ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਯਦਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰਵਣਾਯਾਲਂ ਯੁष੍ਮਦ੍ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਵਿਭੋ। ਭਣ੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਃ ਪੁਮ੍ਭਿਰ੍ਧृਤੈਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਾਨ੍ਸਮੀਹਤੇ

ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਾਉਣ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤਾਂ ਦੱਸ ਦੇ; ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਕੰਮ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਏਵਂ ਭਗਵਤਾ ਪृष੍ਟੋ ਵਚਸਾਮृਤਵਰ੍षਿਣਾ। ਗਤਕ੍ਲਮੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਸ੍ਮੈ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਮਨੁष੍ਠਿਤਮ੍

ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਵਾਕਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ।

ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਏਵਂ ਚੇਤ੍ਤਰ੍ਹਿ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਵਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧੀਮਹਿ। ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਪੈਸ਼ਾਚ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰੇਤਪਿਸ਼ਾਚਰਾਟ੍

ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੇ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਜੋ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪਿਸਾਚੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਤੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ।'

ਯਦਿ ਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਭੋ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਜਗਦ੍ਗੁਰੌ। ਤਰ੍ਹ੍ਯਙ੍ਗਾਸ਼ੁ ਸ੍ਵਸ਼ਿਰਸਿ ਹਸ੍ਤਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤੀਯਤਾਮ੍

ਜੇ ਤੂੰ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਸਚਮੁਚ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਪਿਆਰੇ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰ।

ਯਦ੍ਯਸਤ੍ਯਂ ਵਚਃ ਸ਼ਮ੍ਭੋਃ ਕਥਞ੍ਚਿਦ੍ਦਾਨਵਰ੍षਭ। ਤਦੈਨਂ ਜਹ੍ਯਸਦ੍ਵਾਚਂ ਨ ਯਦ੍ਵਕ੍ਤਾਨृਤਂ ਪੁਨਃ

ਜੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਬੋਲ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਝੂਠੇ ਹਨ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਕੇ ਛੱਡ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਫਿਰ ਕਦੇ ਪਾਲਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।

ਇਤ੍ਥਂ ਭਗਵਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਵਚੋਭਿਃ ਸ ਸੁਪੇਸ਼ਲੈਃ। ਭਿਨ੍ਨਧੀਰ੍ਵਿਸ੍ਮृਤਃ ਸ਼ੀਰ੍ष੍ਣਿ ਸ੍ਵਹਸ੍ਤਂ ਕੁਮਤਿਰ੍ਨ੍ਯਧਾਤ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਤੁਰ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਭਟਕ ਗਈ; ਆਪਣਾ ਆਪ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਮੂਰਖ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।

ਅਥਾਪਤਦ੍ਭਿਨ੍ਨਸ਼ਿਰਾਃ ਵ੍ਰਜਾਹਤ ਇਵ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍। ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੋ ਨਮਃਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਾਧੁਸ਼ਬ੍ਦੋऽਭਵਦ੍ਦਿਵਿ

ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਫਟਿਆ ਤੇ ਉਹ ਢਹਿ ਗਿਆ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਵਧਾਈ, ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਬਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ।

ਮੁਮੁਚੁਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਹਤੇ ਪਾਪੇ ਵृਕਾਸੁਰੇ। ਦੇਵਰ੍षਿਪਿਤृਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਮੋਚਿਤਃ ਸਙ੍ਕਟਾਚ੍ਛਿਵਃ

ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਕਾਸੁਰ, ਮੰਦ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲਾ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ; ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੀ।

ਮੁਕ੍ਤਂ ਗਿਰਿਸ਼ਮਭ੍ਯਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ। ਅਹੋ ਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਪਾਪੋऽਯਂ ਸ੍ਵੇਨ ਪਾਪ੍ਮਨਾ

ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਗਿਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ: 'ਵਾਹ ਦੇਵ, ਵਾਹ ਮਹਾਦੇਵ, ਇਹ ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਾਪ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।'

ਹਤਃ ਕੋ ਨੁ ਮਹਤ੍ਸ੍ਵੀਸ਼ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ਵੈ ਕृਤਕਿਲ੍ਬਿषਃ। ਕ੍ਸ਼ੇਮੀ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਿਮੁ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ੇ ਕृਤਾਗਸ੍ਕੋ ਜਗਦ੍ਗੁਰੌ

ਇਸ਼ਾ, ਵੱਡੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਸ਼, ਜੇ ਕੋਈ ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕੀ ਹਾਲਤ ਹੋਵੇਗੀ?

