ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਰ੍ਵਤੋ ਮਨ ਆਕृष੍ਯ ਹृਦਿ ਭੂਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਸ਼ਯਮ੍ । ਧ੍ਯਾਯਨ੍ ਭਗਵਤੋ ਰੂਪਂ ਨਾਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਤ੍ ਕਿਂਚਨਾਪਰਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ, ਦਿਲ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਤੱਤ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਟਿਕਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਸੀ।

ਆਧਾਰਂ ਮਹਦਾਦੀਨਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਧਾਰਯਮਾਣਸ੍ਯ ਤ੍ਰਯੋ ਲੋਕਾਸ਼੍ਚਕਮ੍ਪਿਰੇ

ਜਦ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੱਤਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ।

ਯਦੈਕਪਾਦੇਨ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਰ੍ਭਕਃ ਤਸ੍ਥੌ ਤਦਙ੍‌ਗੁष੍ਠਨਿਪੀਡਿਤਾ ਮਹੀ । ਨਨਾਮ ਤਤ੍ਰਾਰ੍ਧਮਿਭੇਨ੍ਦ੍ਰਧਿष੍ਠਿਤਾ ਤਰੀਵ ਸਵ੍ਯੇਤਰਤਃ ਪਦੇ ਪਦੇ

ਜਦ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਉਂਗਲੀ ਦੇ ਦਬਾਅ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਝੁਕ ਗਈ। ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਹਾਥੀ ਦੇ ਪਲਾਟਫਾਰਮ ਵਾਂਗ ਝੁਕਦੀ ਸੀ।

ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਅਭਿਧ੍ਯਾਯਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਤ੍ਮਨੋ ਦ੍ਵਾਰਂ ਨਿਰੁਧ੍ਯਾਸੁਮਨਨ੍ਯਯਾ ਧਿਯਾ । ਲੋਕਾ ਨਿਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸਨਿਪੀਡਿਤਾ ਭृਸ਼ਂ ਸਲੋਕਪਾਲਾਃ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਰ੍ਹਰਿਮ੍

ਜਦ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਆਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਅਟੱਲ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਦਬਾਅ ਤੇ ਸਾਹ ਰੁਕਣ ਕਾਰਨ, ਹਰੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ।

ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ - ਨੈਵਂ ਵਿਦਾਮੋ ਭਗਵਨ੍ ਪ੍ਰਾਣਰੋਧਂ ਚਰਾਚਰਸ੍ਯਾਖਿਲਸਤ੍ਤ੍ਵਧਾਮ੍ਨਃ । ਵਿਧੇਹਿ ਤਨ੍ਨੋ ਵृਜਿਨਾਦ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ਰਣ੍ਯਮ੍

ਦੇਵਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਐਸਾ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦਾ ਰੋਕਣਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਰਹਾਇਸ਼ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਹੋਇਆ। ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿਓ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ, ਸਦੀਵੀ ਸ਼ਰਨ, ਵਿਚ ਆਏ ਹਾਂ।

ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ - ਮਾ ਭੈष੍ਟ ਬਾਲਂ ਤਪਸੋ ਦੁਰਤ੍ਯਯਾਨ੍ ਨਿਵਰ੍ਤਯਿष੍ਯੇ ਪ੍ਰਤਿਯਾਤ ਸ੍ਵਧਾਮ । ਯਤੋ ਹਿ ਵਃ ਪ੍ਰਾਣਨਿਰੋਧ ਆਸੀਤ੍ ਔਤ੍ਤਾਨਪਾਦਿਰ੍ਮਯਿ ਸਙ੍‌ਗਤਾਤ੍ਮਾ

ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਡਰੋ ਨਾ। ਮੈਂ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਇਹ ਔਖਾ ਤਪ ਛੱਡਵਾ ਦਿਆਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਜਾਓ। ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਹ ਰੁਕਣ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਤਤਾਨਪਾਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲਿਆ ਸੀ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ । (ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍) ਇਤਿ ਭੀਤਃ ਪ੍ਰਜਾਦ੍ਰੋਹਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਵਿਤ੍ਸਯਾ । ਤਤੋ ਵਿਨਸ਼ਨਂ ਪ੍ਰਾਗਾਦ੍ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਵ੍ਰਤੋऽਪਤਤ੍

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਣ ਦੇ ਡਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਤਦਾ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਦਸ਼੍ਵੈਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਭੂषਿਤੈਃ । ਅਨ੍ਵਗਚ੍ਛਨ੍ ਰਥੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾ ਵ੍ਯਾਸਧੌਮ੍ਯਾਦਯਸ੍ਤਥਾ

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ, ਰਥਾਂ ਵਿਚ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਵਿਅਾਸ, ਧੌਮਯ ਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਗਏ।

ਭਗਵਾਨਪਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਰਥੇਨ ਸਧਨਞ੍ਜਯਃ । ਸ ਤੈਰ੍ਵ੍ਯਰੋਚਤ ਨृਪਃ ਕੁਬੇਰ ਇਵ ਗੁਹ੍ਯਕੈਃ

ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ, ਵੈਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀ, ਧਨੰਜਯ ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ ਵਿਚ ਸਵਾਰ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਕੁਬੇਰ ਵਾਂਗ ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਪਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਦਿਵਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਂ ਇਵਾਮਰਮ੍ । ਪ੍ਰਣੇਮੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਭੀष੍ਮਂ ਸਾਨੁਗਾਃ ਸਹ ਚਕ੍ਰਿਣਾ

ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਦੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।

ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਰ੍षਯਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਤਮ । ਰਾਜਰ੍षਯਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰਾਸਨ੍ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਭਰਤਪੁਙ੍ਗਵਮ੍

ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਅਤੇ ਰਾਜ ਰਿਸ਼ੀ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ ਸਨ।

ਪਰ੍ਵਤੋ ਨਾਰਦੋ ਧੌਮ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਬਾਦਰਾਯਣਃ । ਬृਹਦਸ਼੍ਵੋ ਭਰਦ੍ਵਾਜਃ ਸਸ਼ਿष੍ਯੋ ਰੇਣੁਕਾਸੁਤਃ

ਪਰਵਤ, ਨਾਰਦ, ਧੌਮਯ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਬਾਦਰਾਯਣ, ਬ੍ਰਿਹਦਸ਼ਵ, ਭਰਦਵਾਜ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ ਅਤੇ ਰੇਣੁਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।

ਵਸਿष੍ਠ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਮਦਃ ਤ੍ਰਿਤੋ ਗृਤ੍ਸਮਦੋऽਸਿਤਃ । ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਾਨ੍ ਗੌਤਮੋऽਤ੍ਰਿਸ਼੍ਚ ਕੌਸ਼ਿਕੋऽਥ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ

ਵਸੀਸ਼ਠ, ਇੰਦਰਪ੍ਰਮਦ, ਤ੍ਰਿਤ, ਗ੍ਰਿਤਸਮਦ, ਅਸੀਤ, ਕਕਸ਼ੀਵਾਨ, ਗੌਤਮ, ਅਤ੍ਰਿ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਅਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਉਥੇ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ।

ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਮੁਨਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਤਾਦਯੋऽਮਲਾਃ । ਸ਼ਿष੍ਯੈਰੁਪੇਤਾ ਆਜਗ੍ਮੁਃ ਕਸ਼੍ਯਪਾਙ੍‌ਗਿਰਸਾਦਯਃ

ਹੋਰ ਵੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਰਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆ ਗਏ—ਕਸ਼ਯਪ, ਅੰਗਿਰਸ ਅਤੇ ਹੋਰ।

ਤਾਨ੍ ਸਮੇਤਾਨ੍ ਮਹਾਭਾਗਾਨ੍ ਉਪਲਭ੍ਯ ਵਸੂਤ੍ਤਮਃ । ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਦੇਸ਼ਕਾਲਵਿਭਾਗਵਿਤ੍

ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਸੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਥਾਂ-ਵੇਲੇ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।

ਕृष੍ਣਂ ਚ ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਜ੍ਞ ਆਸੀਨਂ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਹृਦਿਸ੍ਥਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਮਾਯਯੋਪਾਤ੍ਤ ਵਿਗ੍ਰਹਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵਜੋਂ ਉਥੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਜੋ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।

ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਉਪਾਸੀਨਾਨ੍ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਪ੍ਰੇਮਸਙ੍ਗਤਾਨ੍ । ਅਭ੍ਯਾਚष੍ਟਾਨੁਰਾਗਾਸ਼੍ਰੈਃ ਅਨ੍ਧੀਭੂਤੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ

ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਮਰਤਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਗਹਿਰੀ ਲਗਨ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਅੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਅਹੋ ਕष੍ਟਮਹੋऽਨ੍ਯਾਯ੍ਯਂ ਯਦ੍ ਯੂਯਂ ਧਰ੍ਮਨਨ੍ਦਨਾਃ । ਜੀਵਿਤੁਂ ਨਾਰ੍ਹਥ ਕ੍ਲਿष੍ਟਂ ਵਿਪ੍ਰਧਰ੍ਮਾਚ੍ਯੁਤਾਸ਼੍ਰਯਾਃ

ਹੈਰਾਨੀ ਹੈ, ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ ਤੇ ਅਨਿਆਇਕ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪੀੜਤ ਹੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਚੁਤ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਦੁਖ ਜਾਂ ਪੀੜਾ ਸਹਿਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋ।

ਸਂਸ੍ਥਿਤੇऽਤਿਰਥੇ ਪਾਣ੍ਡੌ ਪृਥਾ ਬਾਲਪ੍ਰਜਾ ਵਧੂਃ । ਯੁष੍ਮਤ੍ਕृਤੇ ਬਹੂਨ੍ ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤੋਕਵਤੀ ਮੁਹੁਃ

ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਪਾਂਡੂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਕੁੰਤੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਤੇ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਲਈ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਲਕृਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਭਵਤਾਂ ਚ ਯਦਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਸਪਾਲੋ ਯਦ੍ਵਸ਼ੇ ਲੋਕੋ ਵਾਯੋਰਿਵ ਘਨਾਵਲਿਃ

ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਅਪਰੀਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਸਮੇਂ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਹੈ; ਜਗਤ ਤੇ ਉਸਦੇ ਰਾਜੇ ਉਸਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਚਲਦੇ ਹਨ।

ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਸੁਤੋ ਰਾਜਾ ਗਦਾਪਾਣਿਰ੍ਵृਕੋਦਰਃ । ਕृष੍ਣੋऽਸ੍ਤ੍ਰੀ ਗਾਣ੍ਡਿਵਂ ਚਾਪਂ ਸੁਹृਤ੍ ਕृष੍ਣਃ ਤਤੋ ਵਿਪਤ੍

ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਭੀਮ ਗਦਾ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਗਾਂਡਿਵ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੁਹਾਡਾ ਮਿਤਰ ਹੈ—ਉਥੇ ਮੁਸੀਬਤ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਨ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ ਰਾਜਨ੍ ਪੁਮਾਨ੍ ਵੇਦ ਵਿਧਿਤ੍ਸਿਤਮ੍ । ਯਤ੍ ਵਿਜਿਜ੍ਞਾਸਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਹ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਵਯੋऽਪਿ ਹਿ

ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ; ਜੋ ਜਾਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀ, ਉਸ ਵਿਚ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਇਦਂ ਦੈਵਤਂਤ੍ਰਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਤਸ੍ਯਾਨੁਵਿਹਿਤੋऽਨਾਥਾ ਨਾਥ ਪਾਹਿ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪ੍ਰਭੋ

ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਸਭ ਦੈਵੀ ਵਿਵਸਥਾ ਸਮਝੋ; ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਨਾਥ-ਰਹਿਤ, ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।

ਏष ਵੈ ਭਗਵਾਨ੍ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਆਦ੍ਯੋ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪੁਮਾਨ੍ । ਮੋਹਯਨ੍ ਮਾਯਯਾ ਲੋਕਂ ਗੂਢਸ਼੍ਚਰਤਿ ਵृष੍ਣਿषੁ

ਇਹ ਭਗਵਾਨ ਆਪ ਹੀ ਹੈ, ਮੂਲ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿਚ ਲੁਕ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜਗਤ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਅਸ੍ਯਾਨੁਭਾਵਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਵੇਦ ਗੁਹ੍ਯਤਮਂ ਸ਼ਿਵਃ । ਦੇਵਰ੍षਿਰ੍ਨਾਰਦਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਕਪਿਲੋ ਨृਪ

ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਸ਼ਕਤੀ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਕਪਿਲ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ।

ਯਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਮਾਤੁਲੇਯਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਸੁਹृਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਕਰੋਃ ਸਚਿਵਂ ਦੂਤਂ ਸੌਹृਦਾਦਥ ਸਾਰਥਿਮ੍

ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਾਮਾ, ਪਿਆਰਾ ਮਿਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਹਾਈ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਤਰੀ, ਦੂਤ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਬਣਾਇਆ—

ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਃ ਸਮਦृਸ਼ੋ ਹ੍ਯਦ੍ਵਯਸ੍ਯਾਨਹਙ੍ਕृਤੇਃ । ਤਤ੍ਕृਤਂ ਮਤਿਵੈषਮ੍ਯਂ ਨਿਰਵਦ੍ਯਸ੍ਯ ਨ ਕ੍ਵਚਿਤ੍

ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਦਵੈਤ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਵਲੋਂ ਮਨਾਂ ਵਿਚ ਫਰਕ ਪੈਦਾ ਹੋਣ 'ਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।

ਤਥਾਪ੍ਯੇਕਾਨ੍ਤਭਕ੍ਤੇषੁ ਪਸ਼੍ਯ ਭੂਪਾਨੁਕਮ੍ਪਿਤਮ੍ । ਯਤ੍ ਮੇ ਅਸੂਨ੍ ਤ੍ਯਜਤਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਕृष੍ਣੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਗਤਃ

ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੀ ਇਕਾਗਰ ਭਕਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਵੇਖ—ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਵੇਸ਼੍ਯ ਮਨੋ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਾਚਾ ਯਨ੍ਨਾਮ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍ । ਤ੍ਯਜਨ੍ ਕਲੇਵਰਂ ਯੋਗੀ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਕਾਮਕਰ੍ਮਭਿਃ

ਜੋ ਯੋਗੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਦੋਂ ਦੇਹ ਛੱਡਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇੱਛਾ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।