ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਪਦਿ ਸਖਿਵਚੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਨਿਜਪਰਯੋਰ੍ਬਲਯੋ ਰਥਂ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ । ਸ੍ਥਿਤਵਤਿ ਪਰਸੈਨਿਕਾਯੁਰਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਹृਤਵਤਿ ਪਾਰ੍ਥਸਖੇ ਰਤਿਰ੍ਮਮਾਸ੍ਤੁ

ਜਦੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜੀਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਲੈ ਗਿਆ, ਉੱਤੇ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤ ਅਟੱਲ ਰਹੇ।

ਵ੍ਯਵਹਿਤ ਪृਤਨਾਮੁਖਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਜਨਵਧਾਤ੍ ਵਿਮੁਖਸ੍ਯ ਦੋषਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ । ਕੁਮਤਿਮ ਅਹਰਤ੍ ਆਤ੍ਮਵਿਦ੍ਯਯਾ ਯਃ ਚਸ਼੍ਚਰਣਰਤਿਃ ਪਰਮਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਮੇऽਸ੍ਤੁ

ਜਦੋਂ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਦੋਸ਼-ਭਾਵ ਨਾਲ ਮੁੰਹ ਮੋੜਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਭੁਲਾਵਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ — ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਮੇਰੀ ਸਰਵੋਤਮ ਭਗਤੀ ਹੋਵੇ।

ਸ੍ਵਨਿਗਮਮਪਹਾਯ ਮਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ऋਤਮਧਿ ਕਰ੍ਤੁਮਵਪ੍ਲੁਤੋ ਰਥਸ੍ਥਃ । ਧृਤਰਥ ਚਰਣੋऽਭ੍ਯਯਾਤ੍ ਚਲਦ੍‍ਗੁਃ ਹਰਿਰਿਵ ਹਨ੍ਤੁਮਿਭਂ ਗਤੋਤ੍ਤਰੀਯਃ

ਆਪਣੀ ਵਚਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਤੀਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਰਥ 'ਤੇੋਂ ਉੱਚਲਿਆ, ਉੱਤਰੀ ਵਸਤ੍ਰ ਢਲਕ ਗਿਆ, ਕੋੜਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਹਰੀ ਵਾਂਗ, ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਵਧਿਆ।

ਸ਼ਿਤਵਿਸ਼ਿਖਹਤੋ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਦਂਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਤਜਪਰਿਪ੍ਲੁਤ ਆਤਤਾਯਿਨੋ ਮੇ । ਪ੍ਰਸਭਂ ਅਭਿਸਸਾਰ ਮਦ੍ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਸ ਭਵਤੁ ਮੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਗਤਿਰ੍ਮੁਕੁਨ੍ਦਃ

ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦਿਆ, ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਿਆ, ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ, ਵੈਰੀ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਜਬਰ ਨਾਲ ਵਧਿਆ — ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਮੁਕੁੰਦ ਮੇਰੀ ਆਸਰਾ ਹੋਵੇ।

ਵਿਜਯਰਥਕੁਟੁਮ੍ਬ ਆਤ੍ਤਤੋਤ੍ਰੇ ਧृਤਹਯਰਸ਼੍ਮਿਨਿ ਤਤ੍ ਸ਼੍ਰਿਯੇਕ੍ਸ਼ਣੀਯੇ । ਭਗਵਤਿ ਰਤਿਰਸ੍ਤੁ ਮੇ ਮੁਮੂਰ੍षੋਃ ਯਮਿਹ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਤਾ ਗਤਾਃ ਸ੍ਵਰੂਪਮ੍

ਜਦੋਂ ਮਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਵੇ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਉਸ ਭਗਵਾਨ ਉੱਤੇ ਅਟੱਲ ਰਹੇ, ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਰਸੀਆਂ ਤੇ ਕੋੜਾ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਦੇਖਣਯੋਗ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਪਾ ਗਏ।

ਲਲਿਤ ਗਤਿ ਵਿਲਾਸ ਵਲ੍ਗੁਹਾਸ ਪ੍ਰਣਯ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣ ਕਲ੍ਪਿਤੋਰੁਮਾਨਾਃ । ਕृਤਮਨੁਕृਤਵਤ੍ਯ ਉਨ੍ਮਦਾਨ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਮਗਨ੍ ਕਿਲ ਯਸ੍ਯ ਗੋਪਵਧ੍ਵਃ

ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਨਜ਼ਾਕਤ ਭਰੀ, ਹਾਸਾ ਮੋਹਕ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੇ ਝੂਠੇ ਮਨ-ਮੁੱਲ, ਉਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਨੂੰ ਉਮੰਗ ਤੇ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਨਕਲ ਕਰਦੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ।

ਮੁਨਿਗਣ ਨृਪਵਰ੍ਯਸਙ੍ਕੁਲੇऽਨ੍ਤਃ ਸਦਸਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਰਾਜਸੂਯ ਏषਾਮ੍ । ਅਰ੍ਹਣਂ ਉਪਪੇਦ ਈਕ੍ਸ਼ਣੀਯੋ ਮਮ ਦृਸ਼ਿਗੋਚਰ ਏष ਆਵਿਰਾਤ੍ਮਾ

ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਮਹਾਤਮਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਥੇ ਉਹੀ ਵਿਅਕਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।

ਤਮਿਮਮਹਮਜਂ ਸ਼ਰੀਰਭਾਜਾਂ ਹृਦਿ ਹृਦਿ ਧਿष੍ਠਿਤਮਾਤ੍ਮ ਕਲ੍ਪਿਤਾਨਾਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿਦृਸ਼ਮਿਵ ਨੈਕਧਾਰ੍ਕਮੇਕਂ ਸਮਧਿਗਤੋऽਸ੍ਮਿ ਵਿਧੂਤ ਭੇਦਮੋਹਃ

ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਅਜਨਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਸੂਰਜ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਵੱਖਰੇਪਣ ਦੀ ਭੁੱਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ । (ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍) ਕृष੍ਣ ਏਵਂ ਭਗਵਤਿ ਮਨੋਵਾਕ੍ ਦृष੍ਟਿਵृਤ੍ਤਿਭਿਃ । ਆਤ੍ਮਨਿ ਆਤ੍ਮਾਨਮਾਵੇਸ਼੍ਯ ਸੋऽਨ੍ਤਃਸ਼੍ਵਾਸ ਉਪਾਰਮਤ੍

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਚੁਪ ਹੋ ਗਿਆ।

ਸਮ੍ਪਦ੍ਯਮਾਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਭੀष੍ਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਿ ਨਿष੍ਕਲੇ । ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤੇ ਤੂष੍ਣੀਂ ਵਯਾਂਸੀਵ ਦਿਨਾਤ੍ਯਯੇ

ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਦੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਲੋਕ ਚੁਪ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਤੇ ਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਤਤ੍ਰ ਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਃ ਦੇਵਮਾਨਵ ਵਾਦਿਤਾਃ । ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਃ ਸਾਧਵੋ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਖਾਤ੍ਪੇਤੁਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਯਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਡੂੰਡੂਬੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ; ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।

ਤਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਹਰਣਾਦੀਨਿ ਸਮ੍ਪਰੇਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਗਵ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਦੁਃਖਿਤੋऽਭਵਤ੍

ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਦੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਲਈ ਸਾਰੇ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ, ਪਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿਚ ਰਿਹਾ।

ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਮੁਨਯੋ ਹृष੍ਟਾਃ ਕृष੍ਣਂ ਤਤ੍ ਗੁਹ੍ਯਨਾਮਭਿਃ । ਤਤਸ੍ਤੇ ਕृष੍ਣਹृਦਯਾਃ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਪੁਨਃ

ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਗੁਪਤ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।

ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸਹਕृष੍ਣੋ ਗਜਾਹ੍ਵਯਮ੍ । ਪਿਤਰਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀਂ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍

ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਗਜਾਹਵਯਾ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਤਪਸਵਿਨੀ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ।

ਪਿਤ੍ਰਾ ਚਾਨੁਮਤੋ ਰਾਜਾ ਵਾਸੁਦੇਵਾਨੁਮੋਦਿਤਃ । ਚਕਾਰ ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਵਿਭੁਃ

ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਾ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਚਲਾਉਣ ਲੱਗਾ।

ਪਯਃ ਸ੍ਤਨਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਨੇਤ੍ਰਜੈਃ ਸਲਿਲੈਃ ਸ਼ਿਵੈਃ । ਤਦਾਭਿषਿਚ੍ਯਮਾਨਾਭ੍ਯਾਂ ਵੀਰ ਵੀਰਸੁਵੋ ਮੁਹੁਃ

ਉਸ ਮਾਂ ਦੇ ਸਿੰਨਿਆਂ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਵਗਿਆ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਅੰਸੂ ਵਗੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।

ਤਾਂ ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਜਨਾ ਰਾਜ੍ਞੀਂ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰ ਆਰ੍ਤਿਹਾ । ਪ੍ਰਤਿਲਬ੍ਧਸ਼੍ਚਿਰਂ ਨष੍ਟੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਮਣ੍ਡਲਂ ਭੁਵਃ

ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਰੱਖੇਗਾ।'

ਅਭ੍ਯਰ੍ਚਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਨੂਨਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਣਤਾਰ੍ਤਿਹਾ । ਯਦਨੁਧ੍ਯਾਯਿਨੋ ਧੀਰਾ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਜਿਗ੍ਯੁਃ ਸੁਦੁਰ੍ਜਯਮ੍

ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਰਾਣੀ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਵਰਗੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਿਰੋਧ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਲਾਲ੍ਯਮਾਨਂ ਜਨੈਰੇਵਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਸਭ੍ਰਾਤਰਂ ਨृਪਃ । ਆਰੋਪ੍ਯ ਕਰਿਣੀਂ ਹृष੍ਟਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋऽਵਿਸ਼ਤ੍ਪੁਰਮ੍

ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਖੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਭ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿਚ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।

ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰੋਪਸਙ੍‌ਕॢਪ੍ਤੈਃ ਲਸਨ੍ ਮਕਰਤੋਰਣੈਃ । ਸਵृਨ੍ਦੈਃ ਕਦਲੀਸ੍ਤਮ੍ਭੈਃ ਪੂਗਪੋਤੈਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ਵਿਧੈਃ

ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਕਰ-ਦਰਵਾਜੇ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪੂਗਾ ਦੇ ਢੇਰ, ਸਭ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।

ਚੂਤਪਲ੍ਲਵਵਾਸਃਸ੍ਰਙ੍‌ ਮੁਕ੍ਤਾਦਾਮਵਿਲਮ੍ਬਿਭਿਃ । ਉਪਸ੍ਕृਤਂ ਪ੍ਰਤਿਦ੍ਵਾਰਂ ਅਪਾਂ ਕੁਮ੍ਭੈਃ ਸਦੀਪਕੈਃ

ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜਿਆਂ, ਦੀਆਂ, ਨਵੇਂ ਆਮ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲਟਕਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਪ੍ਰਾਕਾਰੈਃ ਗੋਪੁਰਾਗਾਰੈਃ ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਪਰਿਚ੍ਛਦੈਃ । ਸਰ੍ਵਤੋऽਲਙ੍‌ਕृਤਂ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ ਵਿਮਾਨਸ਼ਿਖਰਦ੍ਯੁਭਿਃ

ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਕਿਲੇ, ਦਰਵਾਜੇ, ਘਰ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ, ਤੇ ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਗੁੰਬਦ ਸਨ।

ਮृष੍ਟਚਤ੍ਵਰਰਥ੍ਯਾਟ੍ਟ ਮਾਰ੍ਗਂ ਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤਮ੍ । ਲਾਜਾਕ੍ਸ਼ਤੈਃ ਪੁष੍ਪਫਲੈਃ ਤਣ੍ਡੁਲੈਰ੍ਬਲਿਭਿਰ੍ਯੁਤਮ੍

ਚੌਕ, ਗਲੀਆਂ ਤੇ ਰਾਹਾਂ ਸਾਫ਼ ਸਨ, ਉੱਤੇ ਚੰਦਨ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਰ ਥਾਂ ਲਾਜ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਤੇ ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਪਈਆਂ ਸਨ।

ਧ੍ਰੁਵਾਯ ਪਥਿ ਦृष੍ਟਾਯ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਪੁਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਾਕ੍ਸ਼ਤਦਧ੍ਯਮ੍ਬੁ ਦੂਰ੍ਵਾਪੁष੍ਪਫਲਾਨਿ ਚ

ਜਦ ਧੀਰ ਰਾਜਾ ਰਾਹ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਿਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਚਾਵਲ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਦਹੀਂ, ਪਾਣੀ, ਦੁਰਵਾ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ—ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ।

ਉਪਜਹ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜਾਨਾ ਵਾਤ੍ਸਲ੍ਯਾਦਾਸ਼ਿषਃ ਸਤੀਃ । ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ ਤਦ੍ਵਲ੍ਗੁਗੀਤਾਨਿ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍‍ਭਵਨਂ ਪਿਤੁਃ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਨੇਕ ਦਿਲ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਸੁਣਦਿਆਂ।

ਮਹਾਮਣਿਵ੍ਰਾਤਮਯੇ ਸ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਭਵਨੋਤ੍ਤਮੇ । ਲਾਲਿਤੋ ਨਿਤਰਾਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਨ੍ਯਵਸਦ੍ ਦਿਵਿ ਦੇਵਵਤ੍

ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਥੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।

ਪਯਃਫੇਨਨਿਭਾਃ ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਦਾਨ੍ਤਾ ਰੁਕ੍ਮਪਰਿਚ੍ਛਦਾਃ । ਆਸਨਾਨਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਯਤ੍ਰ ਰੌਕ੍ਮਾ ਉਪਸ੍ਕਰਾਃ

ਉੱਥੇ, ਬਿਸਤਰੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਝੱਗ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਸਨ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ; ਬੈਠਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਕੀਮਤੀ ਸਨ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਫਟਿਕਕੁਡ੍ਯੇषੁ ਮਹਾਮਾਰਕਤੇषੁ ਚ । ਮਣਿਪ੍ਰਦੀਪਾ ਆਭਾਨ੍ਤਿ ਲਲਨਾਰਤ੍‍ਨਸਂਯੁਤਾਃ

ਉਸ ਥਾਂ, ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੰਨਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮਣੀ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੰਪਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਉਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਚ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਰਮਰਦ੍ਰੁਮੈਃ । ਕੂਜਦ੍ਵਿਹਙ੍‌ਗਮਿਥੁਨੈਃ ਗਾਯਨ੍ਮਤ੍ਤਮਧੁਵ੍ਰਤੈਃ

ਉੱਥੇ ਸੁਹਣੇ ਬਾਗ ਸਨ, ਅਜੀਬ ਅਸਮਾਨੀ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਕੁਜਦੇ ਅਤੇ ਮਸਤ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।