ਯ ਏਵਮਵ੍ਯਾਕृਤਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੁਦਨ੍ਵਤਃ ਪਰਸ੍ਯ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੋ ਹਰੇਃ। ਗਿਰਿਤ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਕਥਯੇਚ੍ਛृਣੋਤਿ ਵਾ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਂਸृਤਿਭਿਸ੍ਤਥਾਰਿਭਿਃ

ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਗਿਰਿਸ਼ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹਰੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਥੈਕੋਨਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਸ੍ਤਟੇ ਰਾਜਨ੍ਨृषਯਃ ਸਤ੍ਰਮਾਸਤ। ਵਿਤਰ੍ਕਃ ਸਮਭੂਤ੍ਤੇषਾਂ ਤ੍ਰਿष੍ਵਧੀਸ਼ੇषੁ ਕੋ ਮਹਾਨ੍

ਅਠਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਰਾਜਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਚਰਚਾ ਹੋਈ: 'ਤਿੰਨ ਅਧਿਸ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੌਣ ਹੈ?'

ਤਸ੍ਯ ਜਿਜ੍ਞਾਸਯਾ ਤੇ ਵੈ ਭृਗੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੁਤਂ ਨृਪ। ਤਜ੍ਜ੍ਞਪ੍ਤ੍ਯੈ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸੁਃ ਸੋऽਭ੍ਯਗਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਭਾਮ੍

ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੁ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਪਤਾ ਕਰਨ ਲਈ ਭੇਜਿਆ; ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਗਿਆ।

ਨ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਹ੍ਵਣਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਤ੍ਤ੍ਵਪਰੀਕ੍ਸ਼ਯਾ। ਤਸ੍ਮੈ ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ

ਉਸ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੀ ਜਾਂਚ ਲਈ, ਨਾਂ ਤਾਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠਿਆ।

ਸ ਆਤ੍ਮਨ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਮ੍ਮਨ੍ਯੁਮਾਤ੍ਮਜਾਯਾਤ੍ਮਨਾ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਅਸ਼ੀਸ਼ਮਦ੍ਯਥਾ ਵਹ੍ਨਿਂ ਸ੍ਵਯੋਨ੍ਯਾ ਵਾਰਿਣਾਤ੍ਮਭੂਃ

ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਠੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਨਮ ਦਾਤਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੋਤ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਝਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਤਤਃ ਕੈਲਾਸਮਗਮਤ੍ਸ ਤਂ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਪਰਿਰਬ੍ਧੁਂ ਸਮਾਰੇਭੇ ਉਤ੍ਥਾਯ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਮੁਦਾ

ਫਿਰ ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਣ ਆਇਆ।

ਨੈਚ੍ਛਤ੍ਤ੍ਵਮਸ੍ਯੁਤ੍ਪਥਗ ਇਤਿ ਦੇਵਸ਼੍ਚੁਕੋਪ ਹ। ਸ਼ੂਲਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਤਂ ਹਨ੍ਤੁਮਾਰੇਭੇ ਤਿਗ੍ਮਲੋਚਨਃ

ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਗਲੇ ਲਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਅਪਮਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਾ, ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਸ਼ੂਲ ਚੁਕ ਲਿਆ।

ਪਤਿਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋਰ੍ਦੇਵੀ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਤਂ ਗਿਰਾ। ਅਥੋ ਜਗਾਮ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ

ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇਵ ਵਸਦੇ ਹਨ।

ਸ਼ਯਾਨਂ ਸ਼੍ਰਿਯ ਉਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਪਦਾ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਤਾਡਯਤ੍। ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਭਗਵਾਨ੍ਸਹ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਤਾਂ ਗਤਿਃ

ਉਸ ਨੇ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਤੇ ਲੈ ਕੇ ਲੈਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਮਾਰਿਆ; ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।

ਸ੍ਵਤਲ੍ਪਾਦਵਰੁਹ੍ਯਾਥ ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮੁਨਿਮ੍। ਆਹ ਤੇ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਿषੀਦਾਤ੍ਰਾਸਨੇ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਅਜਾਨਤਾਮਾਗਤਾਨ੍ਵਃ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ ਨਃ ਪ੍ਰਭੋ

ਆਪਣੀ ਖਟ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਲਈ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੋ; ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੋ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਆਉਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।'

ਪੁਨੀਹਿ ਸਹਲੋਕਂ ਮਾਂ ਲੋਕਪਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਮਦ੍ਗਤਾਨ੍। ਪਾਦੋਦਕੇਨ ਭਵਤਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤੀਰ੍ਥਕਾਰਿਣਾ

ਮੈਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਨੂੰ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ।

ਅਦ੍ਯਾਹਂ ਭਗਵਂਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਆਸਮੇਕਾਨ੍ਤਭਾਜਨਮ੍। ਵਤ੍ਸ੍ਯਤ੍ਯੁਰਸਿ ਮੇ ਭੂਤਿਰ੍ਭਵਤ੍ਪਾਦਹਤਾਂਹਸਃ

ਅੱਜ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਵਿਲੱਖਣ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਨਾਲ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋਈ ਭਾਗ, ਮੇਰੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਸੇਗੀ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣੇ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਭृਗੁਸ੍ਤਨ੍ਮਨ੍ਦ੍ਰਯਾ ਗਿਰਾ। ਨਿਰ੍ਵृਤਸ੍ਤਰ੍ਪਿਤਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯੁਤ੍ਕਣ੍ਠੋऽਸ਼੍ਰੁਲੋਚਨਃ

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਭਾਵ-ਭਰੇ, ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ; ਭਗਤੀ ਦੀ ਉਤਕਣਠਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ।

ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਰਮਾਵ੍ਰਜ੍ਯ ਮੁਨੀਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਾਮ੍। ਸ੍ਵਾਨੁਭੂਤਮਸ਼ੇषੇਣ ਰਾਜਨ੍ਭृਗੁਰਵਰ੍ਣਯਤ੍

ਫਿਰ, ਮੁਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮ-ਭਗਤੀ ਵਾਲੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਅਨੁਭਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।

ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਥ ਮੁਨਯੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਮੁਕ੍ਤਸਂਸ਼ਯਾਃ। ਭੂਯਾਂਸਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਯਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਯਤੋऽਭਯਮ੍

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ 'ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਕ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਧਰ੍ਮਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਤੋ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਚ ਤਦਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਚਾष੍ਟਧਾ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਯਸ਼ਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਮਲਾਪਹਮ੍

ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜ ਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਮਲ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਯਸ਼, ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਉਪਜਦੇ ਹਨ।

ਮੁਨੀਨਾਂ ਨ੍ਯਸ੍ਤਦਣ੍ਡਾਨਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਨਾਂ ਸਮਚੇਤਸਾਮ੍। ਅਕਿਞ੍ਚਨਾਨਾਂ ਸਾਧੂਨਾਂ ਯਮਾਹੁਃ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮੁਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੰਡ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ, ਸਮਾਨ ਚਿੱਤ, ਕੁਝ ਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨੇਕ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਉਹ ਪਰਮ ਲਕਸ਼ ਹੈ।

ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾ ਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤ੍ਵਿष੍ਟਦੇਵਤਾਃ। ਭਜਨ੍ਤ੍ਯਨਾਸ਼ਿषਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਯਂ ਵਾ ਨਿਪੁਣਬੁਦ੍ਧਯਃ

ਜਿਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਮੂਰਤੀ ਸਤਵ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ ਹਨ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਚਾਹੁਣ ਦੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।

ਤ੍ਰਿਵਿਧਾਕृਤਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਅਸੁਰਾਃ ਸੁਰਾਃ। ਗੁਣਿਨ੍ਯਾ ਮਾਯਯਾ ਸृष੍ਟਾਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਸਾਧਨਮ੍

ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਦੇਵਤਾ — ਇਹ ਤਿੰਨ ਜਾਤੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਸਤਵ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ।