਤ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।

ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸਹਕृष੍ਣੋ ਗਜਾਹ੍ਵਯਮ੍ । ਪਿਤਰਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀਂ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍

ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਗਜਾਹਵਯਾ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਤਪਸਵਿਨੀ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ।

ਪਿਤ੍ਰਾ ਚਾਨੁਮਤੋ ਰਾਜਾ ਵਾਸੁਦੇਵਾਨੁਮੋਦਿਤਃ । ਚਕਾਰ ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਵਿਭੁਃ

ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਾ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਚਲਾਉਣ ਲੱਗਾ।

ਪਯਃ ਸ੍ਤਨਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਨੇਤ੍ਰਜੈਃ ਸਲਿਲੈਃ ਸ਼ਿਵੈਃ । ਤਦਾਭਿषਿਚ੍ਯਮਾਨਾਭ੍ਯਾਂ ਵੀਰ ਵੀਰਸੁਵੋ ਮੁਹੁਃ

ਉਸ ਮਾਂ ਦੇ ਸਿੰਨਿਆਂ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਵਗਿਆ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਅੰਸੂ ਵਗੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।

ਤਾਂ ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਜਨਾ ਰਾਜ੍ਞੀਂ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰ ਆਰ੍ਤਿਹਾ । ਪ੍ਰਤਿਲਬ੍ਧਸ਼੍ਚਿਰਂ ਨष੍ਟੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਮਣ੍ਡਲਂ ਭੁਵਃ

ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਰੱਖੇਗਾ।'

ਅਭ੍ਯਰ੍ਚਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਨੂਨਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਣਤਾਰ੍ਤਿਹਾ । ਯਦਨੁਧ੍ਯਾਯਿਨੋ ਧੀਰਾ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਜਿਗ੍ਯੁਃ ਸੁਦੁਰ੍ਜਯਮ੍

ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਰਾਣੀ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਵਰਗੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਿਰੋਧ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਲਾਲ੍ਯਮਾਨਂ ਜਨੈਰੇਵਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਸਭ੍ਰਾਤਰਂ ਨृਪਃ । ਆਰੋਪ੍ਯ ਕਰਿਣੀਂ ਹृष੍ਟਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋऽਵਿਸ਼ਤ੍ਪੁਰਮ੍

ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਖੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਭ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿਚ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।

ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰੋਪਸਙ੍‌ਕॢਪ੍ਤੈਃ ਲਸਨ੍ ਮਕਰਤੋਰਣੈਃ । ਸਵृਨ੍ਦੈਃ ਕਦਲੀਸ੍ਤਮ੍ਭੈਃ ਪੂਗਪੋਤੈਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ਵਿਧੈਃ

ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਕਰ-ਦਰਵਾਜੇ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪੂਗਾ ਦੇ ਢੇਰ, ਸਭ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।

ਚੂਤਪਲ੍ਲਵਵਾਸਃਸ੍ਰਙ੍‌ ਮੁਕ੍ਤਾਦਾਮਵਿਲਮ੍ਬਿਭਿਃ । ਉਪਸ੍ਕृਤਂ ਪ੍ਰਤਿਦ੍ਵਾਰਂ ਅਪਾਂ ਕੁਮ੍ਭੈਃ ਸਦੀਪਕੈਃ

ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜਿਆਂ, ਦੀਆਂ, ਨਵੇਂ ਆਮ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲਟਕਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਪ੍ਰਾਕਾਰੈਃ ਗੋਪੁਰਾਗਾਰੈਃ ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਪਰਿਚ੍ਛਦੈਃ । ਸਰ੍ਵਤੋऽਲਙ੍‌ਕृਤਂ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ ਵਿਮਾਨਸ਼ਿਖਰਦ੍ਯੁਭਿਃ

ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਕਿਲੇ, ਦਰਵਾਜੇ, ਘਰ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ, ਤੇ ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਗੁੰਬਦ ਸਨ।

ਮृष੍ਟਚਤ੍ਵਰਰਥ੍ਯਾਟ੍ਟ ਮਾਰ੍ਗਂ ਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤਮ੍ । ਲਾਜਾਕ੍ਸ਼ਤੈਃ ਪੁष੍ਪਫਲੈਃ ਤਣ੍ਡੁਲੈਰ੍ਬਲਿਭਿਰ੍ਯੁਤਮ੍

ਚੌਕ, ਗਲੀਆਂ ਤੇ ਰਾਹਾਂ ਸਾਫ਼ ਸਨ, ਉੱਤੇ ਚੰਦਨ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਰ ਥਾਂ ਲਾਜ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਤੇ ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਪਈਆਂ ਸਨ।

ਧ੍ਰੁਵਾਯ ਪਥਿ ਦृष੍ਟਾਯ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਪੁਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਾਕ੍ਸ਼ਤਦਧ੍ਯਮ੍ਬੁ ਦੂਰ੍ਵਾਪੁष੍ਪਫਲਾਨਿ ਚ

ਜਦ ਧੀਰ ਰਾਜਾ ਰਾਹ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਿਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਚਾਵਲ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਦਹੀਂ, ਪਾਣੀ, ਦੁਰਵਾ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ—ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ।

ਉਪਜਹ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜਾਨਾ ਵਾਤ੍ਸਲ੍ਯਾਦਾਸ਼ਿषਃ ਸਤੀਃ । ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ ਤਦ੍ਵਲ੍ਗੁਗੀਤਾਨਿ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍‍ਭਵਨਂ ਪਿਤੁਃ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਨੇਕ ਦਿਲ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਸੁਣਦਿਆਂ।

ਮਹਾਮਣਿਵ੍ਰਾਤਮਯੇ ਸ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਭਵਨੋਤ੍ਤਮੇ । ਲਾਲਿਤੋ ਨਿਤਰਾਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਨ੍ਯਵਸਦ੍ ਦਿਵਿ ਦੇਵਵਤ੍

ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਥੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।

ਪਯਃਫੇਨਨਿਭਾਃ ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਦਾਨ੍ਤਾ ਰੁਕ੍ਮਪਰਿਚ੍ਛਦਾਃ । ਆਸਨਾਨਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਯਤ੍ਰ ਰੌਕ੍ਮਾ ਉਪਸ੍ਕਰਾਃ

ਉੱਥੇ, ਬਿਸਤਰੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਝੱਗ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਸਨ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ; ਬੈਠਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਕੀਮਤੀ ਸਨ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਫਟਿਕਕੁਡ੍ਯੇषੁ ਮਹਾਮਾਰਕਤੇषੁ ਚ । ਮਣਿਪ੍ਰਦੀਪਾ ਆਭਾਨ੍ਤਿ ਲਲਨਾਰਤ੍‍ਨਸਂਯੁਤਾਃ

ਉਸ ਥਾਂ, ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੰਨਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮਣੀ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੰਪਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਉਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਚ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਰਮਰਦ੍ਰੁਮੈਃ । ਕੂਜਦ੍ਵਿਹਙ੍‌ਗਮਿਥੁਨੈਃ ਗਾਯਨ੍ਮਤ੍ਤਮਧੁਵ੍ਰਤੈਃ

ਉੱਥੇ ਸੁਹਣੇ ਬਾਗ ਸਨ, ਅਜੀਬ ਅਸਮਾਨੀ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਕੁਜਦੇ ਅਤੇ ਮਸਤ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਵਾਪ੍ਯੋ ਵੈਦੂਰ੍ਯਸੋਪਾਨਾਃ ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਕੁਮੁਦ੍ਵਤੀਃ । ਹਂਸਕਾਰਣ੍ਡਵਕੁਲੈਃ ਜੁष੍ਟਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਹ੍ਵਸਾਰਸੈਃ

ਉੱਥੇ, ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲ, ਉਤਪਲ ਅਤੇ ਕੁਮੁਦ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੰਸ, ਬਗਲੇ ਅਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।

ਉਤ੍ਤਾਨਪਾਦੋ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਤਨਯਸ੍ਯ ਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਦ੍‍ਭੁਤਤਮਂ ਪ੍ਰਪੇਦੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮ੍

ਰਾਜਰਸ਼ੀ ਉਤਤਾਨਪਾਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਅਜੋਕੇ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।

ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯੋਢਵਯਸਂ ਤਂ ਚ ਪ੍ਰਕृਤੀਨਾਂ ਚ ਸਮ੍ਮਤਮ੍ । ਅਨੁਰਕ੍ਤਪ੍ਰਜਂ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰੁਵਂ ਚਕ੍ਰੇ ਭੁਵਃ ਪਤਿਮ੍

ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਧ੍ਰੁਵ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।

ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਪ੍ਰਵਯਸਂ ਆਕਲਯ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤਿਃ । ਵਨਂ ਵਿਰਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਤਿष੍ਠਦ੍ ਵਿਮृਸ਼ਨ੍ਨਾਤ੍ਮਨੋ ਗਤਿਮ੍

ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਤਮਕ ਰਾਹ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।

ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ । (ਵਂਸ਼ਸ੍ਥ) ਹਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰਿਕ੍ਥਸ੍ਪृਧ ਆਤਤਾਯਿਨੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠਃ । ਸਹਾਨੁਜੈਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਰੁਦ੍ਧਭੋਜਨਃ ਕਥਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਃ ਕਿਮਕਾਰषੀਤ੍ਤਤਃ

ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਦ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰੋਟੀ-ਰੁਜ਼ੀ ਪੱਕੀ ਹੋ ਗਈ, ਫਿਰ ਉਹ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਕਿਵੇਂ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ?

ਸੂਤ ਉਵਾਚ । ਵਂਸ਼ਂ ਕੁਰੋਰ੍ਵਂਸ਼ਦਵਾਗ੍ਨਿਨਿਰ੍ਹृਤਂ ਸਂਰੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਭਵਭਾਵਨੋ ਹਰਿਃ । ਨਿਵੇਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਨਿਜਰਾਜ੍ਯ ਈਸ਼੍ਵਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਬਭੂਵ ਹ

ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹਰੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਨੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੁੜ ਵਸਾਇਆ; ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਿਆਸਤ ਵਿੱਚ ਬਠਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।

ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਭੀष੍ਮੋਕ੍ਤਮਥਾਚ੍ਯੁਤੋਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤ ਵਿਜ੍ਞਾਨ ਵਿਧੂਤ ਵਿਭ੍ਰਮਃ । ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਗਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵਾਜਿਤਾਸ਼੍ਰਯਃ ਪਰਿਧ੍ਯੁਪਾਨ੍ਤਾਂ ਅਨੁਜਾਨੁਵਰ੍ਤਿਤਃ

ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਅਚੁਤ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਚੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਅਜਿੱਤ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।

(ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍) ਕਾਮਂ ਵਵਰ੍ष ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦੁਘਾ ਮਹੀ । ਸਿषਿਚੁਃ ਸ੍ਮ ਵ੍ਰਜਾਨ੍ ਗਾਵਃ ਪਯਸੋਧਸ੍ਵਤੀਰ੍ਮੁਦਾ

ਬਦਲਾਂ ਨੇ ਮਨ ਚਾਹੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਮਨ ਚਾਹੀ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਫ਼ੀ ਦੁੱਧ ਵਗਾਇਆ।

ਨਦ੍ਯਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾ ਗਿਰਯਃ ਸਵਨਸ੍ਪਤਿਵੀਰੁਧਃ । ਫਲਨ੍ਤ੍ਯੋषਧਯਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕਾਮਂ ਅਨ੍ਵृਤੁ ਤਸ੍ਯ ਵੈ

ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਪੌਦੇ — ਸਾਰੀਆਂ ਜੜੀਆਂ — ਉਸ ਲਈ ਮਨ ਚਾਹੇ ਫਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।

ਨਾਧਯੋ ਵ੍ਯਾਧਯਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਾ ਦੈਵਭੂਤਾਤ੍ਮਹੇਤਵਃ । ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੌ ਅਵਭਵਨ੍ ਜਨ੍ਤੂਨਾਂ ਰਾਜ੍ਞਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍

ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਰੋਗ, ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਦੁੱਖ — ਚਾਹੇ ਕਿਸਮਤ, ਹੋਰ ਜੀਵ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਤੋਂ — ਉਸ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।