ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ੍ਨੇਹਾਨੁਬਦ੍ਧਹृਦਯਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਯਾ। ਵਿਮੋਹਿਤੌ ਦੀਨਧਿਯੌ ਸ਼ਿਸ਼ੂਨ੍ਪੁਪੁषਤੁਃ ਪ੍ਰਜਾਃ

ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਦਿਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕੇ ਹੋਏ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।

ਏਕਦਾ ਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤਾਸਾਮਨ੍ਨਾਰ੍ਥਂ ਤੌ ਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨੌ। ਪਰਿਤਃ ਕਾਨਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਰ੍ਥਿਨੌ ਚੇਰਤੁਸ਼੍ਚਿਰਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਦੋ ਘਰਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਨਿਕਲੇ; ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਖਾਣਾ ਲੱਭਦੇ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਲੁਬ੍ਧਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯਦृਚ੍ਛਾਤੋ ਵਨੇਚਰਃ। ਜਗृਹੇ ਜਾਲਮਾਤਤ੍ਯ ਚਰਤਃ ਸ੍ਵਾਲਯਾਨ੍ਤਿਕੇ

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਮੌਕੇ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਾਲ ਪਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਫੜ ਲਿਆ ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਲ ਰਹੇ ਸਨ।

ਕਪੋਤਸ਼੍ਚ ਕਪੋਤੀ ਚ ਪ੍ਰਜਾਪੋषੇ ਸਦੋਤ੍ਸੁਕੌ। ਗਤੌ ਪੋषਣਮਾਦਾਯ ਸ੍ਵਨੀਡਮੁਪਜਗ੍ਮਤੁਃ

ਕਬੂਤਰ ਅਤੇ ਕਬੂਤਰੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਖਾਣਾ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਏ।

ਕਪੋਤੀ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਜਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਬਾਲਕਾਨ੍ਜਾਲਸਂਵृਤਾਨ੍। ਤਾਨਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੀ ਕ੍ਰੋਸ਼ਤੋ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾ

ਕਬੂਤਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜੀ, ਰੋਈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੋਹਣੀ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ।

ਸਾਸਕृਤ੍ਸ੍ਨੇਹਗੁਣਿਤਾ! ਦੀਨਚਿਤ੍ਤਾਜਮਾਯਯਾ। ਸ੍ਵਯਂ ਚਾਬਧ੍ਯਤ ਸ਼ਿਚਾ ਬਦ੍ਧਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਪਸ੍ਮृਤਿਃ

ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਦੁਖੀ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਭਟਕ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪ ਵੀ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸ ਗਈ, ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠੀ।

ਕਪੋਤਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਜਾਨ੍ਬਦ੍ਧਾਨਾਤ੍ਮਨੋऽਪ੍ਯਧਿਕਾਨ੍ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍। ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਚਾਤ੍ਮਸਮਾਂ ਦੀਨੋ ਵਿਲਲਾਪਾਤਿਦੁਃਖਿਤਃ

ਕਬੂਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ, ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਇਆ।

ਅਹੋ ਮੇ ਪਸ਼੍ਯਤਾਪਾਯਮਲ੍ਪਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ। ਅਤृਪ੍ਤਸ੍ਯਾਕृਤਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਗृਹਸ੍ਤ੍ਰੈਵਰ੍ਗਿਕੋ ਹਤਃ

ਹਾਏ, ਮੇਰਾ ਦੁਖ ਵੇਖੋ—ਕਮ ਪੂਣ ਵਾਲਾ, ਮੂਰਖ ਮਨ! ਨਾ ਰੱਜਿਆ, ਨਾ ਮਨਚਾਹਾ ਮਿਲਿਆ, ਘਰਵਾਲੇ ਦੀ ਤਿੰਨ ਲਕੜਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।

ਅਨੁਰੂਪਾਨੁਕੂਲਾ ਚ ਯਸ੍ਯ ਮੇ ਪਤਿਦੇਵਤਾ। ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਗृਹੇ ਮਾਂ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਵਰ੍ਯਾਤਿ ਸਾਧੁਭਿਃ

ਜੋ ਮੇਰੀ ਪਤੀ-ਦੇਵੀ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਨੁਕੂਲ ਤੇ ਭਗਤ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਖਾਲੀ ਘਰ ਵਿਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਧੂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਚਲੀ ਗਈ।

ਸੋऽਹਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਗृਹੇ ਦੀਨੋ ਮृਤਦਾਰੋ ਮृਤਪ੍ਰਜਃ। ਜਿਜੀਵਿषੇ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਾ ਵਿਧੁਰੋ ਦੁਃਖਜੀਵਿਤਃ

ਹੁਣ ਮੈਂ ਖਾਲੀ ਘਰ ਵਿਚ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ, ਦੁਖੀ, ਜੀਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਕਰਾਂ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਜੀਵਨ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?

ਤਾਂਸ੍ਤਥੈਵਾਵृਤਾਨ੍ ਸ਼ਿਗ੍ਭਿਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਗ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਵਿਚੇष੍ਟਤਃ। ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਕृਪਣਃ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਪ੍ਯਬੁਧੋऽਪਤਤ੍

ਉਹ ਪੰਛੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਵਿਚ ਫਸਿਆ, ਤੇ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਤੜਫ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਪੰਛੀ, ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।

ਤਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਲੁਬ੍ਧਕਃ ਕ੍ਰੂਰਃ ਕਪੋਤਂ ਗृਹਮੇਧਿਨਮ੍। ਕਪੋਤਕਾਨ੍ਕਪੋਤੀਂ ਚ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਗृਹਮ੍

ਉਸ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਕਰੂੜ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਆਪਣਾ ਮਨ ਚਾਹਾ ਲਕੜੀ ਲੈ ਕੇ, ਪੰਛੀ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਤਾ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ — ਜੋ ਘਰ ਵਾਲੇ ਸਨ — ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ।

ਏਵਂ ਕੁਟੁਮ੍ਬ੍ਯਸ਼ਾਨ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਾਰਾਮਃ ਪਤਤ੍ਰਿਵਤ੍। ਪੁष੍ਣਨ੍ਕੁਟੁਮ੍ਬਂ ਕृਪਣਃ ਸਾਨੁਬਨ੍ਧੋऽਵਸੀਦਤਿ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਘਰ ਵਾਲਾ ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਦੁਵਿਧਾ ਵਿਚ ਰੱਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਲਗਾਵ ਨਾਲ ਪਾਲਦਾ, ਉਹ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਸੰਬੰਧਾਂ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਾਨੁषਂ ਲੋਕਂ ਮੁਕ੍ਤਿਦ੍ਵਾਰਮਪਾਵृਤਮ੍। ਗृਹੇषੁ ਖਗਵਤ੍ਸਕ੍ਤਸ੍ਤਮਾਰੂਢਚ੍ਯੁਤਂ ਵਿਦੁਃ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਤ ਵਿਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਕ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ । (ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍) ਅਥ ਤੇ ਸਮ੍ਪਰੇਤਾਨਾਂ ਸ੍ਵਾਨਾਮੁਦਕਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍ । ਦਾਤੁਂ ਸਕृष੍ਣਾ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਯਯੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪਰਿਵਾਰਕਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ੍ਰੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਵੱਲ ਗਈਆਂ।

ਤੇ ਨਿਨੀਯੋਦਕਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਲਪ੍ਯ ਚ ਭृਸ਼ਂ ਪੁਨਃ । ਆਪ੍ਲੁਤਾ ਹਰਿਪਾਦਾਬ੍ਜਃ ਅਜਃਪੂਤਸਰਿਜ੍ਜਲੇ

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਰੋਇਆ। ਫਿਰ, ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਅਜਨਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।

ਤਤ੍ਰਾਸੀਨਂ ਕੁਰੁਪਤਿਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਸਹਾਨੁਜਮ੍ । ਗਾਨ੍ਧਾਰੀਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾਂ ਪृਥਾਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਚ ਮਾਧਵਃ

ਉਥੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਨਾਲ ਗਾਂਧਾਰੀ, ਜੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੀ ਸਨ।

ਸਾਂਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਮੁਨਿਭਿਃ ਹਤਬਂਧੂਨ੍ ਸ਼ੁਚਾਰ੍ਪਿਤਾਨ੍ । ਭੂਤੇषੁ ਕਾਲਸ੍ਯ ਗਤਿਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਅਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍

ਉਸ ਨੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁਆ ਕੇ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਸਮਾਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਨਹੀਂ।

ਸਾਧਯਿਤ੍ਵਾਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੋਃ ਸ੍ਵਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਿਤਵੈਰ੍ਹृਤਮ੍ । ਘਾਤਯਿਤ੍ਵਾਸਤੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਚਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼ਤਾਯੁषਃ

ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦਾ ਆਪਣਾ ਰਾਜ, ਜੋ ਜੂਆਰੀਆਂ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ, ਮੁੜ ਲੈ ਕੇ, ਤੇ ਕਚਾ ਦੇ ਛੂਹੇ ਹੋਏ, ਅਧਰਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।

