ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ੍ਵਾਨੁਗ੍ਰਹਾਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਨ੍ਵਾਨੌ ਤਂ ਜਗਦ੍‌ਗੁਰੁਮ੍ । ਮੈਥਿਲਃ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵਸ਼੍ਚ ਪਾਦਯੋਃ ਪੇਤਤੁਃ ਪ੍ਰਭੋਃ

ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਆਇਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਦੋਵੇਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।

ਨ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇਤਾਂ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਂ ਆਤਿਥ੍ਯੇਨ ਸਹ ਦ੍ਵਿਜੈਃ । ਮੈਥਿਲਃ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵਸ਼੍ਚ ਯੁਗਪਤ੍ ਸਂਹਤਾਞ੍ਜਲੀ

ਮੈਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਦੋਵੇਂ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦਾਸਾਰਹ ਨੂੰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾਨੀ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।

ਭਗਵਾਨ੍ ਤਦਭਿਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਦ੍ਵਯੋਃ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ । ਉਭਯੋਰਾਵਿਸ਼ਦ੍‌ ਗੇਹਂ ਉਭਾਭ੍ਯਾਂ ਤਦਲਕ੍ਸ਼ਿਤਃ

ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਚੱਲਿਆ।

ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਪ੍ਯਸਤਾਂ ਦੂਰਾਨ੍ ਜਨਕਃ ਸ੍ਵਗृਹਾਗਤਾਨ੍ । ਆਨੀਤੇष੍ਵਾਸਨਾਗ੍ਰ੍ਯੇषੁ ਸੁਖਾਸੀਨਾਨ੍ ਮਹਾਮਨਾਃ

ਜਨਕ, ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਦੂਰੋਂ ਆਏ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਲਿਆ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਬਠਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ।

ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਉਦ੍ਧਰ੍ष ਹृਦਯਾਸ੍ਰਾਵਿਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਨਤ੍ਵਾ ਤਦਙ੍‌ਘ੍ਰੀਨ੍ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਤਦਪੋ ਲੋਕਪਾਵਨੀਃ

ਵਧੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਹਿਰਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਸੂ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਧੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲਿਆ।

ਸਕੁਟੁਮ੍ਬੋ ਵਹਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਪੂਜਯਾਂ ਚਕ੍ਰ ਈਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ । ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਾਕਲ੍ਪ ਧੂਪਦੀਪਾਰ੍ਘ੍ਯਗੋਵृषੈਃ

ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇਸ਼ਵਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ—ਸੁਗੰਧ, ਮਾਲਾ, ਵਸਤ੍ਰ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ, ਭੇਟ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਬਲਦਾਂ ਨਾਲ।

ਵਾਚਾ ਮਧੁਰਯਾ ਪ੍ਰੀਣਨ੍ ਇਦਮਾਹਾਨ੍ਨਤਰ੍ਪਿਤਾਨ੍ । ਪਾਦਾਵਙ੍ਕਗਤੌ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ਞ੍ਛਨਕੈਰ੍ਮੁਦਾ

ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਾ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਛੂਹਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਕਹਿਆ।

ਸ਼੍ਰੀਬਹੁਲਾਸ਼੍ਵ ਉਵਾਚ - ਭਵਾਨ੍ਹਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਆਤ੍ਮਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸ੍ਵਦृਗ੍ ਵਿਭੋ । ਅਥ ਨਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪਦਾਮ੍ਭੋਜਂ ਸ੍ਮਰਤਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਗਤਃ

ਸ਼੍ਰੀ ਬਹੁਲਾਸ਼ਵ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸਾਕਸ਼ੀ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਪ੍ਰਭੂ; ਹੁਣ, ਅਸੀਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਹੋ।

ਸ੍ਵਵਚਸ੍ਤਦृਤਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਅਸ੍ਮਦ੍‌ਦृਗ੍ਗੋਚਰੋ ਭਵਾਨ੍ । ਯਦਾਤ੍ਥੈਕਾਨ੍ਤਭਕ੍ਤਾਨ੍ ਮੇ ਨਾਨਨ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੀਰਜਃ ਪ੍ਰਿਯਃ

ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਸੱਚ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਭਗਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਹੇ ਅਨੰਤ।

ਕੋ ਨੁ ਤ੍ਵਚ੍ਚਰਣਾਮ੍ਭੋਜਂ ਏਵਂਵਿਦ੍ ਵਿਸृਜੇਤ੍ ਪੁਮਾਨ੍ । ਨਿष੍ਕਿਞ੍ਚਨਾਨਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਨਾਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਯਸ੍ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਦਃ

ਕੌਣ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਆਤਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਨਿਰਲੇਪ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਕੁਝ ਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹੋ?

ਯੋऽਵਤੀਰ੍ਯ ਯਦੋਰ੍ਵਂਸ਼ੇ ਨृਣਾਂ ਸਂਸਰਤਾਮਿਹ । ਯਸ਼ੋ ਵਿਤੇਨੇ ਤਚ੍ਛਾਨ੍ਤ੍ਯੈ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵृਜਿਨਾਪਹਮ੍

ਤੁਸੀਂ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਆਏ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਜਸ਼ਨ ਫੈਲਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕੀਤੇ।

ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਭਗਵਤੇ ਕृष੍ਣਾਯਾਕੁਣ੍ਠਮੇਧਸੇ । ਨਾਰਾਯਣਾਯ ऋषਯੇ ਸੁਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਤਪ ਈਯੁषੇ

ਤੁਸੀਂ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਅਟੱਲ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਨਾਰਾਇਣ, ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਦਿਨਾਨਿ ਕਤਿਚਿਦ੍‌ ਭੂਮਨ੍ ਗृਹਾਨ੍ ਨੋ ਨਿਵਸ ਦ੍ਵਿਜੈਃ । ਸਮੇਤਃ ਪਾਦਰਜਸਾ ਪੁਨੀਹੀਦਂ ਨਿਮੇਃ ਕੁਲਮ੍

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਨਿਮੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿਓ।

ਇਤ੍ਯੁਪਾਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਲੋਕਭਾਵਨਃ । ਉਵਾਸ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਮਿਥਿਲਾਨਰਯੋषਿਤਾਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਸੱਦਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਮਰਦਾਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਭਲਾਈ ਦਿੱਤੀ।

ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵੋऽਚ੍ਯੁਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸ੍ਵਗृਹਾਞ੍ਜਨਕੋ ਯਥਾ । ਨਤ੍ਵਾ ਮੁਨੀਨ੍ ਸੁਸਂਹृष੍ਟੋ ਧੁਨ੍ਵਨ੍ ਵਾਸੋ ਨਨਰ੍ਤ ਹ

ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਨੇ, ਜਨਕ ਵਾਂਗ, ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਉਣ ਤੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਨੱਚਿਆ।

ਤृਣਪੀਠਬृषੀष੍ਵੇਤਾਨ੍ ਆਨੀਤੇषੂਪਵੇਸ਼੍ਯ ਸਃ । ਸ੍ਵਾਗਤੇਨਾਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯਾਙ੍ਘ੍ਰੀਨ੍ ਸਭਾਰ੍ਯੋऽਵਨਿਜੇ ਮੁਦਾ

ਉਹ ਨੇ ਘਾਹ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਚਮੜੇ ਦੇ ਪੀਠੇ ਲਿਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਿਠਾਇਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।

ਤਦਮ੍ਭਸਾ ਮਹਾਭਾਗ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸਗृਹਾਨ੍ਵਯਮ੍ । ਸ੍ਨਾਪਯਾਂ ਚਕ੍ਰ ਉਦ੍ਧਰ੍षੋ ਲਬ੍ਧਸਰ੍ਵਮਨੋਰਥਃ

ਉਸ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਉਹ, ਉਸ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਘਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਬੜੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋਏ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।

( ਮਿਸ਼੍ਰ ) ਫਲਾਰ੍ਹਣੋਸ਼ੀਰਸ਼ਿਵਾਮृਤਾਮ੍ਬੁਭਿਃ ਮृਦਾ ਸੁਰਭ੍ਯਾ ਤੁਲਸੀਕੁਸ਼ਾਮ੍ਬੁਜੈਃ । ਆਰਾਧਯਾਮਾਸ ਯਥੋਪਪਨ੍ਨਯਾ ਸਪਰ੍ਯਯਾ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਿਵਰ੍ਧਨਾਨ੍ਧਸਾ

ਉਹ ਨੇ ਫਲ, ਸੁਗੰਧਤ ਜੜਾਂ, ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ, ਮਿੱਟੀ, ਗਾਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦ, ਤੁਲਸੀ, ਕੁਸ਼ਾ ਅਤੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਚਿਤ ਰੀਤੀ ਹੈ ਜੋ ਚੰਗਿਆਈ ਵਧਾਉਂਦੀ ਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਸ ਤਰ੍ਕਯਾਮਾਸ ਕੁਤੋ ਮਮਾਨ੍ਵਭੂਦ੍ ਗृਹਾਨ੍ਧਕੁਪੇ ਪਤਿਤਸ੍ਯ ਸਙ੍ਗਮਃ । ਯਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਸ੍ਪਦਪਾਦਰੇਣੁਭਿਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਚਾਸ੍ਯਾਤ੍ਮਨਿਕੇਤਭੂਸੁਰੈਃ

ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਮੈਂ, ਜੋ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਦੀ ਅੰਧ ਕੁਆਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ, ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਮਿਲਾਪ ਮਿਲਿਆ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਹਨ?'

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਸੂਪਵਿष੍ਟਾਨ੍ ਕृਤਾਤਿਥ੍ਯਾਨ੍ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਉਪਸ੍ਥਿਤਃ । ਸਭਾਰ੍ਯਸ੍ਵਜਨਾਪਤ੍ਯ ਉਵਾਚਾਙ੍‌ਘ੍ਰ੍ਯਭਿਮਰ੍ਸ਼ਨਃ

ਜਦੋਂ ਮਹਿਮਾਨ ਬੈਠ ਗਏ ਅਤੇ ਆਦਰ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਛੂਹ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।

ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਉਵਾਚ - ਨਾਦ੍ਯ ਨੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਰਂ ਪਰਮਪੂਰੁषਃ । ਯਰ੍ਹੀਦਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਸਤ੍ਤਯਾ

ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅੱਜ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਇਸ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਆਏ।

ਯਥਾ ਸ਼ਯਾਨਃ ਪੁਰੁषੋ ਮਨਸੈਵਾਤ੍ਮਮਾਯਯਾ । ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਲੋਕਂ ਪਰਂ ਸ੍ਵਾਪ੍ਨਂ ਅਨੁਵਿਸ਼੍ਯਾਵਭਾਸਤੇ

ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਲੇਟ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤਾਂ ਗਦਤਾਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ ਅਰ੍ਚਤਾਂ ਤ੍ਵਾਭਿਵਨ੍ਦਤਾਮ੍ । ਨृਣਾਂ ਸਂਵਦਤਾਮਨ੍ਤਃ ਹृਦਿ ਭਾਸ੍ਯਮਲਾਤ੍ਮਨਾਮ੍

ਜੋ ਲੋਕ ਸੁਣਦੇ, ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਦਿਲੋਂ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।

ਹृਦਿਸ੍ਥੋऽਪ੍ਯਤਿਦੂਰਸ੍ਥਃ ਕਰ੍ਮਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਚੇਤਸਾਮ੍ । ਆਤ੍ਮਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਰਗ੍ਰਾਹ੍ਯੋऽਪਿ ਅਨ੍ਤ੍ਯੁਪੇਤਗੁਣਾਤ੍ਮਨਾਮ੍

ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੂੰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ; ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਜੋ ਲੋਕ ਮਾਇਆ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦੇ।

( ਵਂਸ਼ਸ੍ਥਾ ) ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇऽਧ੍ਯਾਤ੍ਮਵਿਦਾਂ ਪਰਾਤ੍ਮਨੇ ਅਨਾਤ੍ਮਨੇ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਵਿਭਕ੍ਤਮृਤ੍ਯਵੇ । ਸਕਾਰਣਾਕਾਰਣਲਿਙ੍ਗਮੀਯੁषੇ ਸ੍ਵਮਾਯਯਾਸਂਵृਤਰੁਦ੍ਧਦृष੍ਟਯੇ

ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਅਧਿਆਤਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਾਰਣ-ਅਕਾਰਣ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

( ਅਨੁष੍ਟੁਪ੍ ) ਸ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਾਧਿ ਸ੍ਵਭृਤ੍ਯਾਨ੍ ਨਃ ਕਿਂ ਦੇਵ ਕਰਵਾਮਹੇ । ਏਤਦਨ੍ਤੋ ਨृਣਾਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ੋ ਯਦ੍‌ਭਵਾਨਕ੍ਸ਼ਿਗੋਚਰਃ

ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੇਵਕ ਸਮਝ ਕੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ—ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪੀੜ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ - ਤਦੁਕ੍ਤਮਿਤ੍ਯੁਪਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਣਤਾਰ੍ਤਿਹਾ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਣਿਨਾ ਪਾਣਿਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ ਤਮੁਵਾਚ ਹ

ਸ਼ੁਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।

ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ - ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤੇऽਨੁਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਾਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ ਵਿਦ੍ਧ੍ਯਮੂਨ੍ ਮੁਨੀਨ੍ । ਸਞ੍ਚਰਨ੍ਤਿ ਮਯਾ ਲੋਕਾਨ੍ ਪੁਨਨ੍ਤਃ ਪਾਦਰੇਣੁਭਿਃ

ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਇਹ ਸਾਧੂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਦੇਵਾਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਚਨੈਃ । ਸ਼ਨੈਃ ਪੁਨਨ੍ਤਿ ਕਾਲੇਨ ਤਦਪ੍ਯਰ੍ਹਤ੍ਤਮੇਕ੍ਸ਼ਯਾ

ਦੇਵਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਅਤੇ ਤੀਰਥ, ਵੇਖਣ, ਛੂਹਣ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।