ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਰ੍ਜੁਨ ਉਵਾਚ । ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣ ਮਹਾਬਾਹੋ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਭਯਙ੍ਕਰ । ਤ੍ਵਮੇਕੋ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਅਪਵਰ੍ਗੋऽਸਿ ਸਂਸृਤੇਃ

ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਗੇੜ ਵਿਚ ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।

ਤ੍ਵਮਾਦ੍ਯਃ ਪੁਰੁषਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਃ । ਮਾਯਾਂ ਵ੍ਯੁਦਸ੍ਯ ਚਿਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕੈਵਲ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤ ਆਤ੍ਮਨਿ

ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈਂ, ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ, ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈਂ; ਆਪਣੀ ਚੇਤਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਇਕ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।

ਸ ਏਵ ਜੀਵਲੋਕਸ੍ਯ ਮਾਯਾਮੋਹਿਤਚੇਤਸਃ । ਵਿਧਤ੍ਸੇ ਸ੍ਵੇਨ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਧਰ੍ਮਾਦਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍

ਤੂੰ ਹੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਭੁਲੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਆਦਿ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।

ਤਥਾਯਂ ਚਾਵਤਾਰਸ੍ਤੇ ਭੁਵੋ ਭਾਰਜਿਹੀਰ੍षਯਾ । ਸ੍ਵਾਨਾਂ ਚਾਨਨ੍ਯਭਾਵਾਨਾਂ ਅਨੁਧ੍ਯਾਨਾਯ ਚਾਸਕृਤ੍

ਇਹ ਤੇਰਾ ਅਵਤਾਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਭਾਵ ਵਾਲੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਧਿਆਨ ਲਈ।

ਕਿਮਿਦਂ ਸ੍ਵਿਤ੍ਕੁਤੋ ਵੇਤਿ ਦੇਵਦੇਵ ਨ ਵੇਦ੍‌ਮ੍ਯਹਮ੍ । ਸਰ੍ਵਤੋ ਮੁਖਮਾਯਾਤਿ ਤੇਜਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਮ੍

ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਾ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇਜ਼ ਜੋਤ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ । ਵੇਤ੍ਥੇਦਂ ਦ੍ਰੋਣਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਨੈਵਾਸੌ ਵੇਦ ਸਂਹਾਰਂ ਪ੍ਰਾਣਬਾਧ ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤ੍ਰ ਹੈ; ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦਾ ਢੰਗ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈ ਹੈ।

ਨ ਹ੍ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਯਤਮਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਕਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਜਹ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜ ਉਨ੍ਨਦ੍ਧਂ ਅਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞੋ ਹ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ

ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਅਸਤਰ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਹੀ ਰੋਕਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੀ ਅਸਤਰ ਦੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਵੱਧ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਤਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਫਾਲ੍ਗੁਨਃ ਪਰਵੀਰਹਾ । ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾਪਸ੍ਤਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਾਯ ਸਂਦਧੇ

ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ, ਘੁੰਮ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤ੍ਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਉਚਾਰਿਆ।

ਸਂਹਤ੍ਯ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਉਭਯੋਃ ਤੇਜਸੀ ਸ਼ਰਸਂਵृਤੇ । ਆਵृਤ੍ਯ ਰੋਦਸੀ ਖਂ ਚ ਵਵृਧਾਤੇऽਰ੍ਕਵਹ੍ਨਿਵਤ੍

ਦੋਵੇਂ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਜੋਤ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਵਧ ਗਈ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸ੍ਤੁ ਤਯੋਃ ਤ੍ਰਿਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਮਹਤ੍ । ਦਹ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਾਂਵਰ੍ਤਕਮਮਂਸਤ

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਸਮਝਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਅੱਗ ਹੈ।

ਪ੍ਰਜੋਪਪ੍ਲਵਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਲੋਕਵ੍ਯਤਿਕਰਂ ਚ ਤਮ੍ । ਮਤਂ ਚ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸਂਜਹਾਰਾਰ੍ਜੁਨੋ ਦ੍ਵਯਮ੍

ਜਨਤਾ ਵਿਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੜਬੜ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਅਸਤਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਏ।

ਤਤ ਆਸਾਦ੍ਯ ਤਰਸਾ ਦਾਰੁਣਂ ਗੌਤਮੀਸੁਤਮ੍ । ਬਬਂਧਾਮਰ੍षਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪਸ਼ੁਂ ਰਸ਼ਨਯਾ ਯਥਾ

ਫਿਰ, ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਕੜ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।

ਸ਼ਿਬਿਰਾਯ ਨਿਨੀषਨ੍ਤਂ ਰਜ੍ਜ੍ਵਾ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਰਿਪੁਂ ਬਲਾਤ੍ । ਪ੍ਰਾਹਾਰ੍ਜੁਨਂ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਂਬੁਜੇਕ੍ਸ਼ਣਃ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਸ਼ਿਵਿਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਭਗਵਾਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।

ਮੈਨਂ ਪਾਰ੍ਥਾਰ੍ਹਸਿ ਤ੍ਰਾਤੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਬਂਧੁਮਿਮਂ ਜਹਿ । ਯੋ ਅਸੌ ਅਨਾਗਸਃ ਸੁਪ੍ਤਾਨ੍ ਅਵਧੀਨ੍ਨਿਸ਼ਿ ਬਾਲਕਾਨ੍

ਪਾਰਥ, ਇਸ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ! ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਬੰਧੂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਿੱਘੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਮਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਮੁਨ੍ਮਤ੍ਤਂ ਸੁਪ੍ਤਂ ਬਾਲਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਜਡਮ੍ । ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਂ ਵਿਰਥਂ ਭੀਤਂ ਨ ਰਿਪੁਂ ਹਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍

ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਬੇਖ਼ਬਰ, ਪਾਗਲ, ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ, ਬੱਚੇ, ਔਰਤ, ਮੂਰਖ, ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰ ਵਿਹੂਣੇ ਜਾਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ।

ਸ੍ਵਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਯਃ ਪਰਪ੍ਰਾਣੈਃ ਪ੍ਰਪੁष੍ਣਾਤ੍ਯਘृਣਃ ਖਲਃ । ਤਦ੍ ਵਧਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹਿ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਯਦ੍ ਦੋषਾਦ੍ਯਾਤ੍ਯਧਃ ਪੁਮਾਨ੍

ਜੋ ਬੇਦਿਲ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਮੌਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਐਸਾ ਪਾਪੀ ਆਦਮੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਂ ਚ ਭਵਤਾ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯੈ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤੋ ਮਮ । ਆਹਰਿष੍ਯੇ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਸ੍ਤੇ ਮਾਨਿਨਿ ਪੁਤ੍ਰਹਾ

ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਘਮੰਡੀ ਕਾਤਲ ਦਾ ਸਿਰ ਲਿਆਉਂਗਾ।'

ਤਦਸੌ ਵਧ੍ਯਤਾਂ ਪਾਪ ਆਤਤਾਯ੍ਯਾਤ੍ਮਬਂਧੁਹਾ । ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਵੀਰ ਕृਤਵਾਨ੍ ਕੁਲਪਾਂਸਨਃ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਪਾਪੀ, ਜੋ ਆਪਣਿਆਂ ਦਾ ਕਾਤਲ ਤੇ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਣੇ ਨੂੰ ਕਲੰਕ ਲਾਇਆ, ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ । ਏਵਂ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਤਾ ਧਰ੍ਮਂ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਚੋਦਿਤਃ । ਨੈਚ੍ਛਦ੍ ਹਨ੍ਤੁਂ ਗੁਰੁਸੁਤਂ ਯਦ੍ਯਪ੍ਯਾਤ੍ਮਹਨਂ ਮਹਾਨ੍

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਧਰਮ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਸੀ।

ਅਥੋਪੇਤ੍ਯ ਸ੍ਵਸ਼ਿਬਿਰਂ ਗੋਵਿਂਦਪ੍ਰਿਯਸਾਰਥਿਃ । ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ ਤਂ ਪ੍ਰਿਯਾਯੈ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤ੍ਯਾ ਆਤ੍ਮਜਾਨ੍ ਹਤਾਨ੍

ਫਿਰ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਰਥੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਡੇਰੇ 'ਚ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ।

(ਵਂਸ਼ਸ੍ਥ) ਤਥਾਹृਤਂ ਪਸ਼ੁਵਤ੍ਪਾਸ਼ਬਦ੍ਧਂ ਅਵਾਙ੍ਮੁਖਂ ਕਰ੍ਮਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤੇਨ । ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕृष੍ਣਾਪਕृਤਂ ਗੁਰੋਃ ਸੁਤਂ ਵਾਮਸ੍ਵਭਾਵਾ ਕृਪਯਾ ਨਨਾਮ ਚ

ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਸੀ, ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤ ਉੱਤੇ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਕੁਪੀਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਨਰਮ ਸੀ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਝੁਕ ਗਈ।

(ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍) ਉਵਾਚ ਚਾਸਹਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਬਂਧਨਾਨਯਨਂ ਸਤੀ । ਮੁਚ੍ਯਤਾਂ ਮੁਚ੍ਯਤਾਂ ਏष ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਨਿਤਰਾਂ ਗੁਰੁਃ

ਉਹ ਸਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਬੇਬਸੀ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲਿਜਾਣਾ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡੋ, ਛੱਡੋ! ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਾਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ।'

ਸਰਹਸ੍ਯੋ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਃ ਸਵਿਸਰ੍ਗੋਪਸਂਯਮਃ । ਅਸ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਭਵਤਾ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਯਦਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍

ਧਨੁਰ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭੇਦ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਤੇ ਵਾਪਸੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ।

ਸ ਏष ਭਗਵਾਨ੍ ਦ੍ਰੋਣਃ ਪ੍ਰਜਾਰੂਪੇਣ ਵਰ੍ਤਤੇ । ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਨੋऽਰ੍ਧਂ ਪਤ੍‍ਨ੍ਯਾਃ ਤੇ ਨਾਨ੍ਵਗਾਦ੍ ਵੀਰਸੂਃ ਕृਪੀ

ਉਹੀ ਭਗਵਾਨ ਦ੍ਰੋਣ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਅੱਧੀ ਹਿਸੇਦਾਰੀ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੁਪੀਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ।

ਤਦ੍ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਮਹਾਭਾਗ ਭਵਦ੍‌ਭਿਃ ਰ੍ਗੌਰਵਂ ਕੁਲਮ੍ । ਵृਜਿਨਂ ਨਾਰ੍ਹਤਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਪੂਜ੍ਯਂ ਵਨ੍ਦ੍ਯਮਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ਃ

ਇਸ ਲਈ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ, ਤੁਹਾਡਾ ਇੱਜ਼ਤਦਾਰ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ ਘਰਾਣਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਭੀ ਤੌਰ ਤੇ ਬਦਨਾਮੀ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।

ਮਾ ਰੋਦੀਦਸ੍ਯ ਜਨਨੀ ਗੌਤਮੀ ਪਤਿਦੇਵਤਾ । ਯਥਾਹਂ ਮृਤਵਤ੍ਸਾऽਰ੍ਤਾ ਰੋਦਿਮ੍ਯਸ਼੍ਰੁਮੁਖੀ ਮੁਹੁਃ

ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਗੌਤਮੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਰੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਮੁੜ ਮੁੜ ਅੰਸੂ ਵਗਾ ਕੇ ਰੋਈ ਹਾਂ।

ਯੈਃ ਕੋਪਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕੁਲਂ ਰਾਜਨ੍ਯੈਰਜਿਤਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਤਤ੍ ਕੁਲਂ ਪ੍ਰਦਹਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸਾਨੁਬਂਧਂ ਸ਼ੁਚਾਰ੍ਪਿਤਮ੍

ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਘਰਾਣਾ ਬੇਕਾਬੂ ਰਾਜਿਆਂ ਕਰਕੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਘਰਾਣਾ, ਚਾਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਜਲਦੀ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ । ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਨ੍ਯਾਯ੍ਯਂ ਸਕਰੁਣਂ ਨਿਰ੍ਵ੍ਯਲੀਕਂ ਸਮਂ ਮਹਤ੍ । ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮਸੁਤੋ ਰਾਜ੍ਞ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਨਂਦਦ੍ ਵਚੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਰਾਣੀ ਦੇ ਉਹ ਬਚਨ, ਜੋ ਧਰਮਕ, ਨਿਆਂਯੁਕਤ, ਦਇਆਲੂ, ਸੱਚੇ ਤੇ ਨਿਰਪੱਖ ਸਨ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਮੰਨ ਲਏ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।

ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਯੁਯੁਧਾਨੋ ਧਨਂਜਯਃ । ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਕੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਯਾਸ਼੍ਚ ਯੋषਿਤਃ

ਉਥੇ ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ, ਯੁਯੁਧਾਨ, ਧਨੰਜਯ, ਭਗਵਾਨ ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਪੁਰਖ ਤੇ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।