ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਪ੍ਤਾਹਵ੍ਰਤਿਨਾਂ ਪੁਂਸਾਂ ਨਿਯਮਾਨ੍ ਸ਼੍ਰੁਣੁ ਨਾਰਦ । ਵਿष੍ਣੁਦੀਕ੍ਸ਼ਾਵਿਹੀਨਾਨਾਂ ਨਾਧਿਕਾਰਃ ਕਥਾਸ਼੍ਰਵੇ

ਹੇ ਨਾਰਦ, ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਵਰਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਸੁਣ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਮਧਃ ਸੁਪ੍ਤਿਃ ਪਤ੍ਰਾਵਲ੍ਯਾਂ ਚ ਭੋਜਨਮ੍ । ਕਥਾਸਮਾਪ੍ਤੌ ਭੁਕ੍ਤਿਂ ਚ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਥਾਵ੍ਰਤੀ

ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੌਣਾ, ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਖਾਣਾ, ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਥਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹੀ ਖਾਣਾ—ਇਹ ਕਥਾ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਨੇ ਨਿਭਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਦ੍ਵਿਦਲਂ ਮਧੁ ਤੈਲਂ ਚ ਗਰਿष੍ਠਾਨ੍ਨਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਭਾਵਦੁष੍ਟਂ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਜਹ੍ਯਾਤ੍ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਥਾਵ੍ਰਤੀ

ਕਥਾ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦਾਲਾਂ, ਮਿੱਠਾ, ਤੇਲ, ਭਾਰੀ ਖਾਣਾ, ਤੇ ਜੋ ਭਾਵ ਨਾਲ ਖਰਾਬ ਜਾਂ ਬੇਕਾਰ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਕਾਮਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਮਦਂ ਮਾਨਂ ਮਤ੍ਸਰਂ ਲੋਭਮੇਵ ਚ । ਦਮ੍ਭ ਮੋਹਂ ਤਥਾ ਦ੍ਵੇषਂ ਦੂਰਯੇਚ੍ਚ ਕਥਾਵ੍ਰਤੀ

ਕਥਾ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਾਮ, ਗੁੱਸਾ, ਨਸ਼ਾ, ਅਹੰਕਾਰ, ਈਰਖਾ, ਲੋਭ, ਦਿਖਾਵਾ, ਭੁਲਾਵਾ ਤੇ ਨਫ਼ਰਤ—ਇਹ ਸਭ ਦੂਰ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਵੇਦਵੈष੍ਣਵਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਗੁਰੁਗੋਵ੍ਰਤਿਨਾਂ ਤਥਾ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਾਜਮਹਤਾਂ ਨਿਨ੍ਦਾਂ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਯਃ ਕਥਾਵ੍ਰਤੀ

ਜੋ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਨਿਯਮਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਧਿਆਪਕ, ਗਾਂ, ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਚੇ।

ਰਜਸ੍ਵਲਾ ਅਨ੍ਤ੍ਯਜ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛ ਪਤਿਤ ਵ੍ਰਾਤ੍ਯਕੈਸ੍ਤਥਾ । ਦ੍ਵਿਜਦ੍ਵਿਡ੍ ਵੇਦਬਾਹ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਨ ਵਦੇਤ੍ ਯਃ ਕਥਾਵ੍ਰਤੀ

ਜੋ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਨਿਯਮਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਜਸਵਲਾ ਮਹਿਲਾ, ਅਛੂਤ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਪਾਪੀ, ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਜਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾ ਕਰੇ।

ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼ੌਚਂ ਦਯਾਂ ਮੌਨਂ ਆਰ੍ਜਵਂ ਵਿਨਯਂ ਤਥਾ । ਉਦਾਰਮਾਨਸਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਏਵਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਕਥਾਵ੍ਰਤੀ

ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਸੱਚਾਈ, ਪਵਿਤਰਤਾ, ਦਇਆ, ਚੁਪ, ਸਾਦਗੀ, ਨਮਰਤਾ ਤੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।

ਦਰਿਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਯੀ ਰੋਗੀ ਨਿਰ੍ਭਾਗ੍ਯਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਵਾਨ੍ । ਅਨਪਤ੍ਯੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਾਮਃ ਸ਼੍ਰੁਣੁਯਾਚ੍ਚ ਕਥਾਮਿਮਾਮ੍

ਗਰੀਬ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਬਿਮਾਰ, ਅਭਾਗਾ, ਪਾਪ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣੇ।

ਅਪੁष੍ਪਾ ਕਾਕਵਨ੍ਧ੍ਯਾ ਚ ਵਨ੍ਧ੍ਯਾ ਯਾ ਚ ਮृਤਾਰ੍ਭਕਾ । ਸ੍ਰਵਤ੍ ਗਰ੍ਭਾ ਚ ਯਾ ਨਾਰੀ ਤਯਾ ਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯਾ ਪ੍ਰਯਤ੍‍ਨਤਃ

ਜੋ ਮਹਿਲਾ ਗਰਭ ਧਾਰਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਬੱਚੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬਾਂਝ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਦਾ ਗਰਭ ਝੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਕਥਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੇ।

ਏਤੇषੁ ਵਿਧਿਨਾ ਸ਼੍ਰਾਵੇ ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਤਰਂ ਭਵੇਤ੍ । ਅਤ੍ਯੁਤ੍ਤਮਾ ਕਥਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਕੋਟਿਯਜ੍ਞਫਲਪ੍ਰਦਾ

ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਅਖੂਤ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਉੱਚੀ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਕਥਾ ਲੱਖਾਂ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਤਵਿਧਿਂ ਉਦ੍ਯਾਪਨਂ ਅਥਾਚਰੇਤ੍ । ਜਨ੍ਮਾष੍ਟਮੀ ਵ੍ਰਤਮਿਵ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਫਲਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਨਿਯਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਆਖਰੀ ਸੰਸਕਾਰ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਜਨਮਅਸ਼ਟਮੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਅਕਿਂਚਨੇषੁ ਭਕ੍ਤੇषੁ ਪ੍ਰਾਯੋ ਨੋਦ੍ਯਾਪਨਾਗ੍ਰਹਃ । ਸ਼੍ਰਵਣੇਨੈਵ ਪੂਤਾਸ੍ਤੇ ਨਿष੍ਕਾਮਾ ਵੈष੍ਣਵਾ ਯਤਃ

ਜੋ ਗਰੀਬ ਪਰ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਆਖਰੀ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਹਨ।

ਏਵਂ ਨਗਾਹਯਜ੍ਞੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰੋਤृਭਿਸ੍ਤਦਾ । ਪੁਸ੍ਤਕਸ੍ਯ ਚ ਵਕ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਪੂਜਾ ਕਾਰ੍ਯਾਤਿਭਕ੍ਤਿਤਃ

ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਥਾ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੁਸਤਕ ਤੇ ਵਚਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਪ੍ਰਸਾਦਤੁਲਸੀਮਾਲਾ ਸ਼੍ਰੋਤृਭ੍ਯਸ਼੍ਚਾਥ ਦੀਯਤਾਮ੍ । ਮृਦਂਗਤਾਲਲਲਿਤਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕੀਰ੍ਤਨਂ ਤਤਃ

ਫਿਰ, ਪ੍ਰਸਾਦ ਦੀ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਤੇ ਝੰਜ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਕੀਰਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਂ ਨਮਃਸ਼ਬ੍ਦਂ ਸ਼ਂਖਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚ ਕਾਰਯੇਤ੍ । ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਯਾਚਕੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਤ੍ਤਂ ਅਨ੍ਨਂ ਚ ਦੀਯਤਾਮ੍

ਜੈਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਵਾਈ ਜਾਵੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।

ਵਿਰਕ੍ਤਸ਼੍ਚੇਤ੍ ਭਵੇਤ੍ ਸ਼੍ਰੋਤਾ ਗੀਤਾ ਵਾਦ੍ਯਾ ਪਰੇऽਹਨਿ । ਗृਹਸ੍ਥਸ਼੍ਚੇਤ੍ ਤਦਾ ਹੋਮਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਕਰ੍ਮਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ

ਜੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਵਿਰਕਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵਜਾਏ ਜਾਣ; ਜੇ ਘਰਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਲੋਕਂ ਤੁ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ ਵਿਧਿਨਾ ਦਸ਼ਮਸ੍ਯ ਚ । ਪਾਯਸਂ ਮਧੁ ਸਰ੍ਪਿਸ਼੍ਚ ਤਿਲਾਨ੍ ਆਦਿਕਸਂਯੁਤਮ੍

ਹਰ ਸ਼ਲੋਕ ਲਈ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਯਸ, ਮਧੂ, ਘੀ ਤੇ ਤਿਲ ਆਦਿ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਲਈ, ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅਥਵਾ ਹਵਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ । ਤਨ੍ਮਯਤ੍ਵਾਤ੍ ਪੁਰਾਣਸ੍ਯ ਪਰਮਸ੍ਯ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ

ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੁਰਾਣਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹੈ।

ਹੋਮਾਸ਼ਕ੍ਤੌ ਬੁਧੋ ਹੌਮ੍ਯਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਤਤ੍ਫਲ ਸਿਦ੍ਧਯੇ । ਨਾਨਾਚ੍ਛਿਦ੍ਰਨਿਰੋਧਾਰ੍ਥਂ ਨ੍ਯੂਨਤਾਧਿਕਤਾਨਯੋਃ

ਜੇ ਹਵਨ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਹਵਨ ਦੀ ਸਮਗਰੀ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਫਲ ਮਿਲੇ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁਕਾਵਟਾਂ, ਘਾਟ ਜਾਂ ਵਾਧਾ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕੇ।

ਦੋषਯੋਃ ਪ੍ਰਸ਼ਮਾਰ੍ਥਂ ਚ ਪਠੇਤ੍ ਨਾਮਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਤੇਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਫਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਮਾਦਧਿਕਂ ਯਤਃ

ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਣ; ਇਸ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।

ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਭੋਜਯੇਤ੍ ਮਧੁਪਾਯਸੈਃ । ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਧੇਨੁਂ ਚ ਵ੍ਰਤਪੂਰ੍ਣਤ੍ਵਹੇਤਵੇ

ਫਿਰ, ਬਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਚੌਲ ਤੇ ਮਧੂ ਖਵਾਓ, ਤੇ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸੋਨਾ ਤੇ ਗਾਂ ਦਿਓ।

ਸ਼ਕ੍ਤੌ ਪਲਤ੍ਰਯਮਿਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਸਿਂਹਂ ਵਿਧਾਯ ਚ । ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਂ ਲਿਖਿਤਂ ਲਲਿਤਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍

ਜੇ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਪਲ ਭਾਰ ਦਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਿੰਘ ਬਣਾਓ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਸੁੰਦਰ ਲਿਖਾਈ ਵਾਲੀ ਪੁਸਤਕ ਰੱਖੋ।

ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਆਵਾਹਨਾਦ੍ਯੈਃ ਤਦ੍ ਉਪਚਾਰੈਃ ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਵਸ੍ਤ੍ਰਭੂषਣ ਗਨ੍ਧਾਦ੍ਯੈਃ ਪੂਜਿਤਾਯ ਯਤਾਤ੍ਮਨੇ

ਉਸ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ—ਜਿਵੇਂ ਆਮੰਤਰਣ, ਉਪਚਾਰ, ਦਾਨ, ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ, ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ—ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।

ਆਚਾਰ੍ਯਾਯ ਸੁਧੀਰ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਭਵਬਂਧਨੈਃ । ਏਵਂ ਕृਤੇ ਵਿਧਾਨੇ ਚ ਸਰ੍ਵਪਾਪਨਿਵਾਰਣੇ

ਜੇ ਕੋਈ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਪੂਜਾ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਿਆ ਨੂੰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਫਲਦਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪੁਰਾਣਂ ਤੁ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‌ਭਾਗਵਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਸਾਧਨਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਰਾਣ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ, ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ, ਧਨ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਕੁਮਾਰਾ ਊਚੁਃ - ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍‌ਭਾਗਵਤੇਨੈਵ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿ ਕਰੇ ਸ੍ਥਿਤੇ

ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਹੀ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ - ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ਭਾਗਵਤੀਂ ਕਥਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀਮ੍

ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਪ੍ਤਾਹਂ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਯਥਾਵਿਧਿ ਤਤੋ ਦੇਵਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍

ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ, ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।

ਤਦਨ੍ਤੇ ਜ੍ਞਾਨਵੈਰਾਗ੍ਯ-ਭਕ੍ਤੀਨਾਂ ਪੁष੍ਟਤਾ ਪਰਾ । ਤਾਰੁਣ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਚਾਭੂਤ੍ ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਨੋਹਰਮ੍

ਉਸ ਸਮਾਪਤੀ 'ਤੇ ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਭਕਤੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਗਈ; ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਤਰੁਣਾਈ ਆਈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।