ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਤ੍ਯਾਦਿष੍ਟਸ੍ਤਮਸੁਰ ਉਪਾਧਾਵਤ੍ਸ੍ਵਗਾਤ੍ਰਤਃ। ਕੇਦਾਰ ਆਤ੍ਮਕ੍ਰਵ੍ਯੇਣ ਜੁਹ੍ਵਾਨੋ ਗ੍ਨਿਮੁਖਂ ਹਰਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਮਾਸ ਕੱਟ ਕੇ ਹਰਾ ਦੇ ਅੱਗ-ਮੁੱਖ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਦੇਣ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਆ।

ਦੇਵੋਪਲਬ੍ਧਿਮਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵੇਦਾਤ੍ਸਪ੍ਤਮੇऽਹਨਿ। ਸ਼ਿਰੋऽਵृਸ਼੍ਚਤ੍ਸੁਧਿਤਿਨਾ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਕ੍ਲਿਨ੍ਨਮੂਰ੍ਧਜਮ੍

ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾ ਮਿਲਣ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਭਿੱਜ ਗਈ।

ਤਦਾ ਮਹਾਕਾਰੁਣਿਕੋ ਸ ਧੂਰ੍ਜਟਿਰ੍ਯਥਾ ਵਯਂ ਚਾਗ੍ਨਿਰਿਵੋਤ੍ਥਿਤੋऽਨਲਾਤ੍। ਨਿਗृਹ੍ਯ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਭੁਜਯੋਰ੍ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍ਤਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਭੂਯ ਉਪਸ੍ਕृਤਾਕृਤਿਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵੱਡਾ ਦਇਆਲੂ ਧੂਰਜਟੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਲਪਕਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਕਰਤੀ ਹੋਰ ਸੋਹਣੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।

ਤਮਾਹ ਚਾਙ੍ਗਾਲਮਲਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਮੇ ਯਥਾਭਿਕਾਮਂ ਵਿਤਰਾਮਿ ਤੇ ਵਰਮ੍। ਪ੍ਰੀਯੇਯ ਤੋਯੇਨ ਨृਣਾਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤਾਮਹੋ ਤ੍ਵਯਾਤ੍ਮਾ ਭृਸ਼ਮਰ੍ਦ੍ਯਤੇ ਵृਥਾ

ਉਸ ਨੇ ਆਂਗਾਲਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਹੁਣ ਬਸ ਕਰ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਬੇਕਾਰ ਹੀ ਬਹੁਤ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਹੈ।'

ਦੇਵਂ ਸ ਵਵ੍ਰੇ ਪਾਪੀਯਾਨ੍ਵਰਂ ਭੂਤਭਯਾਵਹਮ੍। ਯਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਕਰਂ ਸ਼ੀਰ੍ष੍ਣਿ ਧਾਸ੍ਯੇ ਸ ਮ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ

ਉਹ ਪਾਪੀ ਨੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ ਇੱਕ ਐਸਾ ਵਰ ਮੰਗਿਆ ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ: 'ਜਿਸਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖਾਂ, ਉਹ ਮਰ ਜਾਵੇ।'

ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਮਨਾ ਇਵ ਭਾਰਤ। ੴ ਇਤਿ ਪ੍ਰਹਸਂਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੇऽਹੇਰਮृਤਂ ਯਥਾ

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰਾ, ਭਾਵੇਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਸੀ, ਹੱਸ ਕੇ 'ਓਮ' ਆਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ ਤਦ੍ਵਰਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਮ੍ਭੋਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕਿਲਾਸੁਰਃ। ਸ੍ਵਹਸ੍ਤਂ ਧਾਤੁਮਾਰੇਭੇ ਸੋऽਬਿਭ੍ਯਤ੍ਸ੍ਵਕृਤਾਚ੍ਛਿਵਃ

ਫਿਰ, ਉਸ ਵਰ ਦੀ ਜਾਂਚ ਲਈ, ਅਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਸ਼ਿਵਾ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।

ਤੇਨੋਪਸृष੍ਟਃ ਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਪਰਾਧਾਵਨ੍ਸਵੇਪਥੁਃ। ਯਾਵਦਨ੍ਤਂ ਦਿਵੋ ਭੂਮੇਃ ਕष੍ਠਾਨਾਮੁਦਗਾਦੁਦਕ੍

ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦਿਆਂ, ਸ਼ਿਵਾ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਤ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਤੱਕ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਅਜਾਨਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਵਿਧਿਂ ਤੂष੍ਣੀਮਾਸਨ੍ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਤਤੋ ਵੈਕੁਣ੍ਠਮਗਮਦ੍ਭਾਸ੍ਵਰਂ ਤਮਸਃ ਪਰਮ੍

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਨਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠੇ ਰਹੇ; ਫਿਰ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਵੈਕੁੰਠ, ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਯਤ੍ਰ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨ੍ਯਾਸਿਨਾਂ ਪਰਮੋ ਗਤਿਃ। ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਨਾਂ ਨ੍ਯਸ੍ਤਦਣ੍ਡਾਨਾਂ ਯਤੋ ਨਾਵਰ੍ਤਤੇ ਗਤਃ

ਉਥੇ ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤਿਆਗੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਜਿਲ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਡੰਡਾ ਰੱਖ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਥੋਂ ਕੋਈ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।

ਤਂ ਤਥਾ ਵ੍ਯਸਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਵृਜਿਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਦੂਰਾਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦਿਯਾਦ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਬਟੁਕੋ ਯੋਗਮਾਯਯਾ

ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ, ਦੂਰੋਂ ਆਇਆ, ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ।

ਮੇਖਲਾਜਿਨਦਣ੍ਡਾਕ੍ਸ਼ੈਸ੍ਤੇਜਸਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਜ੍ਵਲਨ੍। ਅਭਿਵਾਦਯਾਮਾਸ ਚ ਤਂ ਕੁਸ਼ਪਾਣਿਰ੍ਵਿਨੀਤਵਤ੍

ਕਮਰਬੰਧ, ਮਿਰਗ-ਚੰਬਾ ਤੇ ਡੰਡਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਹੱਥ 'ਚ ਕੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਸ਼ਾਕੁਨੇਯ ਭਵਾਨ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਕਿਂ ਦੂਰਮਾਗਤਃ। ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯਤਾਂ ਪੁਂਸ ਆਤ੍ਮਾਯਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਧੁਕ੍

ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸ਼ਾਕੁਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ—ਕੀ ਦੂਰੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਥੋੜ੍ਹਾ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲੈ, ਇਹ ਆਤਮਾ ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।'

ਯਦਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰਵਣਾਯਾਲਂ ਯੁष੍ਮਦ੍ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਵਿਭੋ। ਭਣ੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਃ ਪੁਮ੍ਭਿਰ੍ਧृਤੈਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਾਨ੍ਸਮੀਹਤੇ

ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਾਉਣ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤਾਂ ਦੱਸ ਦੇ; ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਕੰਮ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਏਵਂ ਭਗਵਤਾ ਪृष੍ਟੋ ਵਚਸਾਮृਤਵਰ੍षਿਣਾ। ਗਤਕ੍ਲਮੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਸ੍ਮੈ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਮਨੁष੍ਠਿਤਮ੍

ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਵਾਕਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ।

ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਏਵਂ ਚੇਤ੍ਤਰ੍ਹਿ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਵਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧੀਮਹਿ। ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਪੈਸ਼ਾਚ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰੇਤਪਿਸ਼ਾਚਰਾਟ੍

ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੇ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਜੋ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪਿਸਾਚੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਤੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ।'

ਯਦਿ ਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਭੋ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਜਗਦ੍ਗੁਰੌ। ਤਰ੍ਹ੍ਯਙ੍ਗਾਸ਼ੁ ਸ੍ਵਸ਼ਿਰਸਿ ਹਸ੍ਤਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤੀਯਤਾਮ੍

ਜੇ ਤੂੰ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਸਚਮੁਚ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਪਿਆਰੇ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰ।

ਯਦ੍ਯਸਤ੍ਯਂ ਵਚਃ ਸ਼ਮ੍ਭੋਃ ਕਥਞ੍ਚਿਦ੍ਦਾਨਵਰ੍षਭ। ਤਦੈਨਂ ਜਹ੍ਯਸਦ੍ਵਾਚਂ ਨ ਯਦ੍ਵਕ੍ਤਾਨृਤਂ ਪੁਨਃ

ਜੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਬੋਲ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਝੂਠੇ ਹਨ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਕੇ ਛੱਡ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਫਿਰ ਕਦੇ ਪਾਲਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।

ਇਤ੍ਥਂ ਭਗਵਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਵਚੋਭਿਃ ਸ ਸੁਪੇਸ਼ਲੈਃ। ਭਿਨ੍ਨਧੀਰ੍ਵਿਸ੍ਮृਤਃ ਸ਼ੀਰ੍ष੍ਣਿ ਸ੍ਵਹਸ੍ਤਂ ਕੁਮਤਿਰ੍ਨ੍ਯਧਾਤ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਤੁਰ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਭਟਕ ਗਈ; ਆਪਣਾ ਆਪ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਮੂਰਖ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।

ਅਥਾਪਤਦ੍ਭਿਨ੍ਨਸ਼ਿਰਾਃ ਵ੍ਰਜਾਹਤ ਇਵ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍। ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੋ ਨਮਃਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਾਧੁਸ਼ਬ੍ਦੋऽਭਵਦ੍ਦਿਵਿ

ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਫਟਿਆ ਤੇ ਉਹ ਢਹਿ ਗਿਆ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਵਧਾਈ, ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਬਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ।

ਮੁਮੁਚੁਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਹਤੇ ਪਾਪੇ ਵृਕਾਸੁਰੇ। ਦੇਵਰ੍षਿਪਿਤृਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਮੋਚਿਤਃ ਸਙ੍ਕਟਾਚ੍ਛਿਵਃ

ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਕਾਸੁਰ, ਮੰਦ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲਾ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ; ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੀ।

ਮੁਕ੍ਤਂ ਗਿਰਿਸ਼ਮਭ੍ਯਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ। ਅਹੋ ਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਪਾਪੋऽਯਂ ਸ੍ਵੇਨ ਪਾਪ੍ਮਨਾ

ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਗਿਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ: 'ਵਾਹ ਦੇਵ, ਵਾਹ ਮਹਾਦੇਵ, ਇਹ ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਾਪ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।'

ਹਤਃ ਕੋ ਨੁ ਮਹਤ੍ਸ੍ਵੀਸ਼ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ਵੈ ਕृਤਕਿਲ੍ਬਿषਃ। ਕ੍ਸ਼ੇਮੀ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਿਮੁ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ੇ ਕृਤਾਗਸ੍ਕੋ ਜਗਦ੍ਗੁਰੌ

ਇਸ਼ਾ, ਵੱਡੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਸ਼, ਜੇ ਕੋਈ ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕੀ ਹਾਲਤ ਹੋਵੇਗੀ?

ਯ ਏਵਮਵ੍ਯਾਕृਤਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੁਦਨ੍ਵਤਃ ਪਰਸ੍ਯ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੋ ਹਰੇਃ। ਗਿਰਿਤ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਕਥਯੇਚ੍ਛृਣੋਤਿ ਵਾ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਂਸृਤਿਭਿਸ੍ਤਥਾਰਿਭਿਃ

ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਗਿਰਿਸ਼ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹਰੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਥੈਕੋਨਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ। ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਸ੍ਤਟੇ ਰਾਜਨ੍ਨृषਯਃ ਸਤ੍ਰਮਾਸਤ। ਵਿਤਰ੍ਕਃ ਸਮਭੂਤ੍ਤੇषਾਂ ਤ੍ਰਿष੍ਵਧੀਸ਼ੇषੁ ਕੋ ਮਹਾਨ੍

ਅਠਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਰਾਜਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਚਰਚਾ ਹੋਈ: 'ਤਿੰਨ ਅਧਿਸ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੌਣ ਹੈ?'

ਤਸ੍ਯ ਜਿਜ੍ਞਾਸਯਾ ਤੇ ਵੈ ਭृਗੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੁਤਂ ਨृਪ। ਤਜ੍ਜ੍ਞਪ੍ਤ੍ਯੈ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸੁਃ ਸੋऽਭ੍ਯਗਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਭਾਮ੍

ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੁ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਪਤਾ ਕਰਨ ਲਈ ਭੇਜਿਆ; ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਗਿਆ।

ਨ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਹ੍ਵਣਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਤ੍ਤ੍ਵਪਰੀਕ੍ਸ਼ਯਾ। ਤਸ੍ਮੈ ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ

ਉਸ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੀ ਜਾਂਚ ਲਈ, ਨਾਂ ਤਾਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠਿਆ।

ਸ ਆਤ੍ਮਨ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਮ੍ਮਨ੍ਯੁਮਾਤ੍ਮਜਾਯਾਤ੍ਮਨਾ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਅਸ਼ੀਸ਼ਮਦ੍ਯਥਾ ਵਹ੍ਨਿਂ ਸ੍ਵਯੋਨ੍ਯਾ ਵਾਰਿਣਾਤ੍ਮਭੂਃ

ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਠੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਨਮ ਦਾਤਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੋਤ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਝਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਤਤਃ ਕੈਲਾਸਮਗਮਤ੍ਸ ਤਂ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਪਰਿਰਬ੍ਧੁਂ ਸਮਾਰੇਭੇ ਉਤ੍ਥਾਯ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਮੁਦਾ

ਫਿਰ ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਣ ਆਇਆ।