ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਭੋਜਯੇਤ੍ ਮਧੁਪਾਯਸੈਃ । ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਧੇਨੁਂ ਚ ਵ੍ਰਤਪੂਰ੍ਣਤ੍ਵਹੇਤਵੇ

ਫਿਰ, ਬਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਚੌਲ ਤੇ ਮਧੂ ਖਵਾਓ, ਤੇ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸੋਨਾ ਤੇ ਗਾਂ ਦਿਓ।

ਸ਼ਕ੍ਤੌ ਪਲਤ੍ਰਯਮਿਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਸਿਂਹਂ ਵਿਧਾਯ ਚ । ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਂ ਲਿਖਿਤਂ ਲਲਿਤਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍

ਜੇ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਪਲ ਭਾਰ ਦਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਿੰਘ ਬਣਾਓ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਸੁੰਦਰ ਲਿਖਾਈ ਵਾਲੀ ਪੁਸਤਕ ਰੱਖੋ।

ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਆਵਾਹਨਾਦ੍ਯੈਃ ਤਦ੍ ਉਪਚਾਰੈਃ ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਵਸ੍ਤ੍ਰਭੂषਣ ਗਨ੍ਧਾਦ੍ਯੈਃ ਪੂਜਿਤਾਯ ਯਤਾਤ੍ਮਨੇ

ਉਸ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ—ਜਿਵੇਂ ਆਮੰਤਰਣ, ਉਪਚਾਰ, ਦਾਨ, ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ, ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ—ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।

ਆਚਾਰ੍ਯਾਯ ਸੁਧੀਰ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਭਵਬਂਧਨੈਃ । ਏਵਂ ਕृਤੇ ਵਿਧਾਨੇ ਚ ਸਰ੍ਵਪਾਪਨਿਵਾਰਣੇ

ਜੇ ਕੋਈ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਪੂਜਾ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਿਆ ਨੂੰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਫਲਦਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪੁਰਾਣਂ ਤੁ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‌ਭਾਗਵਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਸਾਧਨਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਰਾਣ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ, ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ, ਧਨ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਕੁਮਾਰਾ ਊਚੁਃ - ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‌ਭਾਗਵਤੇਨੈਵ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿ ਕਰੇ ਸ੍ਥਿਤੇ

ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਹੀ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ਭਾਗਵਤੀਂ ਕਥਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀਮ੍

ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਪ੍ਤਾਹਂ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਯਥਾਵਿਧਿ ਤਤੋ ਦੇਵਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍

ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ, ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।

ਤਦਨ੍ਤੇ ਜ੍ਞਾਨਵੈਰਾਗ੍ਯ-ਭਕ੍ਤੀਨਾਂ ਪੁष੍ਟਤਾ ਪਰਾ । ਤਾਰੁਣ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਚਾਭੂਤ੍ ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਨੋਹਰਮ੍

ਉਸ ਸਮਾਪਤੀ 'ਤੇ ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਭਕਤੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਗਈ; ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਤਰੁਣਾਈ ਆਈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।

ਨਾਰਦਸ਼੍ਚ ਕृਤਾਰ੍ਥੋऽਭੂਤ੍ ਸਿਦ੍ਧੇ ਸ੍ਵੀਯੇ ਮਨੋਰਥੇ । ਪੁਲਕੀਕृਤਸਰ੍ਵਾਙ੍‌ਗ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਸਮ੍ਭृਤਃ

ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਲਈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਏ।

ਏਵਂ ਕਥਾਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਨਾਰਦੋ ਭਗਵਤ੍ਪ੍ਰਿਯਃ । ਪ੍ਰੇਮਗਦ੍‌ਗਦਯਾ ਵਾਚਾ ਤਾਨੁਵਾਚ ਕृਤਾਞਲਿਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਥਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹੈ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰੀ ਗਲੇ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ - ਧਨ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਅਨੁਗृਹਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਭਵਦ੍‌ਭਿਃ ਕਰੁਣਾਪਰੈਃ । ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਲਬ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰੋ ਹਰਿਃ

ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਤੁਟ ਦਇਆ ਨਾਲ ਨਿਵਾਜਿਆ ਹੈ; ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਰੀ, ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮੇਭ੍ਯੋ ਵਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤਪੋਧਨਾਃ । ਵੈਕੁਣ੍ਠਸ੍ਥੋ ਯਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ ਯਸ੍ਯ ਲਭ੍ਯਤੇ

ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮੈਂ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਤਪਸਵੀਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੇਵਲ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ - ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਵੈ ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਦੇ ਵੈष੍ਣਵੋਤ੍ਤਮੇ । ਪਰਿਭ੍ਰਮਨ੍ ਸਮਾਯਾਤਃ ਸ਼ੁਕੋ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰਾਸ੍ਤਦਾ

ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨਾਰਦ ਇਉਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਸ਼ੁਕਾ, ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।

(ਵਂਸ਼ਸ੍ਥ) ਤਤ੍ਰਾਯਯੌ षੋਡਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕਸ੍ਤਦਾ ਵ੍ਯਾਸਾਤ੍ਮਜੋ ਜ੍ਞਾਨਮਹਾਬ੍ਧਿਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ । ਕਥਾਵਸਾਨੇ ਨਿਜਲਾਭਪੂਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਪਠਨ੍ ਭਾਗਵਤਂ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਚੰਦ, ਵਿਆਸ ਦਾ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆ ਗਿਆ; ਕਥਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਭਾਗਵਤ ਪੜ੍ਹਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।

(ਇਂਦ੍ਰਵਂਸ਼ਾ) ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਦਸ੍ਯਾਃ ਪਰਮੋਰੁਤੇਜਸਂ ਸਦ੍ਯਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਦਦੁਰ੍ਮਹਾਸਨਮ੍ । ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸੁਰਰ੍षਿਸ੍ਤਮਪੂਜਯਤ੍ ਸੁਖਂ ਸ੍ਥਿਤੋऽਵਦਤ੍ ਸਂਸ਼੍ਰृਣੁਤਾਮਲਾਂ ਗਿਰਮ੍

ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਸਦੱਸ, ਉਸ ਦੀ ਪਰਮ ਚਮਕ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਉਠੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ; ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠਿਆ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਣੀ ਸੁਣੋ।'

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - (ਦ੍ਰੁਤਵਿਲਂਬਿਤ) ਨਿਗਮਕਲ੍ਪਤਰੋਰ੍ਗਲਿਤਂ ਫਲਂ ਸ਼ੁਕਮੁਖਾਤ੍ ਅਮृਤਦ੍ਰਵਸਂਯੁਤਮ੍ । ਪਿਬਤ ਭਾਗਵਤਂ ਰਸਮਾਲਯਂ ਮੁਹੁਰਕੋ ਰਸਿਕਾ ਭੁਵਿ ਭਾਵੁਕਾਃ

ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਿਗਮ ਦੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫਲ, ਸ਼ੁਕ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਭਾਗਵਤ ਹੈ; ਹੇ ਰਸਿਕ ਅਤੇ ਭਾਵਕ ਲੋਕੋ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਭਾਗਵਤ ਦਾ ਰਸ ਪੀਓ।

(ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਵਿਕ੍ਰੀਡਿਤ) ਧਰ੍ਮਪ੍ਰੋਜ੍ਝਿਤਕੈਤਵੋऽਤ੍ਰ ਪਰਮੋ ਨਿਰ੍ਮਤ੍ਸਰਾਣਾਂ ਸਤਾਂ ਵੇਦ੍ਯਂ ਵਾਸ੍ਤਵਮਤ੍ਰ ਵਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਵਦਂ ਤਾਪਤ੍ਰਯੋਨ੍ਮੂਲਨਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‌ਭਾਗਵਤੇ ਮਹਾਮੁਨਿਕृਤੇ ਕਿਂ ਵਾ ਪਰੈਰੀਸ਼੍ਵਰਃ ਸਦ੍ਯੋ ਹृਦ੍ਯਵਰੁਧ੍ਯਤੇऽਤ੍ਰ ਕृਤਿਭਿਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੁਭਿਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍

ਇਸ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਰਚਿਆ, ਵਿੱਚ ਕਪਟ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਨਿਰਮਲ, ਨਿਰਵੈਰ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਸੱਚਾ, ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਤੱਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਇੱਥੇ, ਭਗਵਾਨ ਤੁਰੰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸੁਣਦੇ ਹਨ।

ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‌ਭਾਗਵਤਂ ਪੁਰਾਣਤਿਲਕਂ ਯਦ੍‌ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਧਨਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਾਰਮਹਂਸ੍ਯਮੇਵਮਮਲਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਰਂ ਗੀਯਤੇ । ਯਤ੍ਰ ਜ੍ਞਾਨਵਿਰਾਗਭਕ੍ਤਿਸਹਿਤਂ ਨੈष੍ਕਰ੍ਮ੍ਯਮਾਵਿष੍ਕृਤਂ ਤਤ੍ ਸ਼੍ਰੁਣ੍ਵਨ੍ ਪ੍ਰਪਠਨ੍ ਵਿਚਾਰਣਪਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਮੁਚ੍ਯੇਨ੍ਨਰਃ

ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਮੋਹਰ, ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਦਾ ਨਿਰਮਲ, ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਨਿਸ਼ਕਾਮਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸੁਣੇ, ਪੜ੍ਹੇ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰੇ, ਉਹ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

(ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍) ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸਤ੍ਯੇ ਚ ਕੈਲਾਸੇ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਯਂ ਰਸਃ । ਅਤਃ ਪਿਬਨ੍ਤੁ ਸਦ੍‌ਭਾਗ੍ਯਾ ਮਾ ਮਾ ਮੁਞ੍ਚਤ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍

ਸੁਰਗ, ਸਤਯ ਲੋਕ, ਕੈਲਾਸ ਜਾਂ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਇਹ ਰਸ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ ਵਾਲੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਰਸ ਪੀਓ—ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡੋ ਨਾ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ - (ਇਂਦ੍ਰਵਂਸ਼ਾ) ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣੇ ਸਤਿ ਬਾਦਰਾਯਣੌ ਮਧ੍ਯੇ ਸਭਾਯਾਂ ਹਰਿਰਾਵਿਰਾਸੀਤ੍ । ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦਬਲ੍ਯੁਦ੍ਧਵਫਾਲ੍ਗੁਨਾਦਿਭਿਃ ਵृਤ੍ਤਂ ਸੁਰਰ੍षਿਸ੍ਤਮਪੂਜਯਚ੍ਚ ਤਾਨ੍

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਜਦੋਂ ਬਾਦਰਾਯਣ (ਵਿਆਸ) ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਰਿ ਜੀ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਹ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਬਲੀ, ਉਦਧਵ, ਫਾਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਆਦਿ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ (ਨਾਰਦ) ਨੇ ਹਰਿ ਜੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਉੱਤਮ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਮਹਦਾਸਨੇ ਹਰਿਂ ਤੇ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਕੀਰ੍ਤਨਮਗ੍ਰਤਸ੍ਤਦਾ । ਭਵੋ ਭਵਾਨ੍ਯਾ ਕਮਲਾਸਨਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰਾਗਮਤ੍ ਕੀਰ੍ਤਨਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯ

ਉੱਚਾ ਅਸਨ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਹਰਿ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਭ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਈ। ਫਿਰ ਭਵ (ਸ਼ਿਵ) ਆਪਣੀ ਭਵਾਨੀ (ਪਾਰਵਤੀ) ਨਾਲ, ਤੇ ਕਮਲ-ਅਸਨ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ, ਇਹ ਵਡਿਆਈ ਵੇਖਣ ਲਈ ਆ ਗਏ।

(ਸ੍ਰਗ੍ਧਰਾ) ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦਸ੍ਤਾਲਧਾਰੀ ਤਰਲਗਤਿਤਯਾ ਚੋਦ੍ਧਵਃ ਕਾਂਸ੍ਯਧਾਰੀ ਵੀਣਾਧਾਰੀ ਸੁਰਰ੍षਿ ਸ੍ਵਰਕੁਸ਼ਲਤਯਾ ਰਾਗਕਰ੍ਤਾਰ੍ਜੁਨੋऽਭੂਤ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਵਾਦੀਨ੍ਮृਦਙ੍‌ਗਂ ਜਯ ਜਯ ਸੁਕਰਾਃ ਕੀਰ੍ਤਨੇ ਤੇ ਕੁਮਾਰਾ ਯਤ੍ਰਾਗ੍ਰੇ ਭਵਵਕ੍ਤਾ ਸਰਸਰਚਨਯਾ ਵ੍ਯਾਸਪੁਤ੍ਰੋ ਬਭੂਵ

ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਝਾਂਜ ਵਜਾਈ, ਉਦਧਵ ਨੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਕਾਂਸੀ ਦੀ ਘੰਟੀ ਵਜਾਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੀਣਾ ਚੁੱਕੀ, ਜੋ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਰਾਗ ਦਾ ਨੇਤਾ ਬਣਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵਜਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੈ ਜੈ! ਕਿੰਨੇ ਕਾਬਲ ਹੋ ਤੁਸੀਂ, ਕਮਾਰੋ, ਇਸ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ!' ਅੱਗੇ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ (ਸ਼ੁਕ) ਨੇ ਸੁਚੱਜੀ ਰਚਨਾ ਨਾਲ ਪਾਠ ਕੀਤਾ।

(ਉਪੇਂਦ੍ਰਵਜ੍ਰਾ) ਨਨਰ੍ਤ ਮਧ੍ਯੇ ਤ੍ਰਿਕਮੇਵ ਤਤ੍ਰ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਦਿਕਾਨਾਂ ਨਟਵਤ੍ਸੁਤੇਜਸਾਮ੍ । ਅਲੌਲਿਕਂ ਕੀਰ੍ਤਨਮੇਤਦੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਪਿ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਤ੍

ਉਥੇ, ਵਿਚਕਾਰ, ਤਿੰਨ (ਹਰਿ, ਸ਼ਿਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ) ਇਕੱਠੇ ਨੱਚੇ, ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਨਟਾਂ ਵਾਂਗ। ਇਹ ਅਜੋਕੇ ਕੀਰਤਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰਿ ਜੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਬੋਲ ਪਏ।

(ਇਂਦ੍ਰਵਜ੍ਰਾ) ਮਤ੍ਤੋ ਵਰਂ ਭਾਵਵृਤਾਦ੍‌ਵृਣੁਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਕਥਾਕੀਰ੍ਤਨਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਤਿ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਤਿਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰੇਮਾਰ੍ਦ੍ਰਚਿਤ੍ਤਾ ਹਰਿਮੂਚਿਰੇ ਤੇ

ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਵਰ ਮੰਗੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਥਾ ਤੇ ਕੀਰਤਨ ਨਾਲ ਇਸ ਵੇਲੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਰਿ ਜੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।

(ਉਪੇਂਦ੍ਰਵਜ੍ਰਾ) ਨਗਾਹਗਾਥਾਸੁ ਚ ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਤੈਃ ਏਭਿਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਭਾਵ੍ਯਮਿਤਿ ਪ੍ਰਯਤ੍‍ਨਾਤ੍ । ਮਨੋਰਥੋऽਯਂ ਪਰਿਪੂਰਨੀਯਃ ਤਥੇਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤਾਚ੍ਯੁਤਃ

ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਸਭ ਭਗਤਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਤੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ—ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। 'ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ' ਕਹਿ ਕੇ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਏ।

(ਵਂਸ਼ਸ੍ਥ) ਤਤੋऽਨਮਤ੍ਤਤ੍ ਚਰਣੇषੁ ਨਾਰਦਃ ਤਥਾ ਸ਼ੁਕਾਦੀਨਪਿ ਤਾਪਸਾਂਸ਼੍ਚ । ਅਥ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਪਰਿਨष੍ਟਮੋਹਾਃ ਸਰ੍ਵ ਯਯੁਃ ਪੀਤਕਥਾਮृਤਾਸ੍ਤੇ

ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਸ਼ੁਕ ਤੇ ਹੋਰ ਤਪਸਵੀ ਵੀ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੋਹ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਭਗਵਤ ਕਥਾ-ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।

(ਇਂਦ੍ਰਵਜ੍ਰਾ) ਭਕ੍ਤਿਃ ਸੁਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਸਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਸ੍ਵਕੀਯੇऽਪਿ ਤਦਾ ਸ਼ੁਕੇਨ । ਅਤੋ ਹਰਿਰ੍ਭਾਗਵਤਸ੍ਯ ਸੇਵਨਾਤ੍ ਚਿਤ੍ਤਂ ਸਮਾਯਾਤਿ ਹਿ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਮ੍

ਉਹ ਭਗਤੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ੁਕ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੰਭਾਲੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹਰਿ ਜੀ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਦੁਃਖਜ੍ਵਰਦਾਹਿਤਾਨਾਂ ਮਾਯਾਪਿਸ਼ਾਚੀਪਰਿਮਰ੍ਦਿਤਾਨਾਮ੍ ਸਂਸਾਰਸਿਨ੍ਧੌ ਪਰਿਪਾਤਿਤਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਾਯ ਵੈ ਭਾਗਵਤਂ ਪ੍ਰਗਰ੍ਜਤਿ

ਜੋ ਲੋਕ ਗਰੀਬੀ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਪਿਸਾਚੀ ਦੁਆਰਾ ਦਬੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਭਾਗਵਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ।