ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪੁਨੀਹਿ ਸਹਲੋਕਂ ਮਾਂ ਲੋਕਪਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਮਦ੍ਗਤਾਨ੍। ਪਾਦੋਦਕੇਨ ਭਵਤਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤੀਰ੍ਥਕਾਰਿਣਾ

ਮੈਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਨੂੰ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ।

ਅਦ੍ਯਾਹਂ ਭਗਵਂਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਆਸਮੇਕਾਨ੍ਤਭਾਜਨਮ੍। ਵਤ੍ਸ੍ਯਤ੍ਯੁਰਸਿ ਮੇ ਭੂਤਿਰ੍ਭਵਤ੍ਪਾਦਹਤਾਂਹਸਃ

ਅੱਜ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਵਿਲੱਖਣ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਨਾਲ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋਈ ਭਾਗ, ਮੇਰੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਸੇਗੀ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣੇ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਭृਗੁਸ੍ਤਨ੍ਮਨ੍ਦ੍ਰਯਾ ਗਿਰਾ। ਨਿਰ੍ਵृਤਸ੍ਤਰ੍ਪਿਤਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯੁਤ੍ਕਣ੍ਠੋऽਸ਼੍ਰੁਲੋਚਨਃ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਭਾਵ-ਭਰੇ, ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ; ਭਗਤੀ ਦੀ ਉਤਕਣਠਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ।

ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਰਮਾਵ੍ਰਜ੍ਯ ਮੁਨੀਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਾਮ੍। ਸ੍ਵਾਨੁਭੂਤਮਸ਼ੇषੇਣ ਰਾਜਨ੍ਭृਗੁਰਵਰ੍ਣਯਤ੍

ਫਿਰ, ਮੁਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮ-ਭਗਤੀ ਵਾਲੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਅਨੁਭਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।

ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਥ ਮੁਨਯੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਮੁਕ੍ਤਸਂਸ਼ਯਾਃ। ਭੂਯਾਂਸਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਯਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਯਤੋऽਭਯਮ੍

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ 'ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਕ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਧਰ੍ਮਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਤੋ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਚ ਤਦਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਚਾष੍ਟਧਾ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਯਸ਼ਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਮਲਾਪਹਮ੍

ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜ ਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਮਲ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਯਸ਼, ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਉਪਜਦੇ ਹਨ।

ਮੁਨੀਨਾਂ ਨ੍ਯਸ੍ਤਦਣ੍ਡਾਨਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਨਾਂ ਸਮਚੇਤਸਾਮ੍। ਅਕਿਞ੍ਚਨਾਨਾਂ ਸਾਧੂਨਾਂ ਯਮਾਹੁਃ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮੁਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੰਡ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ, ਸਮਾਨ ਚਿੱਤ, ਕੁਝ ਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨੇਕ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਉਹ ਪਰਮ ਲਕਸ਼ ਹੈ।

ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾ ਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤ੍ਵਿष੍ਟਦੇਵਤਾਃ। ਭਜਨ੍ਤ੍ਯਨਾਸ਼ਿषਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਯਂ ਵਾ ਨਿਪੁਣਬੁਦ੍ਧਯਃ

ਜਿਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਮੂਰਤੀ ਸਤਵ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ ਹਨ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਚਾਹੁਣ ਦੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।

ਤ੍ਰਿਵਿਧਾਕृਤਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਅਸੁਰਾਃ ਸੁਰਾਃ। ਗੁਣਿਨ੍ਯਾ ਮਾਯਯਾ ਸृष੍ਟਾਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਸਾਧਨਮ੍

ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਦੇਵਤਾ — ਇਹ ਤਿੰਨ ਜਾਤੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਸਤਵ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਥਂ ਸਾਰਸ੍ਵਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨृਣਾਮ੍ਸਂਸ਼ਯਨੁਤ੍ਤਯੇ। ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਪਦਾਮ੍ਭੋਜ ਸੇਵਯਾ ਤਦ੍ਗਤਿਂ ਗਤਾਃ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰਸਵਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲੋਕ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਉੱਚੀ ਮੰਜਿਲ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।

ਸ਼੍ਰੀਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਯੇਤਨ੍ਮੁਨਿਤਨਯਾਸ੍ਯਪਦ੍ਮਗਨ੍ਧ। ਪੀਯੂषਂ ਭਵਭਯਭਿਤ੍ਪਰਸ੍ਯ ਪੁਂਸਃ। ਸੁਸ਼੍ਲੋਕਂ ਸ਼੍ਰਵਣਪੁਟੈਃ ਪਿਬਤ੍ਯਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਮ੍। ਪਾਨ੍ਥੋऽਧ੍ਵਭ੍ਰਮਣਪਰਿਸ਼੍ਰਮਂ ਜਹਾਤਿ

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਰਾਹੀਂ, ਮੁਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲਾ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਾਤਰੀ ਰਾਹ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਏਕਦਾ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਪਤ੍ਨ੍ਯਾਃ ਕੁਮਾਰਕਃ। ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਭੁਵਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਮਾਰ ਕਿਲ ਭਾਰਤ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਕ ਵਾਰ, ਦਵਾਰਕਾ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਨਵਜਾਤ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਮਰ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।

ਵਿਪ੍ਰੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮृਤਕਂ ਰਾਜਦ੍ਵਾਰ੍ਯੁਪਧਾਯ ਸਃ। ਇਦਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਿਲਪਨ੍ਨਾਤੁਰੋ ਦੀਨਮਾਨਸਃ

ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਬੋਲਿਆ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿषਃ ਸ਼ਠਧਿਯੋ ਲੁਬ੍ਧਸ੍ਯ ਵਿषਯਾਤ੍ਮਨਃ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਨ੍ਧੋਃ ਕਰ੍ਮਦੋषਾਤ੍ਪਞ੍ਚਤ੍ਵਂ ਮੇ ਗਤੋऽਰ੍ਭਕਃ

ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ।

ਹਿਂਸਾਵਿਹਾਰਂ ਨृਪਤਿਂ ਦੁਃਸ਼ੀਲਮਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍। ਪ੍ਰਜਾ ਭਜਨ੍ਤ੍ਯਃ ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਦਰਿਦ੍ਰਾ ਨਿਤ੍ਯਦੁਃਖਿਤਾਃ

ਜਦ ਰਾਜਾ ਹਿੰਸਾ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ, ਮੰਦ ਚਰਿਤਰ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਏਵਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਸ੍ਤृਤੀਯਂ ਤ੍ਵੇਵਮੇਵ ਚ। ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸ ਨृਪਦ੍ਵਾਰਿ ਤਾਂ ਗਾਥਾਂ ਸਮਗਾਯਤ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੂਜਾ ਤੇ ਤੀਜਾ ਬੱਚਾ ਵੀ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹੀ ਵਿਲਾਪ ਗੀਤ ਗਾਇਆ।

ਤਾਮਰ੍ਜੁਨ ਉਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ਕੇਸ਼ਵਾਨ੍ਤਿਕੇ। ਪਰੇਤੇ ਨਵਮੇ ਬਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸਮਭਾषਤ

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਕੇਸ਼ਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਨੌਵੇਂ ਬੱਚੇ ਦੇ ਮਰਨ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਕਿਂ ਸ੍ਵਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਵਾਸੇ ਇਹ ਨਾਸ੍ਤਿ ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ। ਰਾਜਨ੍ਯਬਨ੍ਧੁਰੇਤੇ ਵੈ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਤ੍ਰਮਾਸਤੇ

ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਕੀ ਘਾਟ ਹੈ, ਹੇ ਧਨੁਧਾਰੀ? ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲੋਕ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜਪੁਤ ਮਿੱਤਰ ਵੀ ਹਨ।

ਧਨਦਾਰਾਤ੍ਮਜਾਪृਕ੍ਤਾ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ। ਤੇ ਵੈ ਰਾਜਨ੍ਯਵੇषੇਣ ਨਟਾ ਜੀਵਨ੍ਤ੍ਯਸੁਮ੍ਭਰਾਃ

ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਧਨ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਰਾਜਪੁਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਅਸਲ ਵਿਚ ਝੂਠੇ ਤੇ ਨਿਕੰਮੇ ਹਨ।

ਅਹਂ ਪ੍ਰਜਾਃ ਵਾਂ ਭਗਵਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿष੍ਯੇ ਦੀਨਯੋਰਿਹ। ਅਨਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞੋऽਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਹਤਕਲ੍ਮषਃ

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਇਥੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਬੇਸਹਾਰਾ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੰਤਾਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ; ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਾਂ, ਤਾਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।

ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ। ਸਙ੍ਕਰ੍षਣੋ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਧਨ੍ਵਿਨਾਂ ਵਰਃ। ਅਨਿਰੁਦ੍ਧੋऽਪ੍ਰਤਿਰਥੋ ਨ ਤ੍ਰਾਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਯਤ੍

ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਅਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜਿਸਦੀ ਰਥ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।

ਤਤ੍ਕਥਂ ਨੁ ਭਵਾਨ੍ਕਰ੍ਮ ਦੁष੍ਕਰਂ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰੈਃ। ਤ੍ਵਂ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ ਬਾਲਿਸ਼੍ਯਾਤ੍ਤਨ੍ਨ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧ੍ਮਹੇ ਵਯਮ੍

ਤਾਂ ਫਿਰ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ, ਜੋ ਕੰਮ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਅਸੀਂ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।

ਸ਼੍ਰੀਅਰ੍ਜੁਨ ਉਵਾਚ। ਨਾਹਂ ਸਙ੍ਕਰ੍षਣੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ ਕृष੍ਣਃ ਕਾਰ੍ष੍ਣਿਰੇਵ ਚ। ਅਹਂ ਵਾ ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਨਾਮ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਧਨੁਃ

ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਹਾਂ, ਨਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਨਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ; ਮੈਂ ਅਰਜੁਨ ਹਾਂ, ਜਿਸਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਗਾਂਡੀਵ ਹੈ।

ਮਾਵਮਂਸ੍ਥਾ ਮਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵੀਰ੍ਯਂ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਤੋषਣਮ੍। ਮृਤ੍ਯੁਂ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਪ੍ਰਧਨੇ ਆਨੇष੍ਯੇ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪ੍ਰਭੋ

ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਆਕੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤ੍ਰਯੰਬਕਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।

ਏਵਂ ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਭਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਫਾਲ੍ਗੁਨੇਨ ਪਰਨ੍ਤਪ। ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪਾਰ੍ਥਵੀਰ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਾਮਯਨ੍

ਫਾਲਗੁਨ ਵਲੋਂ ਭਰੋਸਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਾਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਪ੍ਰਸੂਤਿਕਾਲ ਆਸਨ੍ਨੇ ਭਾਰ੍ਯਾਯਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਪਾਹਿ ਪਾਹਿ ਪ੍ਰਜਾਂ ਮृਤ੍ਯੋਰਿਤ੍ਯਾਹਾਰ੍ਜੁਨਮਾਤੁਰਃ

ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਜਣਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ: 'ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਬਚਾ!'

ਸ ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਸ਼ੁਚ੍ਯਮ੍ਭੋ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਸਜ੍ਯਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਮਾਦਦੇ

ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕੀਤਾ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਤਿਆਰ ਗਾਂਡੀਵ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।

ਨ੍ਯਰੁਣਤ੍ਸੂਤਿਕਾਗਾਰਂ ਸ਼ਰੈਰ੍ਨਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋਜਿਤੈਃ। ਤਿਰ੍ਯਗੂਰ੍ਧ੍ਵਮਧਃ ਪਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸ਼ਰਪਞ੍ਜਰਮ੍

ਪਾਰਥ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਘਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਉਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ, ਇਕ ਪੰਜਰਾ ਬਣਾਇਆ।

ਤਤਃ ਕੁਮਾਰਃ ਸਞ੍ਜਾਤੋ ਵਿਪ੍ਰਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਰੁਦਨ੍ਮੁਹੁਃ। ਸਦ੍ਯੋऽਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਪੇਦੇ ਸਸ਼ਰੀਰੋ ਵਿਹਾਯਸਾ

ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਬੱਚਾ ਜਣਿਆ, ਉਹ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ।