ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਨ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਨਾਨਿਰੁਦ੍ਧੋ ਨ ਰਾਮੋ ਨ ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ। ਯਸ੍ਯ ਸ਼ੇਕੁਃ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੁਂ ਕੋऽਨ੍ਯਸ੍ਤਦਵਿਤੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਨਾ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਨਾ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਨਾ ਰਾਮ, ਨਾ ਕੇਸ਼ਵ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕੇ; ਫਿਰ ਹੋਰ ਕੌਣ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਇਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਧਿਗਰ੍ਜੁਨਂ ਮृषਾਵਾਦਂ ਧਿਗਾਤ੍ਮਸ਼੍ਲਾਘਿਨੋ ਧਨੁਃ। ਦੈਵੋਪਸृष੍ਟਂ ਯੋ ਮੌਢ੍ਯਾਦਾਨਿਨੀषਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ

ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਝੂਠੇ ਵਾਅਦੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਾਈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਵਲੋਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਏਵਂ ਸ਼ਪਤਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੌ ਵਿਦ੍ਯਾਮਾਸ੍ਥਾਯ ਫਾਲ੍ਗੁਨਃ। ਯਯੌ ਸਂਯਮਨੀਮਾਸ਼ੁ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ਯਮਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਫਾਲਗੁਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਿਦਿਆ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੰਯਮਨੀ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਯਮਰਾਜ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।

ਵਿਪ੍ਰਾਪਤ੍ਯਮਚਕ੍ਸ਼ਾਣਸ੍ਤਤ ਐਨ੍ਦ੍ਰੀ ਮਗਾਤ੍ਪੁਰੀਮ੍। ਆਗ੍ਨੇਯੀਂ ਨੈਰृਤੀਂ ਸੌਮ੍ਯਾਂ ਵਾਯਵ੍ਯਾਂ ਵਾਰੁਣੀਮਥ

ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਾ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਫਿਰ ਅੱਗ, ਨਿਰ੍ਰਿਤ, ਸੋਮ, ਵਾਯੂ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ 'ਚ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ।

ਰਸਾਤਲਂ ਨਾਕਪृष੍ਠਂ ਧਿष੍ਣ੍ਯਾਨ੍ਯਨ੍ਯਾਨ੍ਯੁਦਾਯੁਧਃ। ਤਤੋऽਲਬ੍ਧਦ੍ਵਿਜਸੁਤੋ ਹ੍ਯਨਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਵਿਵਿਕ੍ਸ਼ੁਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿषੇਧਤਾ

ਉਹ ਰਸਾਤਲ, ਅਸਮਾਨ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ 'ਚ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ।

ਦਰ੍ਸ਼ਯੇ ਦ੍ਵਿਜਸੂਨੂਂਸ੍ਤੇ ਮਾਵਜ੍ਞਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਯੇ ਤੇ ਨਃ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਵਿਮਲਾਂ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਸ੍ਥਾਪਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਸਮਝ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਰਤੀ ਨੂੰ ਟਿਕਾਉਣਗੇ, ਉਹ ਧਨਵੰਤ ਹੋਣਗੇ।

ਇਤਿ ਸਮ੍ਭਾष੍ਯ ਭਗਵਾਨਰ੍ਜੁਨੇਨ ਸਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਤੀਚੀਂ ਦਿਸ਼ਮਾਵਿਸ਼ਤ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਚਲੇ ਗਏ।

ਸਪ੍ਤ ਦ੍ਵੀਪਾਨ੍ਸਸਿਨ੍ਧੂਂਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤ ਸਪ੍ਤ ਗਿਰੀਨਥ। ਲੋਕਾਲੋਕਂ ਤਥਾਤੀਤ੍ਯ ਵਿਵੇਸ਼ ਸੁਮਹਤ੍ਤਮਃ

ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ, ਸੱਤ ਦਰਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਲੋਕ ਨੂੰ ਵੀ ਲੰਘ ਕੇ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ।

ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਵਾਃ ਸ਼ੈਬ੍ਯਸੁਗ੍ਰੀਵ ਮੇਘਪੁष੍ਪਬਲਾਹਕਾਃ। ਤਮਸਿ ਭ੍ਰष੍ਟਗਤਯੋ ਬਭੂਵੁਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭ

ਉਥੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸ਼ੈਬਿਆ, ਸੁਗਰੀਵ, ਮੇਘਪੁਸ਼ਪ ਅਤੇ ਬਲਾਹਕਾ ਘੋੜੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਾਹ ਭੁੱਲ ਗਏ ਤੇ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ।

ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਕृष੍ਣੋ ਮਹਾਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਸਹਸ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਸਙ੍ਕਾਸ਼ਂ ਸ੍ਵਚਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍ਪੁਰਃ

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਂਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਕਰ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।

ਤਮਃ ਸੁਘੋਰਂ ਗਹਨਂ ਕृਤਂ ਮਹਦ੍। ਵਿਦਾਰਯਦ੍ਭੂਰਿਤਰੇਣ ਰੋਚਿषਾ। ਮਨੋਜਵਂ ਨਿਰ੍ਵਿਵਿਸ਼ੇ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ। ਗੁਣਚ੍ਯੁਤੋ ਰਾਮਸ਼ਰੋ ਯਥਾ ਚਮੂਃ

ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਨੇ ਵੱਡੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਦਾ ਤੀਰ ਫੌਜ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਦ੍ਵਾਰੇਣ ਚਕ੍ਰਾਨੁਪਥੇਨ ਤਤ੍ਤਮਃ ਪਰਂ ਪਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰਨਨ੍ਤਪਾਰਮ੍। ਸਮਸ਼੍ਨੁਵਾਨਂ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਫਾਲ੍ਗੁਨਃ ਪ੍ਰਤਾਡਿਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਪਿਦਧੇऽਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਉਭੇ

ਚਕਰ ਦੇ ਬਣਾਏ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਉਹ ਅੰਤਹੀਣ ਤੇ ਉੱਚੀ ਜੋਤ ਵੇਖੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨੇ ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ।

ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਸਲਿਲਂ ਨਭਸ੍ਵਤਾ ਬਲੀਯਸੈਜਦ੍ਬृਹਦੂਰ੍ਮਿਭੂषਣਮ੍। ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਭੁਤਂ ਵੈ ਭਵਨਂ ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਤਮਂ ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਮਣਿਸ੍ਤਮ੍ਭਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋਭਿਤਮ੍

ਫਿਰ, ਹਵਾ ਦੇ ਸਹਾਰੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ; ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਮਕਦੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਖੰਭਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਅਜੋਬਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਲ ਵੇਖਿਆ।

ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਭੋਗਮਨਨ੍ਤਮਦ੍ਭੁਤਂ। ਸਹਸ੍ਰਮੂਰ੍ਧਨ੍ਯਫਣਾਮਣਿਦ੍ਯੁਭਿਃ। ਵਿਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਦ੍ਵਿਗੁਣੇਕ੍ਸ਼ਣੋਲ੍ਬਣਂ। ਸਿਤਾਚਲਾਭਂ ਸ਼ਿਤਿਕਣ੍ਠਜਿਹ੍ਵਮ੍

ਉਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਅਨੰਤ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਰਤਨ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਦੋ ਭਿਆਨਕ ਅੱਖਾਂ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਨੀਲਾ ਜੀਭ ਵਾਲਾ, ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਦ੍ਭੋਗਸੁਖਾਸਨਂ ਵਿਭੁਂ। ਮਹਾਨੁਭਾਵਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਸਾਨ੍ਦ੍ਰਾ ਮ੍ਬੁਦਾਭਂ ਸੁਪਿਸ਼ਙ੍ਗਵਾਸਸਂ। ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਰੁਚਿਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍

ਉਸ ਸੱਪ ਦੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਆਸਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਸਰਵਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਮਹਾਨ, ਗੂੜ੍ਹ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਬੈਠਾ ਸੀ।

ਮਹਾਮਣਿਵ੍ਰਾਤਕਿਰੀਟਕੁਣ੍ਡਲ। ਪ੍ਰਭਾਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਸਹਸ੍ਰਕੁਨ੍ਤਲਮ੍। ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਚਾਰ੍ਵष੍ਟਭੁਜਂ ਸਕੌਸ੍ਤੁਭਂ। ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਵਨਮਾਲਯਾਵृਤਮ੍

ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਮੋਹਰ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘੁੰਮਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਭਾ ਘੇਰੇ ਹੋਈ, ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਠ ਬਾਂਹਾਂ, ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ।

ਮਹਾਮਣਿਵ੍ਰਾਤਕਿਰੀਟਕੁਣ੍ਡਲ। ਪ੍ਰਭਾਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਸਹਸ੍ਰਕੁਨ੍ਤਲਮ੍। ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਚਾਰ੍ਵष੍ਟਭੁਜਂ ਸਕੌਸ੍ਤੁਭਂ। ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਵਨਮਾਲਯਾਵृਤਮ੍

ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਮੋਹਰ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘੁੰਮਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਭਾ ਘੇਰੇ ਹੋਈ, ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਠ ਬਾਂਹਾਂ, ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ।

ਵਵਨ੍ਦ ਆਤ੍ਮਾਨਮਨਨ੍ਤਮਚ੍ਯੁਤੋ ਜਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਜਾਤਸਾਧ੍ਵਸਃ। ਤਾਵਾਹ ਭੂਮਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾਂ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲੀ ਸਸ੍ਮਿਤਮੂਰ੍ਜਯਾ ਗਿਰਾ

ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਅਨੰਤ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵੀ ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਡਰ-ਅਦਬ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਿਆ; ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਜੋੜੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਦ੍ਵਿਜਾਤ੍ਮਜਾ ਮੇ ਯੁਵਯੋਰ੍ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਣਾ ਮਯੋਪਨੀਤਾ ਭੁਵਿ ਧਰ੍ਮਗੁਪ੍ਤਯੇ। ਕਲਾਵਤੀਰ੍ਣਾਵਵਨੇਰ੍ਭਰਾਸੁਰਾਨ੍ਹਤ੍ਵੇਹ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਰਯੇਤਮਨ੍ਤਿ ਮੇ

ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਅੰਸ਼ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਹੋ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਭਾਰ ਮਿਟਾ ਕੇ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਓ।

ਪੂਰ੍ਣਕਾਮਾਵਪਿ ਯੁਵਾਂ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵृषੀ। ਧਰ੍ਮਮਾਚਰਤਾਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਯੈ ऋषਭੌ ਲੋਕਸਙ੍ਗ੍ਰਹਮ੍

ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ—ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ—ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।

ਇਤ੍ਯਾਦਿष੍ਟੌ ਭਗਵਤਾ ਤੌ ਕृष੍ਣੌ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ। ੴ ਇਤ੍ਯਾਨਮ੍ਯ ਭੂਮਾਨਮਾਦਾਯ ਦ੍ਵਿਜਦਾਰਕਾਨ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਦੋਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ 'ਓਮ' ਕਹਿ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।

ਨ੍ਯਵਰ੍ਤੇਤਾਂ ਸ੍ਵਕਂ ਧਾਮ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟੌ ਯਥਾਗਤਮ੍। ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਦਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਯਥਾਰੂਪਂ ਯਥਾਵਯਃ

ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਏ ਸੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਉਮਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।

ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਵੈष੍ਣਵਂ ਧਾਮ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਰਮਵਿਸ੍ਮਿਤਃ। ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਪੌਰੁषਂ ਪੁਂਸਾਂ ਮੇਨੇ ਕृष੍ਣਾਨੁਕਮ੍ਪਿਤਮ੍

ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਬਿਲਕੁਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜੋ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਹੀ ਹੈ।

ਇਤੀਦृਸ਼ਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਵੀਰ੍ਯਾਣੀਹ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍। ਬੁਭੁਜੇ ਵਿषਯਾਨ੍ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾਨੀਜੇ ਚਾਤ੍ਯੁਰ੍ਜਿਤੈਰ੍ਮਖੈਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਕਈ ਵਿਰਲੇ ਕਾਰਜ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰੀ ਸੁਖ ਲਏ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਜਨਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।

ਪ੍ਰਵਵਰ੍षਾਖਿਲਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਪ੍ਰਜਾਸੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਦਿषੁ। ਯਥਾਕਾਲਂ ਯਥੈਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ਸ਼੍ਰੈष੍ਠ੍ਯਮਾਸ੍ਥਿਤਃ

ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰਾਂ—ਨੂੰ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਦਾਤ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਰਵੋਤਮਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਹਤ੍ਵਾ ਨृਪਾਨਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾਨ੍ਘਾਟਯਿਤ੍ਵਾਰ੍ਜੁਨਾਦਿਭਿਃ। ਅਞ੍ਜਸਾ ਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਂ ਧਰ੍ਮਸੁਤਾਦਿਭਿਃ

ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਧਰਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਆਦਿ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਲੀਲਾਨਾਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਤੋऽਵਰ੍ਣਨਂ, ਤਨ੍ਮਹਿषੀਣਾਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਅਨੁਰਾਗਾਧਿਕ੍ਯਂ ਯਦੁਵਂਸ਼ੀਯਾਨਾਮਸਖ੍ਯੇਯਤ੍ਵ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਨਂ ਚ - ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ ( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਸੁਖਂ ਸ੍ਵਪੁਰ੍ਯਾਂ ਨਿਵਸਨ੍ ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਃ ਪਤਿਃ । ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਤ੍ਸਮृਦ੍ਧਾਯਾਂ ਜੁष੍ਟਾਯਾਂ ਵृष੍ਣਿਪੁਙ੍ਗਵੈਃ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦਵਾਰਕਾ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਧੀਆ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ ਰਹੇ ਸਨ।

ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਮਵੇषਾਭਿਃ ਨਵਯੌਵਨਕਾਨ੍ਤਿਭਿਃ । ਕਨ੍ਦੁਕਾਦਿਭਿਰ੍ਹਰ੍ਮ੍ਯੇषੁ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੀਭਿਸ੍ਤਡਿਦ੍ਦ੍ਯੁਭਿਃ

ਉਤਮ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਰੂਪ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੇਂਦ ਆਦਿ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀਆਂ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ।

ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਙ੍ਕੁਲਮਾਰ੍ਗਾਯਾਂ ਮਦਚ੍ਯੁਦ੍‌ਭਿਰ੍ਮਤਙ੍ਗਜੈਃ । ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤੈਰ੍ਭਟੈਰਸ਼੍ਵੈ ਰਥੈਸ਼੍ਚ ਕਨਕੋਜ੍ਜ੍ਵਲੈਃ

ਗਲੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੀੜ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ, ਸਜੀ ਹੋਈ ਫੌਜ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਵਾਲੀਆਂ।