ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਭੀਮਗਦਿਤਂ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ । ਆਲੋਕ੍ਯ ਵਦਨਂ ਸਖ੍ਯੁਃ ਇਦਮਾਹ ਹਸਨ੍ਨਿਵ

ਭੀਮ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੱਸਦਿਆਂ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।

ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਬਂਧੁਰ੍ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯ ਆਤਤਾਯੀ ਵਧਾਰ੍ਹਣਃ । ਮਯੈਵੋਭਯਮਾਮ੍ਨਾਤਂ ਪਰਿਪਾਹ੍ਯਨੁਸ਼ਾਸਨਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਪਰ ਹਮਲਾਵਰ ਮਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ—ਮੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ।

ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਯਤ੍ਤਤ੍ ਸਾਂਤ੍ਵਯਤਾ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਪ੍ਰਿਯਂ ਚ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾ ਮਹ੍ਯਮੇਵ ਚ

ਕੁਰੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇਣ ਲਈ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਭੀਮਸੇਨ, ਪਾਂਚਾਲੀ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ । ਅਰ੍ਜੁਨਃ ਸਹਸਾऽऽਜ੍ਞਾਯ ਹਰੇਰ੍ਹਾਰ੍ਦਮਥਾਸਿਨਾ । ਮਣਿਂ ਜਹਾਰ ਮੂਰ੍ਧਨ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਸਹਮੂਰ੍ਧਜਮ੍

ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਹਰਿ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੁਜਾਤੀ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਮਣੀ ਅਤੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਹਟਾ ਲਿਆ।

ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਰਸ਼ਨਾਬਦ੍ਧਂ ਬਾਲਹਤ੍ਯਾਹਤਪ੍ਰਭਮ੍ । ਤੇਜਸਾ ਮਣਿਨਾ ਹੀਨਂ ਸ਼ਿਬਿਰਾਨ੍ ਨਿਰਯਾਪਯਤ੍

ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਬੱਚਾ ਮਾਰਣ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਮੰਦ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਮਣੀ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਿਵਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੈ ਗਿਆ।

ਵਪਨਂ ਦ੍ਰਵਿਣਾਦਾਨਂ ਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਯਾਪਣਂ ਤਥਾ । ਏष ਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਬਂਧੂਨਾਂ ਵਧੋ ਨਾਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਦੈਹਿਕਃ

ਸਿਰ ਮੁੰਢਣਾ, ਦੌਲਤ ਲੈ ਲੈਣਾ, ਅਤੇ ਘਰ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦੇਣਾ—ਇਹ ਨਾਮ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਸਰੀਰਕ ਸਜ਼ਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।

ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਤੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਹ ਕृष੍ਣਯਾ । ਸ੍ਵਾਨਾਂ ਮृਤਾਨਾਂ ਯਤ੍ਕृਤ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨਿਰ੍ਹਰਣਾਦਿਕਮ੍

ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲਾਜ਼ਮੀ ਕੰਮ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਲਿਜਾਣਾ, ਕਰਦੇ ਰਹੇ।

ਅਥ ਸਪ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ । ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਯਦਾਤ੍ਥ ਮਾਂ ਮਹਾਭਾਗ ਤਚ੍ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮੇਵ ਮੇ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਭਵੋ ਲੋਕਪਾਲਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵਾਸਂ ਮੇऽਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ

ਹੁਣ ਸੱਤਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਉਹੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵਸਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰਜਾਃ ਪੁਪੁषਤੁਃ ਪ੍ਰੀਤੌ ਦਮ੍ਪਤੀ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲੌ। ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੌ ਕੂਜਿਤਂ ਤਾਸਾਂ ਨਿਰ੍ਵृਤੌ ਕਲਭਾषਿਤੈਃ

ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਫਲਦੇ-ਫੂਲਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਵਾਂਗ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਦੇ।

ਤਾਸਾਂ ਪਤਤ੍ਰੈਃ ਸੁਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੈਃ ਕੂਜਿਤੈਰ੍ਮੁਗ੍ਧਚੇष੍ਟਿਤੈਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਮੈਰਦੀਨਾਨਾਂ ਪਿਤਰੌ ਮੁਦਮਾਪਤੁਃ

ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਰਾਂ ਦੀ ਨਰਮ ਛੁਹਟ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰੇ ਹਲਚਲਾਂ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।

ਸ੍ਨੇਹਾਨੁਬਦ੍ਧਹृਦਯਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਯਾ। ਵਿਮੋਹਿਤੌ ਦੀਨਧਿਯੌ ਸ਼ਿਸ਼ੂਨ੍ਪੁਪੁषਤੁਃ ਪ੍ਰਜਾਃ

ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਦਿਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕੇ ਹੋਏ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।

ਏਕਦਾ ਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤਾਸਾਮਨ੍ਨਾਰ੍ਥਂ ਤੌ ਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨੌ। ਪਰਿਤਃ ਕਾਨਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਰ੍ਥਿਨੌ ਚੇਰਤੁਸ਼੍ਚਿਰਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਦੋ ਘਰਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਨਿਕਲੇ; ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਖਾਣਾ ਲੱਭਦੇ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਲੁਬ੍ਧਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯਦृਚ੍ਛਾਤੋ ਵਨੇਚਰਃ। ਜਗृਹੇ ਜਾਲਮਾਤਤ੍ਯ ਚਰਤਃ ਸ੍ਵਾਲਯਾਨ੍ਤਿਕੇ

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਮੌਕੇ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਾਲ ਪਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਫੜ ਲਿਆ ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਲ ਰਹੇ ਸਨ।

ਕਪੋਤਸ਼੍ਚ ਕਪੋਤੀ ਚ ਪ੍ਰਜਾਪੋषੇ ਸਦੋਤ੍ਸੁਕੌ। ਗਤੌ ਪੋषਣਮਾਦਾਯ ਸ੍ਵਨੀਡਮੁਪਜਗ੍ਮਤੁਃ

ਕਬੂਤਰ ਅਤੇ ਕਬੂਤਰੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਖਾਣਾ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਏ।

ਕਪੋਤੀ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਜਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਬਾਲਕਾਨ੍ਜਾਲਸਂਵृਤਾਨ੍। ਤਾਨਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੀ ਕ੍ਰੋਸ਼ਤੋ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾ

ਕਬੂਤਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜੀ, ਰੋਈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੋਹਣੀ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ।

ਸਾਸਕृਤ੍ਸ੍ਨੇਹਗੁਣਿਤਾ! ਦੀਨਚਿਤ੍ਤਾਜਮਾਯਯਾ। ਸ੍ਵਯਂ ਚਾਬਧ੍ਯਤ ਸ਼ਿਚਾ ਬਦ੍ਧਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਪਸ੍ਮृਤਿਃ

ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਦੁਖੀ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਭਟਕ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪ ਵੀ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸ ਗਈ, ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠੀ।

ਕਪੋਤਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਜਾਨ੍ਬਦ੍ਧਾਨਾਤ੍ਮਨੋऽਪ੍ਯਧਿਕਾਨ੍ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍। ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਚਾਤ੍ਮਸਮਾਂ ਦੀਨੋ ਵਿਲਲਾਪਾਤਿਦੁਃਖਿਤਃ

ਕਬੂਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ, ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਇਆ।

ਅਹੋ ਮੇ ਪਸ਼੍ਯਤਾਪਾਯਮਲ੍ਪਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ। ਅਤृਪ੍ਤਸ੍ਯਾਕृਤਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਗृਹਸ੍ਤ੍ਰੈਵਰ੍ਗਿਕੋ ਹਤਃ

ਹਾਏ, ਮੇਰਾ ਦੁਖ ਵੇਖੋ—ਕਮ ਪੂਣ ਵਾਲਾ, ਮੂਰਖ ਮਨ! ਨਾ ਰੱਜਿਆ, ਨਾ ਮਨਚਾਹਾ ਮਿਲਿਆ, ਘਰਵਾਲੇ ਦੀ ਤਿੰਨ ਲਕੜਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।

ਅਨੁਰੂਪਾਨੁਕੂਲਾ ਚ ਯਸ੍ਯ ਮੇ ਪਤਿਦੇਵਤਾ। ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਗृਹੇ ਮਾਂ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਵਰ੍ਯਾਤਿ ਸਾਧੁਭਿਃ

ਜੋ ਮੇਰੀ ਪਤੀ-ਦੇਵੀ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਨੁਕੂਲ ਤੇ ਭਗਤ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਖਾਲੀ ਘਰ ਵਿਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਧੂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਚਲੀ ਗਈ।

ਸੋऽਹਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਗृਹੇ ਦੀਨੋ ਮृਤਦਾਰੋ ਮृਤਪ੍ਰਜਃ। ਜਿਜੀਵਿषੇ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਾ ਵਿਧੁਰੋ ਦੁਃਖਜੀਵਿਤਃ

ਹੁਣ ਮੈਂ ਖਾਲੀ ਘਰ ਵਿਚ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ, ਦੁਖੀ, ਜੀਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਕਰਾਂ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਜੀਵਨ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?

ਤਾਂਸ੍ਤਥੈਵਾਵृਤਾਨ੍ ਸ਼ਿਗ੍ਭਿਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਗ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਵਿਚੇष੍ਟਤਃ। ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਕृਪਣਃ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਪ੍ਯਬੁਧੋऽਪਤਤ੍

ਉਹ ਪੰਛੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਵਿਚ ਫਸਿਆ, ਤੇ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਤੜਫ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਪੰਛੀ, ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।

ਤਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਲੁਬ੍ਧਕਃ ਕ੍ਰੂਰਃ ਕਪੋਤਂ ਗृਹਮੇਧਿਨਮ੍। ਕਪੋਤਕਾਨ੍ਕਪੋਤੀਂ ਚ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਗृਹਮ੍

ਉਸ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਕਰੂੜ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਆਪਣਾ ਮਨ ਚਾਹਾ ਲਕੜੀ ਲੈ ਕੇ, ਪੰਛੀ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਤਾ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ — ਜੋ ਘਰ ਵਾਲੇ ਸਨ — ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ।

ਏਵਂ ਕੁਟੁਮ੍ਬ੍ਯਸ਼ਾਨ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਾਰਾਮਃ ਪਤਤ੍ਰਿਵਤ੍। ਪੁष੍ਣਨ੍ਕੁਟੁਮ੍ਬਂ ਕृਪਣਃ ਸਾਨੁਬਨ੍ਧੋऽਵਸੀਦਤਿ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਘਰ ਵਾਲਾ ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਦੁਵਿਧਾ ਵਿਚ ਰੱਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਲਗਾਵ ਨਾਲ ਪਾਲਦਾ, ਉਹ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਸੰਬੰਧਾਂ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਾਨੁषਂ ਲੋਕਂ ਮੁਕ੍ਤਿਦ੍ਵਾਰਮਪਾਵृਤਮ੍। ਗृਹੇषੁ ਖਗਵਤ੍ਸਕ੍ਤਸ੍ਤਮਾਰੂਢਚ੍ਯੁਤਂ ਵਿਦੁਃ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਤ ਵਿਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਕ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ । (ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍) ਅਥ ਤੇ ਸਮ੍ਪਰੇਤਾਨਾਂ ਸ੍ਵਾਨਾਮੁਦਕਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍ । ਦਾਤੁਂ ਸਕृष੍ਣਾ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਯਯੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪਰਿਵਾਰਕਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ੍ਰੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਵੱਲ ਗਈਆਂ।

ਤੇ ਨਿਨੀਯੋਦਕਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਲਪ੍ਯ ਚ ਭृਸ਼ਂ ਪੁਨਃ । ਆਪ੍ਲੁਤਾ ਹਰਿਪਾਦਾਬ੍ਜਃ ਅਜਃਪੂਤਸਰਿਜ੍ਜਲੇ

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਰੋਇਆ। ਫਿਰ, ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਅਜਨਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।

ਤਤ੍ਰਾਸੀਨਂ ਕੁਰੁਪਤਿਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਸਹਾਨੁਜਮ੍ । ਗਾਨ੍ਧਾਰੀਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾਂ ਪृਥਾਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਚ ਮਾਧਵਃ

ਉਥੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਨਾਲ ਗਾਂਧਾਰੀ, ਜੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੀ ਸਨ।

ਸਾਂਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਮੁਨਿਭਿਃ ਹਤਬਂਧੂਨ੍ ਸ਼ੁਚਾਰ੍ਪਿਤਾਨ੍ । ਭੂਤੇषੁ ਕਾਲਸ੍ਯ ਗਤਿਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਅਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍

ਉਸ ਨੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁਆ ਕੇ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਸਮਾਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਨਹੀਂ।

ਸਾਧਯਿਤ੍ਵਾਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੋਃ ਸ੍ਵਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਿਤਵੈਰ੍ਹृਤਮ੍ । ਘਾਤਯਿਤ੍ਵਾਸਤੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਚਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼ਤਾਯੁषਃ

ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦਾ ਆਪਣਾ ਰਾਜ, ਜੋ ਜੂਆਰੀਆਂ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ, ਮੁੜ ਲੈ ਕੇ, ਤੇ ਕਚਾ ਦੇ ਛੂਹੇ ਹੋਏ, ਅਧਰਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।