ਯਾਜਯਿਤ੍ਵਾਸ਼੍ਵਮੇਧੈਸ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰੁਤ੍ਤਮਕਲ੍ਪਕੈਃ । ਤਦ੍ਯਸ਼ਃ ਪਾਵਨਂ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸ਼ਤਮਨ੍ਯੋਰਿਵਾਤਨੋਤ੍

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਉੱਤਮ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਵਾਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ੋਭਾ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ।

ਆਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ੈਨੇਯੋਦ੍ਧਵਸਂਯੁਤਃ । ਦ੍ਵੈਪਾਯਨਾਦਿਭਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਃ ਪੂਜਿਤੈਃ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜਿਤਃ

ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਸੈਣੇ ਅਤੇ ਉਧਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਅਾਸ ਤੇ ਹੋਰ ਮੁਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।

ਗਨ੍ਤੁਂ ਕृਤਮਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਉਪਲੇਭੇऽਭਿਧਾਵਨ੍ਤੀਂ ਉਤ੍ਤਰਾਂ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾਮ੍

ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਵਾਰਕਾ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਪਰ, ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਡਰ ਵਿਚ ਪਈ ਹੋਈ, ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਰਹੀ ਸੀ।

ਉਤ੍ਤਰੋਵਾਚ ਪਾਹਿ ਪਾਹਿ ਮਹਾਯੋਗਿਨ੍ ਦੇਵਦੇਵ ਜਗਤ੍ਪਤੇ । ਨਾਨ੍ਯਂ ਤ੍ਵਦਭਯਂ ਪਸ਼੍ਯੇ ਯਤ੍ਰ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍

ਉੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਮਹਾਂਯੋਗੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ! ਜਿੱਥੇ ਮੌਤ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ।

ਅਭਿਦ੍ਰਵਤਿ ਮਾਮੀਸ਼ ਸ਼ਰਸ੍ਤਪ੍ਤਾਯਸੋ ਵਿਭੋ । ਕਾਮਂ ਦਹਤੁ ਮਾਂ ਨਾਥ ਮਾ ਮੇ ਗਰ੍ਭੋ ਨਿਪਾਤ੍ਯਤਾਮ੍

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਕ ਤਪਦੇ ਲੋਹੇ ਦਾ ਤੀਰ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਹੈ! ਜੇ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ, ਪਰ ਹੇ ਮਾਲਕ, ਮੇਰੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ । ਉਪਧਾਰ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ । ਅਪਾਣ੍ਡਵਮਿਦਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਦ੍ਰੌਣੇਰਸ੍ਤ੍ਰਮਬੁਧ੍ਯਤ

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਪਾਂਡਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਹੈ।

ਤਰ੍ਹ੍ਯੇਵਾਥ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪਞ੍ਚ ਸਾਯਕਾਨ੍ । ਆਤ੍ਮਨੋऽਭਿਮੁਖਾਨ੍ ਦੀਪ੍ਤਾਨ੍ ਆਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯੁਪਾਦਦੁਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਪੰਜ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆ ਰਹੇ ਤਪਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲਿਆ।

ਵ੍ਯਸਨਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਤ੍ਤੇषਾਂ ਅਨਨ੍ਯਵਿषਯਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਸ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸ੍ਵਾਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵ੍ਯਧਾਦ੍ਵਿਭੁਃ

ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਆਈ ਮੁਸੀਬਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਉਸ ਵਿਚ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।

ਅਨ੍ਤਃਸ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਆਤ੍ਮਾ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੋ ਹਰਿਃ । ਸ੍ਵਮਾਯਯਾऽऽਵृਣੋਦ੍‍ਗਰ੍ਭਂ ਵੈਰਾਟ੍ਯਾਃ ਕੁਰੁਤਨ੍ਤਵੇ

ਹਰੀ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਹਰ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉੱਤਰਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸੀ, ਢੱਕ ਲਿਆ।

ਯਦ੍ਯਪ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਿਰਃ ਤ੍ਵਮੋਘਂ ਚਾਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਮ੍ । ਵੈष੍ਣਵਂ ਤੇਜ ਆਸਾਦ੍ਯ ਸਮਸ਼ਾਮ੍ਯਦ੍ ਭृਗੂਦ੍ਵਹ

ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਰਾ ਹਥਿਆਰ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਪਰਤਿਕਾਰ ਹੈ, ਪਰ ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੀ ਵੈਸ਼ਨਵ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਗਿਆ।