ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਨ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਹ੍ਵਣਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਤ੍ਤ੍ਵਪਰੀਕ੍ਸ਼ਯਾ। ਤਸ੍ਮੈ ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ

ਉਸ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੀ ਜਾਂਚ ਲਈ, ਨਾਂ ਤਾਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠਿਆ।

ਸ ਆਤ੍ਮਨ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਮ੍ਮਨ੍ਯੁਮਾਤ੍ਮਜਾਯਾਤ੍ਮਨਾ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਅਸ਼ੀਸ਼ਮਦ੍ਯਥਾ ਵਹ੍ਨਿਂ ਸ੍ਵਯੋਨ੍ਯਾ ਵਾਰਿਣਾਤ੍ਮਭੂਃ

ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਠੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਨਮ ਦਾਤਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੋਤ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਝਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਤਤਃ ਕੈਲਾਸਮਗਮਤ੍ਸ ਤਂ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਪਰਿਰਬ੍ਧੁਂ ਸਮਾਰੇਭੇ ਉਤ੍ਥਾਯ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਮੁਦਾ

ਫਿਰ ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਣ ਆਇਆ।

ਨੈਚ੍ਛਤ੍ਤ੍ਵਮਸ੍ਯੁਤ੍ਪਥਗ ਇਤਿ ਦੇਵਸ਼੍ਚੁਕੋਪ ਹ। ਸ਼ੂਲਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਤਂ ਹਨ੍ਤੁਮਾਰੇਭੇ ਤਿਗ੍ਮਲੋਚਨਃ

ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਗਲੇ ਲਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਅਪਮਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਾ, ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਸ਼ੂਲ ਚੁਕ ਲਿਆ।

ਪਤਿਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋਰ੍ਦੇਵੀ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਤਂ ਗਿਰਾ। ਅਥੋ ਜਗਾਮ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ

ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇਵ ਵਸਦੇ ਹਨ।

ਸ਼ਯਾਨਂ ਸ਼੍ਰਿਯ ਉਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਪਦਾ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਤਾਡਯਤ੍। ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਭਗਵਾਨ੍ਸਹ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਤਾਂ ਗਤਿਃ

ਉਸ ਨੇ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਤੇ ਲੈ ਕੇ ਲੈਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਮਾਰਿਆ; ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।

ਸ੍ਵਤਲ੍ਪਾਦਵਰੁਹ੍ਯਾਥ ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮੁਨਿਮ੍। ਆਹ ਤੇ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਿषੀਦਾਤ੍ਰਾਸਨੇ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਅਜਾਨਤਾਮਾਗਤਾਨ੍ਵਃ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ ਨਃ ਪ੍ਰਭੋ

ਆਪਣੀ ਖਟ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਲਈ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੋ; ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੋ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਆਉਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।'

ਪੁਨੀਹਿ ਸਹਲੋਕਂ ਮਾਂ ਲੋਕਪਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਮਦ੍ਗਤਾਨ੍। ਪਾਦੋਦਕੇਨ ਭਵਤਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤੀਰ੍ਥਕਾਰਿਣਾ

ਮੈਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਨੂੰ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ।

ਅਦ੍ਯਾਹਂ ਭਗਵਂਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਆਸਮੇਕਾਨ੍ਤਭਾਜਨਮ੍। ਵਤ੍ਸ੍ਯਤ੍ਯੁਰਸਿ ਮੇ ਭੂਤਿਰ੍ਭਵਤ੍ਪਾਦਹਤਾਂਹਸਃ

ਅੱਜ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਵਿਲੱਖਣ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਨਾਲ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋਈ ਭਾਗ, ਮੇਰੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਸੇਗੀ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣੇ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਭृਗੁਸ੍ਤਨ੍ਮਨ੍ਦ੍ਰਯਾ ਗਿਰਾ। ਨਿਰ੍ਵृਤਸ੍ਤਰ੍ਪਿਤਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯੁਤ੍ਕਣ੍ਠੋऽਸ਼੍ਰੁਲੋਚਨਃ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਭਾਵ-ਭਰੇ, ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ; ਭਗਤੀ ਦੀ ਉਤਕਣਠਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ।

ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਰਮਾਵ੍ਰਜ੍ਯ ਮੁਨੀਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਾਮ੍। ਸ੍ਵਾਨੁਭੂਤਮਸ਼ੇषੇਣ ਰਾਜਨ੍ਭृਗੁਰਵਰ੍ਣਯਤ੍

ਫਿਰ, ਮੁਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮ-ਭਗਤੀ ਵਾਲੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਅਨੁਭਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।

ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਥ ਮੁਨਯੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਮੁਕ੍ਤਸਂਸ਼ਯਾਃ। ਭੂਯਾਂਸਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਯਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਯਤੋऽਭਯਮ੍

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ 'ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਕ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਧਰ੍ਮਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਤੋ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਚ ਤਦਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਚਾष੍ਟਧਾ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਯਸ਼ਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਮਲਾਪਹਮ੍

ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜ ਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਮਲ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਯਸ਼, ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਉਪਜਦੇ ਹਨ।

ਮੁਨੀਨਾਂ ਨ੍ਯਸ੍ਤਦਣ੍ਡਾਨਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਨਾਂ ਸਮਚੇਤਸਾਮ੍। ਅਕਿਞ੍ਚਨਾਨਾਂ ਸਾਧੂਨਾਂ ਯਮਾਹੁਃ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮੁਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੰਡ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ, ਸਮਾਨ ਚਿੱਤ, ਕੁਝ ਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨੇਕ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਉਹ ਪਰਮ ਲਕਸ਼ ਹੈ।

ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾ ਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤ੍ਵਿष੍ਟਦੇਵਤਾਃ। ਭਜਨ੍ਤ੍ਯਨਾਸ਼ਿषਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਯਂ ਵਾ ਨਿਪੁਣਬੁਦ੍ਧਯਃ

ਜਿਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਮੂਰਤੀ ਸਤਵ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ ਹਨ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਚਾਹੁਣ ਦੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।

ਤ੍ਰਿਵਿਧਾਕृਤਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਅਸੁਰਾਃ ਸੁਰਾਃ। ਗੁਣਿਨ੍ਯਾ ਮਾਯਯਾ ਸृष੍ਟਾਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਸਾਧਨਮ੍

ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਦੇਵਤਾ — ਇਹ ਤਿੰਨ ਜਾਤੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਸਤਵ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਥਂ ਸਾਰਸ੍ਵਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨृਣਾਮ੍ਸਂਸ਼ਯਨੁਤ੍ਤਯੇ। ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਪਦਾਮ੍ਭੋਜ ਸੇਵਯਾ ਤਦ੍ਗਤਿਂ ਗਤਾਃ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰਸਵਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲੋਕ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਉੱਚੀ ਮੰਜਿਲ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।

ਸ਼੍ਰੀਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਯੇਤਨ੍ਮੁਨਿਤਨਯਾਸ੍ਯਪਦ੍ਮਗਨ੍ਧ। ਪੀਯੂषਂ ਭਵਭਯਭਿਤ੍ਪਰਸ੍ਯ ਪੁਂਸਃ। ਸੁਸ਼੍ਲੋਕਂ ਸ਼੍ਰਵਣਪੁਟੈਃ ਪਿਬਤ੍ਯਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਮ੍। ਪਾਨ੍ਥੋऽਧ੍ਵਭ੍ਰਮਣਪਰਿਸ਼੍ਰਮਂ ਜਹਾਤਿ

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਰਾਹੀਂ, ਮੁਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲਾ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਾਤਰੀ ਰਾਹ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਏਕਦਾ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਪਤ੍ਨ੍ਯਾਃ ਕੁਮਾਰਕਃ। ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਭੁਵਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਮਾਰ ਕਿਲ ਭਾਰਤ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਕ ਵਾਰ, ਦਵਾਰਕਾ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਨਵਜਾਤ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਮਰ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।

ਵਿਪ੍ਰੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮृਤਕਂ ਰਾਜਦ੍ਵਾਰ੍ਯੁਪਧਾਯ ਸਃ। ਇਦਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਿਲਪਨ੍ਨਾਤੁਰੋ ਦੀਨਮਾਨਸਃ

ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਬੋਲਿਆ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿषਃ ਸ਼ਠਧਿਯੋ ਲੁਬ੍ਧਸ੍ਯ ਵਿषਯਾਤ੍ਮਨਃ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਨ੍ਧੋਃ ਕਰ੍ਮਦੋषਾਤ੍ਪਞ੍ਚਤ੍ਵਂ ਮੇ ਗਤੋऽਰ੍ਭਕਃ

ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ।

ਹਿਂਸਾਵਿਹਾਰਂ ਨृਪਤਿਂ ਦੁਃਸ਼ੀਲਮਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍। ਪ੍ਰਜਾ ਭਜਨ੍ਤ੍ਯਃ ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਦਰਿਦ੍ਰਾ ਨਿਤ੍ਯਦੁਃਖਿਤਾਃ

ਜਦ ਰਾਜਾ ਹਿੰਸਾ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ, ਮੰਦ ਚਰਿਤਰ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਏਵਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਸ੍ਤृਤੀਯਂ ਤ੍ਵੇਵਮੇਵ ਚ। ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸ ਨृਪਦ੍ਵਾਰਿ ਤਾਂ ਗਾਥਾਂ ਸਮਗਾਯਤ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੂਜਾ ਤੇ ਤੀਜਾ ਬੱਚਾ ਵੀ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹੀ ਵਿਲਾਪ ਗੀਤ ਗਾਇਆ।

ਤਾਮਰ੍ਜੁਨ ਉਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ਕੇਸ਼ਵਾਨ੍ਤਿਕੇ। ਪਰੇਤੇ ਨਵਮੇ ਬਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸਮਭਾषਤ

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਕੇਸ਼ਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਨੌਵੇਂ ਬੱਚੇ ਦੇ ਮਰਨ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਕਿਂ ਸ੍ਵਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਵਾਸੇ ਇਹ ਨਾਸ੍ਤਿ ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ। ਰਾਜਨ੍ਯਬਨ੍ਧੁਰੇਤੇ ਵੈ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਤ੍ਰਮਾਸਤੇ

ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਕੀ ਘਾਟ ਹੈ, ਹੇ ਧਨੁਧਾਰੀ? ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲੋਕ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜਪੁਤ ਮਿੱਤਰ ਵੀ ਹਨ।

ਧਨਦਾਰਾਤ੍ਮਜਾਪृਕ੍ਤਾ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ। ਤੇ ਵੈ ਰਾਜਨ੍ਯਵੇषੇਣ ਨਟਾ ਜੀਵਨ੍ਤ੍ਯਸੁਮ੍ਭਰਾਃ

ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਧਨ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਰਾਜਪੁਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਅਸਲ ਵਿਚ ਝੂਠੇ ਤੇ ਨਿਕੰਮੇ ਹਨ।

ਅਹਂ ਪ੍ਰਜਾਃ ਵਾਂ ਭਗਵਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿष੍ਯੇ ਦੀਨਯੋਰਿਹ। ਅਨਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞੋऽਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਹਤਕਲ੍ਮषਃ

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਇਥੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਬੇਸਹਾਰਾ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੰਤਾਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ; ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਾਂ, ਤਾਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।

ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ। ਸਙ੍ਕਰ੍षਣੋ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਧਨ੍ਵਿਨਾਂ ਵਰਃ। ਅਨਿਰੁਦ੍ਧੋऽਪ੍ਰਤਿਰਥੋ ਨ ਤ੍ਰਾਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਯਤ੍

ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਅਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜਿਸਦੀ ਰਥ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।

ਤਤ੍ਕਥਂ ਨੁ ਭਵਾਨ੍ਕਰ੍ਮ ਦੁष੍ਕਰਂ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰੈਃ। ਤ੍ਵਂ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ ਬਾਲਿਸ਼੍ਯਾਤ੍ਤਨ੍ਨ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧ੍ਮਹੇ ਵਯਮ੍

ਤਾਂ ਫਿਰ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ, ਜੋ ਕੰਮ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਅਸੀਂ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।