ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਾਂਸ੍ਤਥੈਵਾਵृਤਾਨ੍ ਸ਼ਿਗ੍ਭਿਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਗ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਵਿਚੇष੍ਟਤਃ। ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਕृਪਣਃ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਪ੍ਯਬੁਧੋऽਪਤਤ੍

ਉਹ ਪੰਛੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਵਿਚ ਫਸਿਆ, ਤੇ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਤੜਫ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਪੰਛੀ, ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।

ਤਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਲੁਬ੍ਧਕਃ ਕ੍ਰੂਰਃ ਕਪੋਤਂ ਗृਹਮੇਧਿਨਮ੍। ਕਪੋਤਕਾਨ੍ਕਪੋਤੀਂ ਚ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਗृਹਮ੍

ਉਸ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਕਰੂੜ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਆਪਣਾ ਮਨ ਚਾਹਾ ਲਕੜੀ ਲੈ ਕੇ, ਪੰਛੀ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਤਾ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ — ਜੋ ਘਰ ਵਾਲੇ ਸਨ — ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ।

ਏਵਂ ਕੁਟੁਮ੍ਬ੍ਯਸ਼ਾਨ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਾਰਾਮਃ ਪਤਤ੍ਰਿਵਤ੍। ਪੁष੍ਣਨ੍ਕੁਟੁਮ੍ਬਂ ਕृਪਣਃ ਸਾਨੁਬਨ੍ਧੋऽਵਸੀਦਤਿ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਘਰ ਵਾਲਾ ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਦੁਵਿਧਾ ਵਿਚ ਰੱਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਲਗਾਵ ਨਾਲ ਪਾਲਦਾ, ਉਹ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਸੰਬੰਧਾਂ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਾਨੁषਂ ਲੋਕਂ ਮੁਕ੍ਤਿਦ੍ਵਾਰਮਪਾਵृਤਮ੍। ਗृਹੇषੁ ਖਗਵਤ੍ਸਕ੍ਤਸ੍ਤਮਾਰੂਢਚ੍ਯੁਤਂ ਵਿਦੁਃ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਤ ਵਿਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਕ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ । (ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍) ਅਥ ਤੇ ਸਮ੍ਪਰੇਤਾਨਾਂ ਸ੍ਵਾਨਾਮੁਦਕਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍ । ਦਾਤੁਂ ਸਕृष੍ਣਾ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਯਯੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪਰਿਵਾਰਕਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ੍ਰੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਵੱਲ ਗਈਆਂ।

ਤੇ ਨਿਨੀਯੋਦਕਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਲਪ੍ਯ ਚ ਭृਸ਼ਂ ਪੁਨਃ । ਆਪ੍ਲੁਤਾ ਹਰਿਪਾਦਾਬ੍ਜਃ ਅਜਃਪੂਤਸਰਿਜ੍ਜਲੇ

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਰੋਇਆ। ਫਿਰ, ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਅਜਨਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।

ਤਤ੍ਰਾਸੀਨਂ ਕੁਰੁਪਤਿਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਸਹਾਨੁਜਮ੍ । ਗਾਨ੍ਧਾਰੀਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾਂ ਪृਥਾਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਚ ਮਾਧਵਃ

ਉਥੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਨਾਲ ਗਾਂਧਾਰੀ, ਜੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੀ ਸਨ।

ਸਾਂਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਮੁਨਿਭਿਃ ਹਤਬਂਧੂਨ੍ ਸ਼ੁਚਾਰ੍ਪਿਤਾਨ੍ । ਭੂਤੇषੁ ਕਾਲਸ੍ਯ ਗਤਿਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਅਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍

ਉਸ ਨੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁਆ ਕੇ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਸਮਾਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਨਹੀਂ।

ਸਾਧਯਿਤ੍ਵਾਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੋਃ ਸ੍ਵਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਿਤਵੈਰ੍ਹृਤਮ੍ । ਘਾਤਯਿਤ੍ਵਾਸਤੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਚਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼ਤਾਯੁषਃ

ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦਾ ਆਪਣਾ ਰਾਜ, ਜੋ ਜੂਆਰੀਆਂ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ, ਮੁੜ ਲੈ ਕੇ, ਤੇ ਕਚਾ ਦੇ ਛੂਹੇ ਹੋਏ, ਅਧਰਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।

ਯਾਜਯਿਤ੍ਵਾਸ਼੍ਵਮੇਧੈਸ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰੁਤ੍ਤਮਕਲ੍ਪਕੈਃ । ਤਦ੍ਯਸ਼ਃ ਪਾਵਨਂ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸ਼ਤਮਨ੍ਯੋਰਿਵਾਤਨੋਤ੍

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਉੱਤਮ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਵਾਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ੋਭਾ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ।

ਆਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ੈਨੇਯੋਦ੍ਧਵਸਂਯੁਤਃ । ਦ੍ਵੈਪਾਯਨਾਦਿਭਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਃ ਪੂਜਿਤੈਃ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜਿਤਃ

ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਸੈਣੇ ਅਤੇ ਉਧਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਅਾਸ ਤੇ ਹੋਰ ਮੁਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।

ਗਨ੍ਤੁਂ ਕृਤਮਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਉਪਲੇਭੇऽਭਿਧਾਵਨ੍ਤੀਂ ਉਤ੍ਤਰਾਂ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾਮ੍

ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਵਾਰਕਾ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਪਰ, ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਡਰ ਵਿਚ ਪਈ ਹੋਈ, ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਰਹੀ ਸੀ।

ਉਤ੍ਤਰੋਵਾਚ ਪਾਹਿ ਪਾਹਿ ਮਹਾਯੋਗਿਨ੍ ਦੇਵਦੇਵ ਜਗਤ੍ਪਤੇ । ਨਾਨ੍ਯਂ ਤ੍ਵਦਭਯਂ ਪਸ਼੍ਯੇ ਯਤ੍ਰ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍

ਉੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਮਹਾਂਯੋਗੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ! ਜਿੱਥੇ ਮੌਤ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ।

ਅਭਿਦ੍ਰਵਤਿ ਮਾਮੀਸ਼ ਸ਼ਰਸ੍ਤਪ੍ਤਾਯਸੋ ਵਿਭੋ । ਕਾਮਂ ਦਹਤੁ ਮਾਂ ਨਾਥ ਮਾ ਮੇ ਗਰ੍ਭੋ ਨਿਪਾਤ੍ਯਤਾਮ੍

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਕ ਤਪਦੇ ਲੋਹੇ ਦਾ ਤੀਰ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਹੈ! ਜੇ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ, ਪਰ ਹੇ ਮਾਲਕ, ਮੇਰੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ । ਉਪਧਾਰ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ । ਅਪਾਣ੍ਡਵਮਿਦਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਦ੍ਰੌਣੇਰਸ੍ਤ੍ਰਮਬੁਧ੍ਯਤ

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਪਾਂਡਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਹੈ।

ਤਰ੍ਹ੍ਯੇਵਾਥ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪਞ੍ਚ ਸਾਯਕਾਨ੍ । ਆਤ੍ਮਨੋऽਭਿਮੁਖਾਨ੍ ਦੀਪ੍ਤਾਨ੍ ਆਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯੁਪਾਦਦੁਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਪੰਜ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆ ਰਹੇ ਤਪਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲਿਆ।

ਵ੍ਯਸਨਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਤ੍ਤੇषਾਂ ਅਨਨ੍ਯਵਿषਯਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਸ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸ੍ਵਾਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵ੍ਯਧਾਦ੍ਵਿਭੁਃ

ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਆਈ ਮੁਸੀਬਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਉਸ ਵਿਚ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।

ਅਨ੍ਤਃਸ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਆਤ੍ਮਾ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੋ ਹਰਿਃ । ਸ੍ਵਮਾਯਯਾऽऽਵृਣੋਦ੍‍ਗਰ੍ਭਂ ਵੈਰਾਟ੍ਯਾਃ ਕੁਰੁਤਨ੍ਤਵੇ

ਹਰੀ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਹਰ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉੱਤਰਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸੀ, ਢੱਕ ਲਿਆ।

ਯਦ੍ਯਪ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਿਰਃ ਤ੍ਵਮੋਘਂ ਚਾਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਮ੍ । ਵੈष੍ਣਵਂ ਤੇਜ ਆਸਾਦ੍ਯ ਸਮਸ਼ਾਮ੍ਯਦ੍ ਭृਗੂਦ੍ਵਹ

ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਰਾ ਹਥਿਆਰ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਪਰਤਿਕਾਰ ਹੈ, ਪਰ ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੀ ਵੈਸ਼ਨਵ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਗਿਆ।

ਮਾ ਮਂਸ੍ਥਾ ਹ੍ਯੇਤਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਯੇऽਚ੍ਯੁਤੇ । ਯ ਇਦਂ ਮਾਯਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸृਜਤ੍ਯਵਤਿ ਹਨ੍ਤ੍ਯਜਃ

ਇਸ ਨੂੰ ਅਜੀਬ ਨਾ ਸਮਝੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਚ੍ਯੁਤ ਸਭ ਅਚੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਅਜਨਮਾ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਪਾਲਦਾ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜੋਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਆਤ੍ਮਜੈਃ ਸਹ ਕृष੍ਣਯਾ । ਪ੍ਰਯਾਣਾਭਿਮੁਖਂ ਕृष੍ਣਂ ਇਦਮਾਹ ਪृਥਾ ਸਤੀ

ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।

ਕੁਨ੍ਤ੍ਯੁਵਾਚ । ਨਮਸ੍ਯੇ ਪੁਰੁषਂ ਤ੍ਵਾऽऽਦ੍ਯਂ ਈਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍ । ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਅਨ੍ਤਰ੍ਬਹਿਰਵਸ੍ਥਿਤਮ੍

ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।

ਮਾਯਾਜਵਨਿਕਾਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਅਜ੍ਞਾਧੋਕ੍ਸ਼ਜਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਮੂਢਦृਸ਼ਾ ਨਟੋ ਨਾਟ੍ਯਧਰੋ ਯਥਾ

ਮਾਇਆ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਗਿਆਤ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ, ਤੂੰ ਮੂਰਖਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਲੁਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਟਕ ਵਿੱਚ ਅਦਾਕਾਰ ਆਪਣੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਨਾਲ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਥਾ ਪਰਮਹਂਸਾਨਾਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਅਮਲਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਭਕ੍ਤਿਯੋਗਵਿਧਾਨਾਰ੍ਥਂ ਕਥਂ ਪਸ਼੍ਯੇਮ ਹਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮ ਹੰਸਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਜਾਗਣ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਔਰਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?

ਕृष੍ਣਾਯ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਦੇਵਕੀਨਂਦਨਾਯ ਚ । ਨਂਦਗੋਪਕੁਮਾਰਾਯ ਗੋਵਿਂਦਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੰਦ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਲਾਡਲੇ, ਗੋਵਿੰਦ — ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਨਮਃ ਪਙ੍ਕਜਨਾਭਾਯ ਨਮਃ ਪਙ੍ਕਜਮਾਲਿਨੇ । ਨਮਃ ਪਙ੍ਕਜਨੇਤ੍ਰਾਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਪਙ੍ਕਜਾਙ੍ਘ੍ਰਯੇ

ਕੰਵਲ-ਨਾਭੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਕੰਵਲ-ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰੇ ਕੰਵਲ-ਜਿਹੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

(ਵਂਸ਼ਸ੍ਥ) ਯਥਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ ਖਲੇਨ ਦੇਵਕੀ ਕਂਸੇਨ ਰੁਦ੍ਧਾਤਿਚਿਰਂ ਸ਼ੁਚਾਰ੍ਪਿਤਾ । ਵਿਮੋਚਿਤਾਹਂ ਚ ਸਹਾਤ੍ਮਜਾ ਵਿਭੋ ਤ੍ਵਯੈਵ ਨਾਥੇਨ ਮੁਹੁਰ੍ਵਿਪਦ੍‍ਗਣਾਤ੍

ਜਿਵੇਂ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਕਮਸਾ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਕਰਕੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੁਖੀ ਰਹੀ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਬਹੁਤ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ।

ਵਿषਾਨ੍ਮਹਾਗ੍ਨੇਃ ਪੁਰੁषਾਦਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ ਅਸਤ੍ਸਭਾਯਾ ਵਨਵਾਸਕृਚ੍ਛ੍ਰਤਃ । ਮृਧੇ ਮृਧੇऽਨੇਕਮਹਾਰਥਾਸ੍ਤ੍ਰਤੋ ਦ੍ਰੌਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਮ ਹਰੇऽਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ

ਜਹਿਰੀਲੇ ਵਿਸ਼ ਤੋਂ, ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਤੋਂ, ਮਨੁੱਖ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ, ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੁਖਾਂ ਤੋਂ, ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਹਰ ਜੰਗ ਤੋਂ, ਤੇ ਦ੍ਰੌਣ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੋਂ, ਹੇ ਹਰੀ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਇਆ।

(ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍) ਵਿਪਦਃ ਸਨ੍ਤੁ ਤਾਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਜਗਦ੍‍ਗੁਰੋ । ਭਵਤੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਯਤ੍ਸ੍ਯਾਦ੍ ਅਪੁਨਰ੍ਭਵਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍

ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਉਹ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਸਦਾ ਆਉਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਵੇਖੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਣ ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।